Περιοδικό || Άρθρο:20 χρόνων φοιτητής στην Αθήνα



γράφει η Υσμίνη
-Φοιτητής, ο ορισμός του τεμπέλη! Κοίτα τους βαριούνται που ζουν και τα έχουν κι όλα έτοιμα. Αραλίκι! Κοίτα το νέο αίμα!  Αυτά, έλεγαν δύο κύριοι πίσω μας. Συνέχισαν τους σχολιασμούς τους σα να μην ακούγαμε! Τεμπέληδες μάλιστα αλλά και κουφοί; Τέτοια υποτίμηση; Που να μας τάιζαν κι όλας ...
Σήμερα λοιπόν, μια μέρα σαν όλες τις άλλες, αφού μετά από διαδρομή μιας ώρας κατορθώσαμε να φτάσουμε μαζί με άλλους συμφοιτητές μου στην Πανεπιστημίου και να πάρουμε το πολυπόθητο λεωφορείο για τη σχολή, έτυχε να ακούσουμε για άλλη μια φορά αυτά τα όμορφα λόγια. Κι η πλάκα είναι ότι τα λόγια αυτά ειπώθηκαν από κυρίους στους οποίους όλο χαρά παραχωρήσαμε τη θέση μας. Σεβασμός στους μεγαλύτερους  βλέπεις! Δεν ανοίξαμε διάλογο μαζί τους, μπήκαμε στο ρόλο που αυτοί είχαν προαποφασίσει για μας, κουφαθήκαμε. Μα όσο κι αν δεν ήθελα να δώσω βάση σε όλα όσα έλεγαν, άκουγα. Κι η αλήθεια είναι πως ο μόνος λόγος που δεν απάντησα ήταν η πρωινή μου νύστα και η ελλιπής μου διάθεση. Μήπως τελικά είχαν δίκιο; Μήπως οι φοιτητές είμαστε τεμπέληδες; Άλλωστε μόνο ένας τεμπέλης θα μπορούσε να σηκωθεί από το ζεστό του κρεβάτι, να κάνει μια διαδρομή μιάμισης ώρας για να καταλήξει να πίνει καφέ στο κυλικείο της σχολής του.
 Τα σκεφτόμουν όλα αυτά και γελούσα. Δε γελούσα γιατί πίστευα ότι ήμουν όσα έλεγαν ή όσα δεν έλεγαν, αλλά σκέπτονταν. Γελούσα γιατί ήξερα ότι είχα μπροστά μου εννέα ώρες μαθήματος και άλλο ένα μικρό ταξίδι έπειτα για να γυρίσω σπίτι να φάω και να εκπληρώσω άλλες υποχρεώσεις που έτρεχαν. Γελούσα γιατί ήξερα ότι κάθε μάθημα που περνούσα στην εξεταστική ήταν ένα βήμα πιο κοντά σ’ ένα αόρατο πτυχίο ενός τεμπέλη. Αόρατο φυσικά, αφού δε θα ενδιαφερθεί κάνεις να το δει. Μάλλον ψέματα, θα το δουν όλοι οι οικογενειακοί μας φίλοι και συγγενείς, όταν όλο καμάρι θα τους το δείχνει η μάνα μου, καθώς θα αποτελεί μέρος της διακόσμησης του σπιτιού μας. Ναι, ναι σπιτιού μας , γιατί για πολλά χρόνια ακόμα προβλέπεται να είναι μας, γιατί για πολλά χρόνια ακόμα θα με ανέχονται μέσα στα πόδια τους και δυστυχώς όχι από επιλογή μου, αλλά ούτε και δική τους.
Ναι, η κοινωνία με ονομάζει τεμπέλη ,γιατί δε δουλεύω και με ζουν οι γονείς μου. Μπορεί και να είχαν δίκιο, αν είχα τη δυνατότητα να δουλέψω και να βγάζω αρκετά χρήματα, ώστε να συντηρώ ένα δικό μου σπίτι, ή μάλλον ένα προσωρινά δικό μου ,καθώς θα κατάφερνα μόνο να νοικιάσω ένα μικρό φοιτητικό σπίτι , και ίσα ίσα να μπορώ να πληρώνω το επαυξημένο ρεύμα της αγαπημένης μου ΔΕΗ και φυσικά το νερό της φίλτατης ΕΥΔΑΠ κι ένα σωρό άλλες υπηρεσίες που πολύ αγαπώ! Άλλα δυστυχώς οι δουλειές μερικής απασχόλησης που βρίσκω κατά διαστήματα, μέχρι να με διώξουν πριν παραγνωριστούμε και αποκτήσω και λόγο στη δουλειά , μου εξασφαλίζουν μόνο τα εισητήρια μου για τη σχολή, ένα μικρό μερίδιο συμμετοχής στα έξοδα του σπιτιού και γιατί όχι, κι έναν καφέ το Σάββατο! Και φυσικά μιλάω για δουλειές μερικής απασχόλησης, γιατί έχω και μια σχολή που πρέπει να επισκέπτομαι.
