Επισκήνια 2012 - Ο απολογισμός




Μία εβδομάδα μετά την επιτυχημένη τους διοργάνωση, μάλλον είναι η ώρα να κάνουμε και τον απολογισμό της. Εν μέσω εκλογών και αλλαγών και εξελίξεων ίσως βρούμε εκδηλώσεις σαν αυτή να έχουν πολύ μεγαλύτερο πολιτικό μήνυμα από τα πολιτικά συνοδευτικά τέτοιων εποχών.






Έχουμε λοιπόν, μία επιτυχημένη ποδηλατοδρομία με πολλές συμμετοχές από ανθρώπους που επισκέφτηκαν πρώτη φορά τα αρχαία μας μνημεία(θολωτός τάφος, τύμβος Σοφοκλή) για να καταλήξουν στο Αρχαίο μας θέατρο, μια επιτυχημένη συνεργασία μερικών από τους πιο δραστήριους συλλόγους της περιοχής και όχι μόνο, Ορειβατικός σύλλογος Αχαρνών, Acharnai Rider, ποδηλατική ένωση παλαίμαχων αθλητών, με την βοήθεια του Γιώργου Αμυρά και την υποστήριξη του Δήμου Αχαρνών, και όλα αυτά οδηγούμενα από το όραμα του Επισκηνίου, το σωματείο που οργανώθηκε και αγωνίζεται τα τελευταία χρόνια για την ανάδειξη του αρχαίου μας θεάτρου.

Οι εκδηλώσεις έκλεισαν με την παράσταση ''Αντιγόνη'' από την θεατρική ομάδα του Καλλιτεχνικού Καφενείου των Αχαρνέων ( ΘΟΚΚΑ) πάνω στην οδό Αρχαίου θεάτρου (πρώην Σαλαμίνος) η οποία έκλεισε γι' αυτό τον σκοπό.

Παρά την συγκίνηση μου όταν είδα τους ποδηλάτες συγκεντρωμένους μπροστά στην σκηνή, παρά την ανατριχίλα που ένιωθα από την δύναμη των νέων μας ηθοποιών κατά τη διάρκεια της παράστασης, παρά την συνειδητοποίηση ότι, επιτέλους, όλοι μαζί μπορούμε να καταφέρουμε σημαντικά πράγματα, την μεγαλύτερη χαρά την ένιωσα μερικές μέρες μετά. Περνούσα από την οδό Αρχαίου θεάτρου (πρώην Σαλαμίνος), μπροστά από το σημείο όπου έχει βρεθεί το πρώτο κομμάτι του θεάτρου μας και είδα μια μητέρα με το παιδί της και άλλη μια κυρία. Τους έδειχνε το θέατρο μέσα από τα κάγκελα. ''Και να φανταστείτε ότι ο περισσότερος κόσμος δεν ήξερε τίποτα μέχρι την εκδήλωση. Κι όμως σταματούσε μπροστά στην παράσταση και παρακολουθούσε. Ήτανε λες και τα μάρμαρα φώναζαν μαζί με τα παιδιά. Να βγουν ξανά στην επιφάνεια μετά από 2500 χρόνια''.
Και για μένα δεν υπάρχουν λέξεις να περιγράψουν καλύτερα το αποτέλεσμα αυτής της εκδήλωσης από τα λόγια αυτής της κυρίας. Που δεν ξέρω καν το όνομά της. Αλλά ελπίζω να ήταν μία από τους πολλούς που ένιωσαν έτσι εκείνη την ημέρα.

