Περιοδικό || Άρθρο: Δημόσιος χώρος

του  ΑΚ

Συνήθως, όταν κάνεις κάτι ή λες κάτι, αυτό παραλαμβάνεται από κάποιον που έχει βρεθεί εκεί επειδή ήθελε να ακούσει ή σε ρώτησε ή σου πρότεινε κι αντιπρότεινες, έθεσες κι αντέθεσε. Άρα, οι ίδιες οι ελεύθερες ιδέες βουτούν σ' έναν φαύλο κύκλο μεταξύ συνήθως ατόμων ή καταστάσεων που εκούσια βρέθηκαν εκεί. Οι ελευθερίες, όπως και κάθε καλό ή κακό πράγμα δημιουργεί τον δικό της νοητό ή ανόητο φαύλο κύκλο κι αυτοαναλισκόμενο φάσμα δραστηριοτήτων.
Ο ακτιβισμός (η καθημερινή δράση, δραστηριότητα και δραστηριοποίηση) και το χτίσιμο μέσω αυτού ενός φάσματος συμπεριφορών (βάσει μιας ιδεολογίας σεβασμού κι ειλικρίνειας στον άνθρωπο, που οριοθετούν τον ακτιβισμό), δεν είναι μόνο να γαντζώνομαι στις άγκυρες. Η κλίμακα του μεγάλου (και συνήθως απαραιτήτως ομαδικού) και η κλίμακα του μικρού (και συνήθως ατομικού) είναι αξίσου σπουδαίες κι αλληλοστηρίζονται. Έτσι, ένας πραγματικός ακτιβισμός είναι να κάνεις να σ' ακούσουν ή να σε δουν ή να κάνουν κάτι κι όταν δεν το θέλουν. Κάτι σαν ένα "Τσα! Είμαι κι εγώ εδώ". Να γίνεις ένας "κύριος Κουκουτζά!" και να βρεθείς μπροστά τους κάνοντας κάτι, λέγοντας κάτι, δείχνοντας κάτι.
Αυτό το κομμάτι της έκπληξης πόσο εύκολο είναι σ' έναν δημόσιο χώρο! Αρχικά, σκεφθείτε φλέβες χωρίς αίμα ή φλέβες με αίμα χωρίς οξυγόνο. Έτσι είναι κι οι δρόμοι στις πόλεις. Βασικά, αρτηρίες, καθότι αυτές μεταφέρουν οξυγονωμένο αίμα. Στον δημόσιο χώρο, λοιπόν, αν σε μια γειτονιά ξαφνικά τραγουδήσεις και καλέσεις κι άλλους να τραγουδήσουν ή φυτέψεις ένα δέντρο σε κάθε μπαλκόνι ή χρωματίσεις το κράσπεδο με διαφορετικό χρώμα μπροστά από κάθε σπίτι ή πεις μια καλημέρα... όπα! Αυτό είναι λογοκλοπή απ' τον ΑΝΤ1! Αν πεις μια καληνύχτα (χα!) στον διπλανό που δε μιλάς ή αν στήσεις μια παράσταση λίγο πιο πέρα ή συμφωνήσεις για μια δράση (π.χ. να μαζέψεις τα σκουπίδια απ' τη γειτονιά, που ω! του θαύματος ζεις σε αυτή) ή δεν ξέρω κι εγώ τι κλασικό και μπανάλ (μα και τόσο αγέρωχα άτολμοι είμαστε) ή πρωτοπορία φάση και δε συμμαζεύεται σκεφτείς, αν, λοιπόν, ενεργοποιείς τον χώρο για να υπάρξουν άτομα μαζί. Είναι απλή λογική. Βέβαια, αν θες. Αλλά αυτός ο φαύλος κύκλος των θελήσεων; Άλλο πράμα από δω. Ο εθελοντισμός σέβεται πρώτα την διαφορετικότητα που εγείρει την αλληλεγγύη κι όχι αυτή που εγείρει τη διαφορά.
Να, τώρα, λόγου χάρη, μιλώ κι όσοι διαβάσουν. Αν όμως μιλούσα στα μούτρα κάποιου ή όσο περπατούσε τον ακολουθούσα σε απόσταση ασφαλείας (ώστε να μην έχει δικαίωμα να αυτοαμυνθεί) και του τα έλεγα; Ε; Αυτό είναι ακτιβισμός! Να γαντζώνεσαι απ' το σεβασμό και την ειλικρίνεια στους ανθρώπους.
Εν κατακλείδι, κάτι απ' τα πολλά που ήθελα να πω και δεν ήξερα τι και τελικά θα πω τώρα είναι ότι σε δημόσια έκθεση δεν είναι μόνο το τρομερά φτιαγμένο κομμάτι που θα μοστράρεις (από ένα δρώμενο καλοδουλεμένο ή ένα έτοιμο φυτό μπλουμ! μέσα στο χώμα ενός πάρκου). Σε δημόσια έκθεση πρέπει να μοστράρεις κι ολόκληρες διαδικασίες (τις πρόβες, τις κατασκευές -μαζεύοντας τα σκουπίδια-, τις συζητήσεις κλπ). Ο δημόσιος χώρος δεν είναι χώρος δράσεων μόνο, αλλά και συνισταμένη, άξονας εξέλιξης των δρώμενων που λαμβάνουν χώρα σ' αυτόν.

AK

4 σχόλια :

  1. εύστοχο
    καλημέρα στον από πανω :D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κατατοπιστικό
    και απαραίτητο ως παραπομπή για τις επερχόμενες δράσεις της ομάδας σας,
    ευχαριστώ

    [ παρακαλώ/προκαλώ
    τον εκάστοτε επικριτικό -εννοείται φύσει και θέσει ανώνυμο- σχολιαστή,
    ν΄ απαντάει αρθρογραφώντας αν του βαστάει
    και ευχαρίστως θα υιοθετήσω την τακτική που προτείνει,
    αλλά χωρίς φόβο -επωνύμως- και με το ανάλογο πάθος ]

    Ευθαρσώς αναφέρω,
    Σταυρούλα Δελλή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εμενα παντως με γεμισε περιεργεια κ ηθελα να το διαβασω ως τελος....

    Πολυκρετη Μαρια

    ΑπάντησηΔιαγραφή