Και κάπως έτσι το αντικείμενο που αγαπώ και που αναγκάστηκα να περάσω από το υπέροχο κρατικό σύστημα των πανελληνίων, για να μου ανοίξει η πύλη της ειδίκευσης σ’ αυτό, τώρα αποξενώνεται από μένα. Γιατί πέραν των συνθηκών που είμαι αναγκασμένος να αντιμετωπίζω καθημερινά, ξέρω ότι ασχολούμαι με κάτι που ίσως και να μην έχω ποτέ τη δυνατότητα να εξασκήσω, κάτι που ξέρω πως θα ήμουν καλός και  δε το λέω επειδή η αυτοεκτίμηση μου είναι στο απόγειο της, αλλά γιατί ξέρω πόση όρεξη για εργασία πάνω σ’ αυτό έχω. Αλλά όχι! Φυσικά και δε θα κάνω αυτό που σπουδάζω και θέλω, αλλά θα κάνω ό,τι βρω, ό,τι είναι διαθέσιμο! Κι έτσι η εργασία μετατρέπεται σε δουλειά, σε δουλεία και γίνομαι κι εγώ ένας πολίτης αυτής της τσιμεντένιας μεγαλούπολης, που με μούτρα καθημερινά θα κάνω τη δουλειά που έτυχε να βρω, γιατί πρόκειται περί Τύχης, και θα δυστυχώ κι εγώ , αλλά κι οι γύρω μου με τη στριμάδα και τη μιζέρια μου.
Μπορεί πάλι και ν’ ακολουθήσω το δρόμο πολλών νέων πλέον, να κυνηγήσω το όνειρο μου στο εξωτερικό, πριν προλάβω να αναρωτηθώ αν θέλω να φύγω. Που χρόνος για τέτοιους προβληματισμούς; Θα φύγω, θα δοκιμάσω κι εκεί. Κι όταν δω πως η κατάσταση μου παραμένει ίδια και  στα  «ξένα», που έλεγε κι η γιαγιά μου, ξέρω πως κάποιος ξεχασμένος θείος μετανάστης των προηγούμενων δεκατιών, θα με περιμαζέψει. Είναι αυτές οι στιγμές που οι δεσμοί αίματος είναι τόσο σημαντικοί για όλους μας. Δε μπορεί να μ’ αφήσει έτσι! Και βρίσκομαι πάλι ένας τεμπέλης, με τη διαφορά ότι ζω στο εξωτερικό.
 Ίσως η τάση τραγικότητας που χαρακτηρίζει την κοινωνία μας να με έχει καταβάλει κι εμένα και να σας παρουσιάζω πολύ πιο δραματικά απ’ ότι είναι τα πράγματα. Όμως είναι κι αυτό ένα μέρος της συμπεριφοράς που επιβάλει το κράτος μας, μέρος της τακτικής πανικού που χρησιμοποιείται ανέκαθεν σ’ αυτή τη χώρα και που επιφέρει ως από την εγκατάλειψη κάθε ονείρου. Κι όχι μόνο εγκατάλειψη κάθε ονείρου αλλά και φαγωμάρας μεταξύ μας, γιατί με τόσα προβλήματα γύρω μας καταλήγουμε ο ένας να κατηγορεί τον άλλον και να είναι ο διπλανός μας το εύκολο θύμα εξωτερίκευσης των νεύρων μας. Αλλά είναι κι αυτό ένα ιδιαίτερο είδος σχέσης με τους γύρω μας!
 Δε ξέρω να σας πω και πολύ ξεκάθαρα τι γίνεται όμως γύρω μου. Ξέρω πως όσο μίζερα κι αν ακούγονται τα παραπάνω, είμαι μόλις 20 χρόνων κι ένα από τα χαρακτηριστικά αυτής της  ηλικίας είναι ο αγώνας για μια Ιδέα, όποια κι αν είναι αυτή, η ελπίδα για το όνειρο. Ο στόχος, που μπορεί και να μην πετύχεις ποτέ. Και παρόλο τη γκρίνια που ακούω καθημερινά, κι από τον ίδιο μου τον εαυτό, ονειρεύομαι ακόμα κι αύριο θα ξυπνήσω και πάλι στις 6.30 το πρωί για να πάω στη σχολή και να ακούσω και πάλι κάποιους κυρίους να με λένε τεμπέλη, ίσως να είναι και κυρίες αυτή τη φορά. Μπορεί κάποια μέρα να με ρωτήσουν αν οι τεμπέληδες έχουν όνειρα, έστω ένα τεμπέλικο στόχο να απασχολεί το τεμπέλικο μυαλό τους. Μέχρι τότε παραμένω ένας κουφός τεμπέλης φοιτητής  με εξωγήινα όνειρα και συνεχίζω να γελάω!
Λεωφορείο-Ο χώρος έμπνευσης κάθε φοιτητή

0 σχόλια :