Μετά την παράσταση, η θεατρική ομάδα του καλλιτεχνικού καφενείου έκανε και αυτή τον απολογισμό της.
Γιατί επιλέξατε την Αντιγόνη;
''το έργο που διαλέξαμε να παίξουμε είναι άκρως πολιτικό. Έχει να κάνει με τις σχέσεις εξουσίας και λαού, και δεδομένων των εποχών που ζούμε, ήταν πολύ σωστή επιλογή. Είναι λογικό ότι εφόσον αγωνιζόμαστε για την ανάδειξη του Αρχαίου θεάτρου, ότι θα ανεβάζαμε αρχαία τραγωδία. Ήταν τιμή για μας να ζήσουμε αυτή την εμπειρία, στον χώρο του αρχαίου θεάτρου, πρώτοι, μετά από 2500 χρόνια. Πέρα από την καλλιτεχνική δημιουργία, με τον τρόπο αυτό, πολλοί άνθρωποι ενημερώθηκαν, πιστεύω ότι ευαισθητοποιήθηκαν και αισθάνθηκαν μερικά πράγματα, όπως αισθανόμαστε κι εμείς. Άλλωστέ αυτός ήταν και ο στόχος. Η κοινή γνώμη να γνωρίσει και να ευαισθητοποιηθεί, και να γίνει ένα μέσο πίεσης για να επιτευχθεί ο σκοπός μας''. Είπε η σκηνοθέτιδα Ειρήνη Τσατώβ.
Ο Κρέοντας για το έργο, Ευθύμης Γιανναράς, τόνισε πως ''αυτό που θέλαμε να δείξουμε, με απλά μέσα, εμείς, ως απλοί άνθρωποι, είναι ότι μπορούμε να βοηθήσουμε. Εύχομαι να είναι μόνο η αρχή, να είναι μόνο ένα μικρό πετραδάκι για να γίνουν πολύ σπουδαία πράγματα. Χαίρομαι πολύ που είχαμε και την βοήθεια του δήμου σε όλο αυτό. Και για τους πολίτες που ίσως τους ταλαιπωρήσαμε, πιστεύω ότι άξιζε ο κόπος. Και χάρηκα που είδα ανθρώπους να περπατάνε την Σαλαμίνος και να την απολαμβάνουν έστω και μια μέρα ως πεζόδρομο. Και μακάρι να γίνει κι αυτό μόνιμο, για το καλό της περιοχής μας.''
Παρόλα αυτά όλοι οι κάτοικοι των Αχαρνών γνωρίζουμε τα κοντόφθαλμα λόγια που από πολλούς ειπώθηκαν με την αποκάλυψη του θεάτρου, με τις προτάσεις για πεζοδρομήσεις και άλλα έργα ανάπτυξης που μετατρέπουν την πόλη μας σε μια πόλη βιώσιμη και ανταγωνιστική. ''Σίγουρα δεν είναι ενημερωμένος ο κόσμος. Σίγουρα δεν βλέπει τα καλά που θα κάνει το αρχαίο θέατρο στον τόπο μας. Θέλει να έχει στο μυαλό του ότι το Μενίδι είναι απλά Μενίδι. Δεν είναι έτσι. Το Μενίδι είναι μια περιοχή αξιόλογη, με πολύ μεγάλες δυνατότητες, αλλά η δική μας ηττοπάθεια και η δική μας η μιζέρια το κρατάνε πίσω. Πιστεύω στους ανθρώπους που διοικούν αυτή τη στιγμή το δήμο, σίγουρα βέβαια αυτοί θα αποδείξουνε αν αξίζουνε εκεί που είναι. Θέλω να βλέπω προσπάθειες για καινούρια πράγματα, και ακόμα κι αν αποτύχουμε δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να ξαναπροσπαθήσουμε. Τα πάντα όμως κρίνονται από τους ανθρώπους, όχι από τους άμέτρητους συλλόγους του δήμου που δεν φαίνονται. Και που πολλοί δείχνουν να μην έχουν λόγο ύπαρξης αλλά μόνο συμφέροντα. Οι σύλλογοι που συμμετείχαν σήμερα έκαναν το καλύτερο γιατί το ήθελαν, χωρίς να αποσκοπούν σε κάποιο κοντόφθαλμο όφελος.''
Τι είναι το πιο σημαντικό για τον Σταμάτη Παρασκευά, τον Αίμωνα του έργου, που επιτεύχθηκε μέσα από την παράσταση;
''Δεν ξέρω αν πετύχαμε κάτι στην πραγματικότητα, καταφέραμε όμως να κάνουμε κάτι σ' έναν χώρο και να του δώσουμε συμβολικές διαστάσεις. Παίζοντας ένα θεατρικό σ' ένα μέρος που είναι προορισμένο για να ακούγεται θεατρικός λόγος, δώσαμε ένα ηχηρό μήνυμα ως νέοι, ότι πέρα από τρόπους όπως η απεργία και η διαδήλωση μπορεί κανείς να διεκδικήσει κάποια πράγματα δηλώνοντας ένα συνεχές παρόν, όντας πολύ καλός σ' αυτό που κάνει, και προσπαθώντας, και δίνοντας την ψυχή του.''
Για την Αντιγόνη, Ελένη Πολυδώρου, ''όλη η παράσταση έδειχνε μια οργή, μία απογοήτευση γι' αυτά που γίνονται στην χώρα μας. Και ότι σαν έθνος έχουμε πέσει. Κι όλοι πρέπει να διαλέξουμε πολύ συνειδητά με τα οποία θα βάψουμε τον πίνακα της κοινωνίας μας''.
Φυσικά δεν ήταν μόνο αυτά τα παιδιά που έπαιξαν. Στην θεατρική ομάδα ήταν επίσης οι Έφη Σταθοπούλου, Δήμητρα Καλλιντέρη, Παντελής Ξαμπελάς, Γιώτα Δημητρακοπούλου, Κλεοπάτρα Ραπτοτάσιου, Εμελίνα Μαραγκούλια, Ελευθερία Τσιγαρά, Στέφανος Τσόλης με την μουσική βοήθεια του Μιχάλη Τσαχιρίδη και της Δόμνας Καραγιάννη.


