Περιοδικό || Άρθρο: Διδαχές αγάπης

Γράφει ο Ε.Π.



Μ’ έμαθαν από μικρό αυτό που έμοιαζε περίεργο στους άλλους, να είναι αρκετά οικείο και αγαπητό σε μένα. Λέω μ’ έμαθαν, γιατί ακόμη και ο τρόπος που αγαπάμε ή και τους ποιούς αγαπάμε ένα μάθημα είναι. Μάθημα από τα γνωστά αθόρυβα μαθήματα που δεχόμαστε από μικρά παιδιά και εκπαιδεύουμε και οι ίδιοι τους εαυτούς μας καθώς μεγαλώνουμε.
Ρατσισμός, βία, διαφορετικότητα σαν να μας κούρασαν πια αυτές οι τόσο γνωστές μας έννοιες . Σαν να με πιάνει ένα άγχος κάθε φορά που τις ακούω ότι θα πρέπει να αναπτύξω κάποιο θέμα έκθεσης. Σαν να πρέπει να πείσω κάποιον με τον εξαίρετο λόγο μου ότι δεν είμαι ρατσιστής, ότι είναι απαράδεκτη κάθε μορφή βίας στην εποχή του πολιτισμού και της δημοκρατίας, στην εποχή της ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ, ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι.
Η αδερφή μου είναι διαφορετική. Δεν είμαστε ίσοι. Μπορώ να διαχειριστώ καλύτερα τις ικανότητες μου. Είμαι πιο έξυπνος. Αυτή εξαρτάται από μένα. Άρα δεν είμαστε και τόσο ίσοι. Ξέρω ίσως σας ακούγονται περίεργες αυτές οι προτάσεις αλλά είναι ότι πιο σύνηθες ακούω . Είναι δύσκολο να καταλάβει κάποιος μια άλλη διαφορετικότητα, μια άλλη εξυπνάδα αν δε τη ζήσει κι απλά συμπονεί με την αφέλεια του τη δική μου ευτυχία. Χωρίς να αντιλαμβάνεται όμως τη χαρά της δικιάς μου αλήθειας. Ακούω χωρίς να εξηγώ. Δε χρειάζεται.
Μεγαλώνοντας μαζί με ένα παιδί αυτιστικό, έμαθα να το αγαπώ χωρίς να αναρωτηθώ ποτέ γιατί. Για τους άλλους που είναι ίσοι με μένα αλλά όχι και μ’ αυτό το διαφορετικό παιδί είμαι υποχρεωμένος να το αγαπάω, να το φροντίζω και να το υπερασπίζομαι. Για μένα απλά την αγαπώ, χωρίς να έχω σκεφτεί ποτέ γιατί, χωρίς να έχω αγχωθεί για κάποια ευθύνη. Είναι η αδερφή μου και δε διαφέρει σε κάτι από μένα.
Δε διαφέρει; Μάλλον άρχισα να σκέφτομαι αυτή την αγάπη. Ναι διαφέρει. Όντως πάντα έπρεπε να την προστατεύω, όχι περισσότερο όμως από οποιοδήποτε παιδί δέκα χρονών που το τραμπούκιζαν στο σχολείο, ούτε λιγότερο από οποιοδήποτε νέο που πέφτει θύμα ρατσισμού ή εκμετάλλευσης. Δεν ένιωσα ποτέ πιο έξυπνος, γιατί ποιός αντιλαμβάνεται την εξυπνάδα του άλλου από το πώς κινείται ή από την εμφάνιση του; Ή μήπως να θέσω ως παράγοντα τους βαθμούς στο σχολείο;
Η αδερφή μου δεν υστερεί σε τίποτα. Ή μάλλον για να μην αμφισβητούμε και τους γιατρούς υστερεί από ένα νέο ίσο με μένα, ίσο με σένα, νοητικά. Μα αναρωτιέμαι , πώς μπορεί να υστερεί κάπου ένας άνθρωπος που ξέρει να ζει και να κάνει τις επιλογές του με ότι πιο απλό έχει ως γνώμονα στη ζωή του, την καρδιά του; Πώς μπορεί να υστερεί μια ανθρώπινη ψυχή, που τα δημιουργήματα της δικής της εξυπνάδας δε μπορούν να συναγωνιστούν τις επιλογές πανέξυπνων προσωπικοτήτων που τόσο έχουν βελτιώσει τις συνθήκες ζωής μας σ’ αυτό το κράτος; Ποιος μπορεί να τα βάζει και να θεωρεί κατώτερο έναν άνθρωπο που δίνει ,χωρίς καν να προσπαθήσει για να πάρει τα ρόλο του δασκάλου, αυτά … τα αθόρυβα μαθήματα ζωής και αγάπης;


Του Ε.Π

0 σχόλια :