Συνέντευξη με την Ομάδα ''ΚΛΟΚΓΟΥΑΪΖ''

Συνάντησα την Ομάδα ΚΛΟΚΓΟΥΑΙΖ την Παρασκευή 11/10, σε μία από τις τελευταίες τους πρόβες εν όψει του ανεβάσματος του έργου ''Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα'' το Σάββατο 19 Οκτώβρη, ώρα 8μ.μ. Κάθε πρόβα όπως και η παράσταση, λαμβάνει χώρα στις ''βιτρίνες της οδού Χειλίου'' μια πειραματική σκηνή σε ένα εγκαταλελειμμένο κατάστημα του δρόμου. Ο ίδιος χώρος χρησιμοποιήθηκε από την ίδια ομάδα στις 30 Ιουνίου στα πλαίσια της συμβολικής/καλλιτεχνικής πεζοδρόμησης της Οδού Χειλίου και αποκορύφωμα του Watch Art!
Για το όλο εγχείρημα μιλούν ο σκηνοθέτης Σταμάτης Παρασκευάς και δύο μέλη της ομάδας, η Εμελίνα Μαραγκούλια και η Μαρία Καρβούνη.

Συνέντευξη/φωτογραφίες: Ηλέκτρα Παπαδάκη

Ανεβάζετε ένα πολύ γνωστό έργο που έχει δεχθεί πολλές προσεγγίσεις μέχρι στιγμής. Εσείς σε τι θέλετε να δώσετε έμφαση και τι νέα προσέγγιση θα δούμε στην παράστασή σας;

Σταμάτης: Η τελευταία προσέγγιση που είδαμε στην ''Μπερνάρντα Άλμπα'' ήταν μπαλέτο, μια παράσταση μουσικοκινητική. Εμείς προσπαθήσαμε να δώσουμε μια σκηνοθετική γραμμή εικαστική. Χωρίς φλυαρία κινήσεων, με πιο συγκεκριμένες, στοχευμένες, μινιμαλιστικές κινήσεις. Αφήνουμε το ποιητικό κείμενο, γιατί μιλώντας για Λόρκα πρόκειται περί ποίησης και μόνο-άσχετα που είναι σε θεατρική φόρμα-, να μιλήσει για το τι γίνεται από εκεί και πέρα.  



Έπαιξε μεγάλο ρόλο ο χώρος στον οποίο ανεβαίνει το έργο ώστε να πάρετε αποφάσεις;
Μαρία: Στήθηκε πάνω σ' αυτό. Όταν μεταφέρουμε την παράσταση στην αίθουσα του δημαρχείου (Νοέμβρης '13) θα πιάσουμε πράγματα και θα τα στήσουμε από την αρχή.

Πείτε μου λίγα πράγματα για τον χώρο που ανεβάζετε την παράσταση. Είναι άλλωστε κι ο χώρος που επιλέγει για δεύτερη φορά η ομάδα σας να δράσει.

Μαρία: Είναι ένας χώρος ο οποίος έχει από καιρό εγκαταλειφθεί, τα σημάδια του χρόνου είναι ορατά πάνω του. Τον χρησιμοποιούμε γιατί θέλαμε να δώσουμε μια άλλη οπτική σε πράγματα που βλέπουμε γύρω μας καθημερινά και δεν μπορούμε να τα σκεφτούμε αλλιώς. Αλλάζουμε τον δημόσιο χώρο όπως έγινε και στις 30 Ιουνίου με την συμβολική πεζοδρόμηση της Χειλίου με το WATCH ART!, και υιοθετούμε ως ομάδα αυτό το σκεπτικό.

Σταμάτης:Να πούμε εδώ ότι η παράσταση ανεβαίνει στα πλαίσια της Φθινοπωρινής Γιορτής...σαν φεστιβάλ. Είναι μια γιορτή με όλη τη σημασία, γιατί οι άνθρωποι που θέλουμε να εργαστούν πρέπει να περνούν καλά, να έχουν ως στόχο την προώθηση ειλικρινούς κι αυθεντικής έκφρασης νέων (και όχι μόνο), την επικοινωνία κι αλληλεπίδραση με επίκεντρο τον εθελοντισμό, τον ακτιβισμό και την ερασιτεχνία. Δηλαδή να εκφραζόμαστε χωρίς κερδοσκοπικό ενδιαφέρον, ανιδιοτελώς και με πάθος. Παράλληλα η 2η Συμβολική & Καλλιτεχνική Πεζοδρόμηση οδού Χειλίου είναι μια κίνηση με σκεπτικό την ένωση μέσω της Χειλίου της Κεντρικής Πλατείας Αχαρνών με το μέρος που βρίσκεται το Αρχαίο Θέατρο Αχαρνών, τη διαμόρφωση μιας καλλιτεχνικής οδού κι ενός κρίκου σε ένα μελλοντικό δίκτυο χώρων βιώσιμης κινητικότητας.


