Περιοδικό || Άρθρο: Το τσαράκι μες στη ζυάλα

του ΑΚ















Οι παρελάσεις δεν είναι ένα vacuum, ένας κενός χώρος, που απλώς γίνεται το εθιμοτυπικό (με ιδιαίτερη έμφαση στο τυπικό) της ανάμνησης (και αν...)! Όταν κάτι, κάποιος, κάπου μνημονεύει κάτι άλλο ή μνημονεύεται πρέπει να έχει κάτι από αυτό που μνημονεύει. Ας πούμε όχι το γεγονός καθ' εαυτό, μα την έμπνευση αυτού και εξ αυτού. Ας πούμε όχι το 1821, μα το ιδανικό της ελευθερίας. Κι επειδή μαθαίνοντας πολύπλευρα την ιστορία, για να γίνεις άνθρωπος κι όχι ένα εθνικιστικό φερέφωνο, επειδή μαθαίνοντας τους ανθρώπους και τις δυσκολίες τους, τις φρονήσεις τους και τις ιδιοτροπίες τους πέρα από παραμύθια, που καν δε μπορούν να υπερκεράσουν τους μεγάλους αρχαιοελληνικούς μύθους, τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις την εθνική σου ταυτότητα ως δρόμο προς τη ταυτότητα που πρέπει να φτάσεις: την ανθρώπινη.
Το έθνος είναι φαντασιακό ως λειτουργικό εργαλείο, δεν εκπορεύεται από κάποιον κρυφό αδένα εντός του σώματός μας. Σε μια συζήτηση στο facebook είδαν τα υπέροχα καστανοπράσινα μάτια μου, φτου μου και βγαίνω: "Προσπαθούν να μας πείσουν πως το ελληνικό έθνος δημιουργήθηκε το 1821. Λες και ο ηλεκτρισμός δεν υπήρχε πριν τον ανακαλύψουν."
Τέλεια! Άρα, ο ηλεκτρισμός ταυτίζεται με τον ελληνισμό και ο ελληνισμός αποτελεί κάτι που προϋπήρχε χωρίς να το γνωρίζουμε. Ε, α γεια σου! Υπάρχει χωρίς να το γνωρίζουμε! Εκεί, ναι, τώρα το καταλαβαίνω! Αλλά όπως κι ο ηλεκτρισμός έτσι και ο ελληνισμός και κάθε -ισμός, όταν δεν γνωρίζεις πώς να τον χρηιμοποιήσεις, να τον αξιοποιήσεις, να τον ελέγξεις καθίσταται επικίνδυνος για εσένα τον ίδιο. Σε καίει, σε τρομάζει, σου τυφλώνει τα μάτια στο ξαφνικό πριν να ξαναπέσεις στο σκοτάδι της βροχερής νύχτας (έβρεχε την ώρα που το έγραφα κι ενεπνεύσθην αυτό το ποιητικό τερτίπι!)
Οι παρελάσεις πρέπει να διαπνέονται από τα ιδανικά των γεγονότων που μνημονεύουν, να αποτελέσουν δρώμενα ευρύτερου φάσματος χωρίς να εκπορνεύονται καταστάσεις, χωρίς να τυποποιούνται επίσης! Μηχανάκια που γυρίζουν κεφάλια και σηκώνουν το χέρι μπορούμε να αγοράσουμε και να φκιάξουμε! Μια παρέλαση πρέπει να είναι μια πορεία, όσοι συμμετέχουν με ιδανικά ανάλογα του γεγονότος, μια παρέλαση πρέπει να έχει προορισμό το όνειρο, την ελευθερία, την αλληλεγγύη, την ειρήνη.



ΑΚ

0 σχόλια :