AIDS - Φέτος γίνεται 30!



"Ο καθένας μας γεννιέται κατέχοντας διπλή υπηκοότητα, μία στο βασίλειο των υγιών και μία στο βασίλειο των αρρώστων. Αν και όλοι μας προτιμούμε να χρησιμοποιούμε μόνο το διαβατήριο του υγιούς, αργά ή γρήγορα καθένας μας υποχρεώνεται, τουλάχιστον για ένα χρονικό διάστημα, να πολιτογραφηθεί υπήκοος εκείνου του άλλου τόπου" (Σούζαν Σόνταγκ)

Ακριβώς 30 χρόνια μετά το επάρατο 1981 (όταν πρωτακούσαμε για το AIDS) προσπαθούμε εναγωνίως να βγάλουμε από το μυαλό μας την ενοχλητική υπενθύμιση του HIV. Τα τελευταία επιδημιολογικά δεδομένα του ΚΕΕΛΠΝΟ (Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων) για την Ελλάδα καταγράφουν αύξηση κατά 52.7% (σε σχέση με το 2010) στα νέα κρούσματα.
Μπορεί η πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας να είναι σαφώς καλύτερη από τη δεκαετία του 80', μπορεί το αντιρετροϊκό κοκτέιλ φαρμάκων να νικά τον θάνατο και το AIDS να θεωρείται χρόνιο νόσημα, οι αντιλήψεις και η γνώση μας για τη λοίμωξη, όμως, παραμένουν κολλημένες στη δεκαετία του 80'. Είναι πάντα η ασθένεια της σεξουαλικής ακολασίας, της παραπληροφόρησης, της φαυλότητας, του περιθωρίου, του κουτσομπολιού, των γκέι και, βέβαια, της πλέον απίθανης συνωμοσιολογίας (θυμίζουμε ενδεικτικά τη χρηματοδοτούμενη από την KGB "εκστρατεία", τον Οκτώβριου 1985, σύμφωνα με την οποία ο ιός του AIDS είχε παραχθεί από την κυβέρνηση των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια πειραμάτων βιολογικού πολέμου στην Πολιτεία του Μέριλαντ).
Το AIDS παραμένει ένα κοινωνικό νόσημα. Στο βιολογικό κομμάτι τα πράγματα είναι αρκετά καλά. Ένας οροθετικός που διαγιγνώσκεται νωρίς και παίρνει τη σωστή θεραπεία θα έχει προσδόκιμο ζωής ίσο με αυτό του υπόλοιπου πληθυσμού. Στο κοινωνικό, όμως, σκέλος του νοσήματος, οι αντιλήψεις δεν έχουν διορθωθεί ιδιαίτερα. Και αυτό έχει μεγάλη ψυχολογική επιβάρυνση για τον ασθενή. Η κατάθλιψη είναι μια παράλληλη νόσος γι' αυτόν. Μόλις πρόσφατα, ελληνικό δικαστήριο συναίνεσε στην απόλυση οροθετικού, επειδή οι συνάδελφοί του επηρεάζονταν αρνητικά!
"Για να πετύχεις μιαν αποτελεσματική αντιμετώπιση του HIV, πρέπει να έχεις πολιτικές για τα ναρκωτικά, για τους μετανάστες, για τους εργαζόμενους του σεξ και να αποκαταστήσεις την εικόνα των γκέι στην κοινωνία και στον εαυτό τους. Πρέπει να υπάρξουν στοχευμένες καμπάνιες ενημέρωσης, απευθυνόμενες στις ομάδες που πλήττονται πρωτίστως από τον HIV. Έβγαλε ποτέ το ΚΕΕΛΠΝΟ ένα ενημερωτικό φυλλάδιο για τον γκέι πληθυσμό;" τονίζει ο Νίκος Δέδες, πρόεδρος του Συλλόγου Οροθετικών Ελλάδος.
Ο Γ.Λ. είναι 43 χρόνων, άνεργος και "συνυπάρχει" με τον HIV εδώ και 13 χρόνια. Αναρωτιέται: "Αν δεν εξαλειφθεί αυτός ο ρατσισμός, αν δεν νιώσουμε όχι επιθυμητοί, τουλάχιστον ανεκτοί, πώς θα λυθεί το πρόβλημα; Όταν δύο άνδρες δεν μπορούν ακόμη και σήμερα να φτιάξουν μαζί σπίτι, όταν δεν μπορούν να ονειρευτούν μια κοινή ζωή, θα συνεχίζεται αυτό το "χύμα", αυτή η ασυδοσία που υπάρχει και στο σεξ. [...] Πρόσφατα έχασα έναν φίλο από AIDS. Έπαθε εγκεφαλικό στο σπίτι. Αν τον είχαν βρει εγκαίρως, θα ζούσε σήμερα. Και εγώ αυτό φοβάμαι. Ξέρω, ότι αν κακογεράσω, δε θα γίνει λόγω υγείας, αλλά επειδή θα έχω μείνει μόνος".
