Περιοδικό || Άρθρο:Playing for change

thereloadproject.blogspot.gr
Γράφει η Ηλέκτρα Π.


Ο κόσμος είναι ένα τεράστιο πολύχρωμο μωσαϊκό.
Άνθρωποι διαιρετικοί και ίδιοι σε πολλά πράγματα.
Τόσα επιτεύγματα που όλοι τα μοιραζόμαστε. Η παράδοση, τα χρόνια, τα ταξίδια, η επικοινωνία, η τεχνολογία τα έδωσαν σε όλους.
Τα αντικείμενα που χρησιμοποιούμε, οι γνώσεις μας, οι ιδέες, το περιβάλλον τίποτα δεν ανήκει σε κανέναν και όλα ανήκουν σε όλους. Αποτελέσματα χρόνιων και θαυμαστών διαδικασιών καταφέρνουν να δημιουργήσουν τις πιο απίθανες συνδέσεις, οι πράξεις και οι επιλογές ανθρώπων που ούτε μπορείς ούτε και γίνεται να τους γνωρίσεις επηρεάζουν καθοριστικά την ζωή σου.
Δεν χρειάζονται δύσκολα πραδείγματα, ούτε και πολύ απλά για να νιώθουμε υπεράνω αυτών. Το ποδήλατό σου. Πόσοι άνθρωποι έχουν δουλέψει για την εξέλιξη αυτού του εργαλείου; Από πόσα μέρη του κόσμου; Και δεν είναι τίποτα απόλυτα καινούργιο, χρησιμοποίησαν συσσωρευμένη γνώση από τόσους πολιτισμούς από μικρότερους μηχανισμούς, εξαρτήματα και ιδέες. Τους επηρέασαν τα παιδιά τους, οι φίλοι τους, ο καφές που πίνανε και ακόμα δουλεύουν.Και επηρέσαν τον τρόπο που σκεφτόμαστε αλλά ακόμα και τον καφέ που πίνουμε, το μολύβι που γράφουμε, το φαγητό που τρώμε. Κι ο καθένας μας τα επηρεάζει όλα. Ακόμα δουλεύουμε και δεν θα σταματήσουμε ποτέ.
 Δεν μένει κανένας στο νησί του έχοντας γύρω γύρω άβυσσο. Είναι ένας ο κόσμος. Και να μιλάμε για την φοβερή μοναδικότητά μας είναι ειρωνία.

Ψάχνοντας στο you tube έπεσα πάνω στο παρακάτω βίντεο.
Και συνειδητοποίησα για άλλη μια φορά. ότι δεν μας ταιριάζει το μίσος. Δεν είναι καν λογικό.
Δεν μπορείς να λες ότι υπερέχεις επειδή οι συνθήκες σε κάναν πιο τυχερό. Προς το παρόν τυχερό.
Δεν μπορεί ένας άνθρωπος που ακούει μουσική να είναι μισαλλόδοξος. Και ποιος δεν ακούει μουσική; Πού τόσο μεγάλο κομμάτι της φτιάχτηκε από ανθρώπους που δεν ήταν καθόλου τυχεροί;
Τι άλλο ταξιδεύει τόσο γρήγορα όσο ο ήχος, παράγεται τόσο φυσικά όσο η αναπνοή μας και ανήκει σε όλους;
Όχι δεν είναι πολυτέλεια η τέχνη. Είναι ανάγκη. 
Την παράγουμε, την μοιραζόμαστε, την απολαμβάνουμε. Κι είναι εκεί για να μας θυμίζει ότι αλλού είναι τα μεγάλα. Όχι στο δικό μου αλλά στο κοινό.
Ας ανοίξουμε τα μάτια μας. Και τα αυτιά μας.
*το βίντεο αυτό είναι ένα μόνο μικρό μέρος της πρωτοβουλίας Play for Change

http://playingforchange.org/  


0 σχόλια :