Περιοδικό || Άρθρο:Η φύση των πραγμάτων είναι ορισμένη


της Έφης Σταθοπούλου


Mε αφορμή το πρόγραμμα WATCH ART που θα πραγματοποιηθεί από τις ομάδες του Καλλιτεχνείου των Αχαρνών από τον Μάιο μέχρι τον Σεπτέμβρη του '13 και αφορά στην οικειοποίηση του δημόσιου χώρου από τους πολίτες και την δραστηριοποίηση τους μέσα σ'αυτόν, η Έφη Σταθοπούλου γράφει για τον δημόσιο χώρο και τη φύση του.






Η φύση των πραγμάτων είναι ορισμένη, αρκετά πλατειά ώστε να επιδέχεται ερμηνείας –συσταλτικής ή διασταλτικής, ιστορικής, γραμματικής και ίσως σπουδαιότερα, τελεολογικής-. Η έννοια του ‘’δημόσιου χώρου΄΄ και της κοινοχρησίας του έχει αίρει κατά καιρούς διαμάχες και έχει σίγουρα διχάσει πολιτικά και κοινωνικά. Το θέμα αυτό δε μπορεί παρά να συνδέει άμεσα και κατ’επεκτασιν να συνεπάγεται την έννοια της παρέμβασης ή της επέμβασης.

 Δημόσια ιδιοκτησία είναι το δικαίωμα ιδιοκτησίας, δηλαδή το δικαίωμα διάθεσης, που ασκείται από ένα δημόσιο σώμα το οποίο εκπροσωπεί την κοινωνία, δηλαδή από μια κυβέρνηση, από την κρατική εξουσία ή από κάποιο άλλο πολιτικό σώμα.Από τα παραπάνω εκπίπτει πως ο δημόσιος χώρος δε μπορώ να πω εγώ σαν φυσικό πρόσωπο ότι μου ανήκει.Η κεντρική πλατεία της περιοχής μου δεν είναι τσιφλίκι μου και δεν μπορώ να την εκμεταλλευτώ για ίδιον όφελος.Ωστόσο όμως αναφέρεται από τα στόματα όλων μας κατά καιρούς ότι ό,τι απαρτίζει το δημόσιο χώρο είναι δικό μας καθώς έχει κατασκευαστεί με τα χρήματα από τη φορολόγησή μας.Κάτι τέτοιο δε μπορεί παρά να εκπέμπει την αλήθεια των πραγμάτων πέρα από το λα’ι’κό αίσθημα της εκάστοτε κοινωνίας.Το κράτος, το πλέον κεντρικό νομικό πρόσωπο που ενορχηστρώνει τις χρήσεις του δημόσιου χώρου, συγκροτείται από νομικής πλευράς από συγκεκριμένα στοιχεία σαν έννοια:τη χώρα,την εξουσία,την οργάνωση σε νομικό πρόσωπο και φυσικά το λαό.Κατά συνέπεια γίνεται σαφές πως κράτος χωρίς λαό δεν υφίσταται σαν έννοια, ο λαός είναι πρωταρχική έννοια και κατά καποιο τρόπο η πρώτη ύλη ή η προ’υ’πόθεση για να συγκροτηθεί ένα κράτος.Ας αναρωτηθούμε λοιπόν, η δημόσια ιδιοκτησία είναι στα χέρια κανενός ή όλων; Ή ισχύουν και τα δύο.

Από νομικής και φιλοσοφικής άποψης το θέμα αυτό μαλλον χρίζει περαιτέρω ανάλυσης και ευρύτερης διερεύνησης,όμως αν το δούμε ηθικά και μόνο την απάντηση την ξέρουμε.Αφου δεν είμαστε αρκετά ώριμοι να σεβόμαστε τα ξένα όπως τα δικά μας,ας θεωρήσουμε τα δημόσια ως δικά μας έτσι ώστε να τα σεβόμαστε.Εξάλλου δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα κάτι τέτοιο.Όπως σεβόμαστε,φροντίζουμε και προστατεύουμε κάθε τι που μας ανήκει,έτσι ας δούμε το δημόσιο χώρο και την πόλη μας.Η πόλη μας χρειάζεται αναμόρφωση,αναπροσαρμογή και φροντίδα.Κάθε τι χρειαζεται δημιουργία, η δημιουργία είναι το αντίδοτο της σήψης.Όλοι μας μαχόμαστε με τη σήψη του συστήματος,το βρώμικο δρόμο και τις τεράστιες λακκούβες,τα καταθλιπτικά κτήρια και την ηχορύπανση..αλλά όπως υψώνεται η φωνή μας για να βρίσουμε ή να καταραστούμε τον υπεύθυνο,ας τεντωσουμε το χέρι να παρουμε ΄ρνα τηλέφωνο στον αρμόδιο φορέα,ας διαμαρτυρηθούμε, ας βαψουμε τους τοίχους, ας διώξουμε την μουνταμάρα με μια κιθάρα….

0 σχόλια :