Κατά την γνώμη μου όμως τις αντιπροσωπευτικότερες κουβέντες γι' αυτή την διοργάνωση τις άκουσα από το πρώτο μέλος της θεατρικής ομάδας που μίλησα μετά την παράσταση, την Γιώτα. Η Γιώτα έλαβε συγχαρητήρια από τον Αντιδήμαρχο του δήμου μας, κ. Κατσανδρή. Ο αντιδήμαρχος συνεχάρηκε τα παιδιά και τον σκοπό, αν και όπως ανέφερε, ήταν πολλά τα τηλεφωνήματα διαμαρτυρίας που έλαβε για το κλείσιμο του δρόμου. ''Νομίζω ότι οι στενόμυαλοι πρέπει να ανεβαίνουν από τους ανοιχτόμυαλους, και όχι οι ανοιχτόμυαλοι να κρατιούνται πίσω από τους στενόμυαλους. Το ότι επεμβήκαμε σήμερα έστω και λίγο στον τρόπο ζωής τους, χρειαζόταν, για να γίνει πιο τρανταχτό το μήνυμά μας'', σχολίασε η Γιώτα και φυσικά ο Αντιδήμαρχος συμφώνησε.
Έτσι είναι όμως οι αλλαγές και κάθε μικρή μας επανάσταση. Τίποτα δεν γίνεται από την μια μέρα στην άλλη.
Στο χέρι μας όμως είναι. Η συνείδηση, η γνώση, η παιδεία, όλα αυτά, καλλιεργούνται.
Καλλιεργούνται από εμάς. Και είτε με καλές είτε με κακές ηγεσίες κανένα αποτέλεσμα δεν θα ναι αρκετά καλό χωρίς την πρωτοβουλία την δική μας. Την πρωτοβουλία των ''απλών'' ανθρώπων.


Της Ηλέκτρας Παπαδάκη

0 σχόλια :