Περιοδικό || Άρθρο: Ανακαλύπτοντας τον κόσμο μου…




της Υσμίνης

Μια βόλτα στην πρωτεύουσα κι ο προβληματισμός με συνάντησε  πάλι. Έχετε παρατηρήσει τον κόσμο στο δρόμο; Προσωπικά είχα καιρό να σηκώσω τόσο αδιάκριτα το βλέμμα μου στους γύρω και να ψάξω σ’ αυτούς κάτι παραπάνω, σα να μην ήταν απλά οι συνήθεις άγνωστοι περαστικοί. Τώρα δεν ήταν πια περαστικοί .Ήταν αντικείμενο μελέτης. Άνθρωποι άγνωστοι στο μικροσκόπιο μου.

 Πραγματικά, δεν είχα παρατηρήσει πόσο  γρήγοροι είναι οι ρυθμοί ζωής αυτής της πόλης. Όλοι τρέχουν. Τρέχουν να προλάβουν το μετρό, το λεωφορείο , να χτυπήσουν κάρτα στη δουλειά. Ακόμα και όσους έβλεπα να κατευθύνονται στις καφετέριες κι αυτοί βιάζονταν. Δε ξέρω αν η βιασύνη τους σχετιζόταν με τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο τους ή αποτελούσε απλά συνήθεια. Γιατί, όταν μαθαίνεις να ζεις τρέχοντας δύσκολα πατάς φρένο. Έβλεπα το άγχος  σε κάθε πρόσωπο. Έπρεπε να φτάσουν κάπου. Ήταν φανερό.

Εστιάζοντας ακόμη πιο αδιάκριτα στις εκφράσεις κάθε προσώπου, πέρα από το άγχος έβλεπα και ένα χάσιμο. Λέγοντας χάσιμο εννοώ αυτό το κενό βλέμμα, που μοιάζει ως μέσο απομάκρυνσης από τον πραγματικό κόσμο. Βέβαια, θα έλεγα ότι οι φορές που μπόρεσα να διακρίνω βλέμματα ήταν λιγοστές. Μπορεί άραγε κάποιος να μου απαντήσει γιατί οι άνθρωποι περπατούν σκυφτοί; Ακόμα κι όταν πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλο, ακόμη και τότε θα ακούσεις ένα συρτό σσσόρρυ ( αν μπορείς να ακούς υπόηχους φυσικά) και θα συνεχίσουν χωρίς καν να δουν το κινητό αντικείμενο σύγκρουσης τους. Αντικείμενο, που αποτέλεσε εμπόδιο στο δρόμο τους,  εντείνοντας τον εκνευρισμό τους με τον πραγματικό κόσμο.

Παρόλο που ο εκνευρισμός, το άγχος , η βιασύνη ήταν από τα κύρια γνωρίσματα των περισσοτέρων , είδα και κάποια σκαστά χαμόγελα. Ένα κοριτσάκι  παρατηρούσε τον κόσμο που το περιέβαλλε και φτιάχνοντας αυτοσχέδια  στιχάκια τραγουδούσε κάνοντας όσους την άκουγαν ν’ αλλάζουν τη μονότονη έκφραση τους. Ένα ολιγόλεπτο διάλειμμα. Λίγες γουλιές νερό και βαθιές ανάσες  για να συνεχίσουν το τρέξιμο. Επίσης, οφείλω να αναφέρω κι έναν κύριο ξαπλωμένο στο πεζοδρόμιο, που δε σταματούσε να γελά αν και η εμφάνιση του σε προδιέθετε για κάτι πιο μίζερο. Κι όμως, όλοι αυτοί που φαίνονταν υγιείς, περιποιημένοι και που φαίνονταν να βαδίζουν έχοντας κάποιο σκοπό, ήταν αυτοί  που βίωναν την ουσιαστική μιζέρια, καθώς ο ρακένδυτος αυτός άνθρωπος είχε κάτι δυσεύρετο γι’ αυτούς. Είχε και το χρόνο και τη διάθεση να χαμογελάσει ξεφεύγοντας  από κάθε πρόβλημα που μπορεί να βίωνε.

Συνοψίζοντας τα αποτελέσματα της δικής μου ανεξήγητης έρευνας , κατέληξα σε ένα γενικό συμπέρασμα. Είτε με τη θέληση μας είτε άθελα μας έχουμε ξεχάσει να είμαστε άνθρωποι. Καθετί σ’ αυτό τον κόσμο έχει μια συγκεκριμένη ονομασία βάσει κάποιου ιδιαίτερου χαρακτηριστικού του. Έτσι κι η ονομασία  άνθρωπος παραπέμπει σε όν που  έχει την ιδιότητα να κοιτά προς τα πάνω( ἄνω + θρώσκω) . Αλήθεια  εσύ άνθρωπε του 21ου αι. πόσο καιρό έχεις να κοιτάξεις  ψηλά;


3 σχόλια :

  1. συγκροτημένο και περιεκτικό, μπράβο Υσμίνη, καλλιέργησε αυτή σου την ευχέρεια με το λόγο και μην εγκαταλείψεις την επιτυχημένη προσπάθεια να εκφράζεσαι και να μας προβληματίζεις ουσιαστικά.

    [ οσόν αφορά τον ΑΝΘΡΩΠΟ (και τον ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟ), ποτέ δε θα πάψει να μας εκπλήσει η αμφισημία πρόθεσης/κινήτρου-μέσου/αποτελέσματος και ο επαναπροσδιορισμός του προσδοκώμενου ανεξαρτήτως συμμετοχής-απωλειών... ]

    ικανοποιημένη από την σύνταξη και τον απόηχο του άρθρου, Σ.Δ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εγώ απλώς θα αντιτείνω την πιθανή ετυμολογία της λέξης από το "άνδρας+όψη"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. H λέξη άνθρωπος επιδέχεται αρκετές ετυμολογικές προσεγγίσεις.Στη συγκεκριμένη περίπτωση επέλεξα την ετυμολογία ανω +θρώσκω θέλοντας να εστιάσω στη φάση που βρίσκεται ο σημερινός άνθρωπος. Η ίδια ετυμολογία χρησιμοποιείται κι από τον Β.Ουγκώ , ο οποίος ήθελε να τονίσει τη διαφορά σύγχρονου κ αρχαίου ανθρώπου.
    Σταυρούλα σ'ευχαριστώ για τα σχόλια σου.
    Υσμίνη

    ΑπάντησηΔιαγραφή