Μια γυναίκα λέει: "Με τον ιό συμφιλιωθήκαμε γρήγορα, τα πάμε καλά μαζί, είναι πλέον αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μου. Με βοήθησε πολύ, μου χάρισε αυτογνωσία, έγινα πιο ταπεινός άνθρωπος. Μόνο τώρα με την κρίση έχω χάσει την ησυχία μου. Γιατί ξέρω ότι αν μου κόψουν τα φάρμακα, με μαθηματική ακρίβεια θα πεθάνω [...] Ένας ομοφυλόφιλος οροθετικός μπορεί πιο εύκολα να βρει σύντροφο. Από τις γυναίκες που γνώρισα, μόνο μία τελικά παντρεύτηκε. Εγώ, από τότε που διαγνώστηκα, είχα τρεις σχέσεις. Και οι τρεις στην αρχή έδειξαν μεγάλο ενθουσιασμό: "Μπράβο σου που μου το είπες" κτλ. Τους είχα πάει μάλιστα και στο γιατρό μου να τους ενημερώσει και να τους πάρει με την ευκαιρία λίγο αίμα, ώστε να βεβαιωθούμε ότι δε θα μου κολλούσαν και εκείνοι τίποτα. Αυτά στην αρχή. Και οι τρεις έπειτα από λίγο λακίσανε. Δεν μπορούσαν να το αντέξουν. Είμαι πεπεισμένη πλέον ότι δεν υπάρχει άντρας που να μπορεί να ζήσει δίπλα σου μια τέτοια κατάσταση".
Τα στερεότυπα για τους φορείς του ιού είναι για ν' ανατρέπονται. Παράδειγμα η Ε.Π., 63 ετών με 4 παιδιά και 4 εγγόνια. Δε χρειάζεται να είσαι "του δρόμου" για να κολλήσεις. Η Ε.Π. αρνείται πεισματικά την κατάφωρη εισβολή στην ιδιωτικότητά της που επιβάλλει η αναπόφευκτη ερώτηση: "Πώς κόλλησες;". "Μα, πώς γίνεται να σε ρωτάει ο κάθε άσχετος για την ερωτική σου ζωή; Είναι προσωπικό δεδομένο, θα το πω μόνο στον γιατρό μου και σε όποιον επιλέξω εγώ".
Αυτό που πραγματικά σοκάρει στα τελευταία επιδημιολογικά δεδομένα της λοίμωξης HIV στην Ελλάδα είναι η τρομακτική αύξηση των κρουσμάτων στον πληθυσμό των τοξικομανών - 1250% σε έναν χρόνο! Και δεν είναι μόνο οι μολυσμένες σύριγγες, η πορνεία, η οικονομική εξαθλίωση.
Όσο παραμένει στην κοινωνία μας ως ταμπού το σεξ και ότι όσο το μάθημα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγισης παραμένει έξω από τα σχολεία των παιδιών μας, θα τα ζούμε αυτά. Πρέπει να πάψει το υπουργείο Υγείας να είναι εξαρτημένο από του υπουργείο Θρησκευμάτων. Εδώ πας να μιλήσεις σε ένα σχολείο και σου λένε: "Όχι, γιατί αν τους μιλήσεις για το σεξ στα 16 ή στα 16, είναι σαν να τα παροτρύνεις να κάνουν σεξ!". Συχνά, μάλιστα φτάνουμε στο άλλο άκρο. Βλέπεις ένα παιδί 19 ετών και φοβάται να έχει οποιαδήποτε επαφή, από φόβο μην κολλήσει ο,τιδήποτε.
Όσα βήματα κι αν έχουν γίνει σε σχέση με τα τρομολαγνικά 80's, η έλλειψη ενημέρωσης παραμένει το κύριο πρόβλημα. "Μπορώ να σας πω με βεβαιότητα ότι η πλειονότητα των ασθενών μου δεν χρησιμοποιεί προφυλακτικό" λέει η Ουρανία Γεωργίου. "Λένε ότι δεν τους αρέσει, ότι ο άλλος δεν τους το ζήτησε, ότι οι ίδιοι είπαν να βάλουν, αλλά ο άλλος είπε όχι. Είναι μια ελαφρότητα συνείδησης που έχουν πολλοί. Οι περισσότεροι λένε στην αρχή: "Εγώ θα προσέχω, δεν θα έχω επαφές χωρίς προφύλαξη" και έπειτα από έναν χρόνο μού έρχονται με σύφιλη, γονόκοκκο κτλ, που σημαίνει ότι συνεχίζουν τη ζωή τους χωρίς καμμία απολύτως προφύλαξη.
Ο καρκίνος είναι κοινωνικά πιο αποδεκτός από ό,τι το AIDS.
Περιστατικό ετεροφυλόφιλου άντρα: "Το 1996 που διαγνώστηκε βίωσα σε όλο τους το μεγαλείο τον φόβο και τον ρατσισμό, που σήμερα έχουν αποβληθεί σε μεγάλο βαθμό από το ιατρικό σώμα. Θυμάμσαι χειρουργούς να αρνούνται να μου βάλουν έναν απλό καθετήρα. Αναγκάστηκα να καταφύγω σε ιδιωτική κλινική".
Ζευγάρι με AIDS: "Σήμερα κι οι δυο μας τον έχουμε ξεχάσει τελείως τον ιό! Δε μιλάμε σχεδόν ποτέ γι' αυτό! Μόνο όταν τύχει να της πω: "Μπορείς να πάρεις και τα δικά μου φάρμακα;" ή "Μην ξεχάσεις το χάπι σου!".

0 σχόλια :