Άρα μιλάμε πάντα για τέχνη που αναπτύσσεται στο δημόσιο χώρο, πάντα αφιλοκερδώς και εθελοντικά. Γενικά το πιστεύεις αυτό, ότι η τέχνη πρέπει να είναι σε χώρο ''δημόσιο'', δηλαδή ανοιχτή και προσβάσιμη προς όλους;

Σταμάτης: H τέχνη πρέπει να είναι ανοιχτή στον λαό. Χρησιμοποιώ τον όρο ''λαός'', όχι με την έννοια των χαμηλά μορφωτικά ή οικονομικά στρωμάτων, αλλά όπως αναφέρεται σε οποιοδήποτε στρώμα όπως και να ορίζεται. Αν τώρα αυτό προϋποθέτει ή καλύπτεται πλήρως με το να είναι σε έναν ανοιχτό υπαίθριο χώρο, ναι πιστεύω πως μόνο εκεί πρέπει να είναι η τέχνη. Αν τον δημόσιο χώρο μπορούμε να τον διαμορφώσουμε και σε πιο κλειστούς χώρους και αυτοί οι χώροι να είναι προσβάσιμοι σε όλα τα στρώματα με πολύ χαμηλό ή καθόλου εισιτήριο, ναι είναι κι αυτοί δημόσιοι χώροι. Ο δημόσιος χώρος δεν ορίζεται βέβαια μόνο στο που μπορεί να γίνει ένα δρώμενο αλλά και το πόσο είναι ανοιχτός στο κόσμο να οργανώσει εκεί ένα δρώμενο. Να δίνει και στον κόσμο την ευκαιρία να εκφραστεί. Η τέχνη πρέπει, έτσι ορίζεται, να είναι προσβάσιμη.


Και μια συνηθισμένη ερώτηση. Είχε να κάνει η επιλογή του έργου με την κοινωνική κατάσταση ως έχει αυτή τη στιγμή στη χώρα μας;

Εμελίνα: Ο Σταμάτης επέλεξε το έργο και μας πρότεινε ως ΚΛΟΚΓΟΥΑΙΖ να συνδράμουμε στο εγχείρημα. Στην αρχή η ιδέα ήταν διαφορετική, να γίνει η παράσταση πιο κινητική και εικαστική, ενώ τώρα, μετά από επεξεργασία, είναι πιο στοχευμένη, αυστηρή.
Μαρία: Σεβόμενοι τη νοοτροπία που παρουσιάζει το έργο θεωρώ πως ο Σταμάτης όντως το επέλεξε γιατί υπάρχουν κοινά σημεία, π.χ. ο μικρόκοσμος του σπιτιού της Μπερνάρντα, είναι μια εικόνα, ένας αντικατοπτρισμός της κοινωνίας μας. Το πως μια γυναίκα μπορεί να επιβληθεί στην οικογένειά της είναι ανάλογο πραγμάτων που μας επιβάλλονται και τα δεχόμαστε.

Σταμάτης: Το σπίτι των Μπεναβίδες, το πλαίσιο του έργου δηλαδή, είναι μια οικογένεια. Και βλέπουμε πολύ και στον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο που βραβεύεται και διεθνώς, ότι το πλαίσιο το οποίο επιλέγουνε είναι η οικογένεια, γιατί πράγματι η οικογένεια ήταν η κάμαρα με τα μυστικά για την ελληνική κοινωνία και όχι μόνο. Βλέπουμε μέσα σ' ένα τέτοιο μικρόκοσμο πόσο πολλά πράγματα κρύβονται, πόσες έριδες, πόσα συμπλέγματα τύπου Κάιν και Άβελ.
Ένα άλλο στοιχείο που οδήγησε στην επιλογή του έργου, ήταν ότι οι δύο κύριες ομάδες οι οποίες αποφάσισαν να ξεκινήσουν την Φθινοπωρινή Γιορτή, οι ΚΛΟΚΓΟΥΑΙΖ και η ΘΟΚΑ επίλεξαν αντίστοιχα τις Βάκχες του Ευριπίδη και την Μπερνάρντα Άλμπα του Λόρκα. Κι εκεί υπάρχει το βασικό στοιχείο, ο Βακχισμός, που είναι μία κατάσταση, μια μεταφυσική μέθη, σ'ένα κόσμο υπερεαλιστικό, δηλαδή πάνω από την πραγματικότητα. Ο Λόρκα έχει μέσα στο έργο του, αυτό που λέγεται στα ισπανικα ντουέντε. Ντουέντε σημαίνει ότι συνδέομαι με την γη, όπως ακριβώς και οι Βάκχες συνδέονται με τον Διόνυσο ο οποίος είναι η θεοποίηση του αμπελιού, αυτό που μας δίνει η γη για να εκστασιαστούμε. Βλέπουμε λοιπόν πόσο το λαικό θέατρο, γιατί ο Λόρκα ήταν ένας λαικός ποιητης στην Ισπανία, ενώνεται με τις αρχαιες ελληνικές τραγωδίες και πως σχηματριζεται μια συνδεση ανάμεσα στα δυο αυτά εργα, του Λορκα και του Ευριπίδη και πως αυτές οι δυο ομάδες τα χρησιμοποιούνε μέσα στην ίδια γιορτή. 


Άρα πέρα από το επίκαιρο του έργου θίγετε κι ένα μελανό σημείο της κοινωνίας γενικότερα, την εσωστρέφεια αυτή που μας κρατάει πίσω.

Μαρία: Ναι ουσιαστικά είναι αυτή η νοοτροπία που παρουσιάζεται και κυριαρχεί σε πολλούς από μας πιστεύω. Υπάρχουν ένα σωρό πράγματα στα οποία μπορούμε να ανοιχτούμε, ένα σωρό ιδέες που μπορούμε αλλά δεν θέλουμε να πραγματοποιήσουμε, και τις κρατάμε είτε από τον φόβο τι θα πει ο κόσμος, είτε πως θα φανεί, έχοντας σαν δεδομένο στο μυαλό μας ότι δεν θα μπορέσουμε να τα καταφέρουμε.
Τα κορίτσια είναι κλεισμένα μέσα σ'ένα σπίτι υπό τις διαταγές της μητέρας τους, ενώ θέλουν να κάνουν άλλα πράγματα, πολύ απλά γιατί δεν μπορούν/θέλουν να αλλάξουν αυτό που θεωρούν μοίρα γι' αυτές, χωρίς να ξέρουν όμως και τι είναι όμως αυτό που τις κρατάει δέσμιες.

Σταμάτης: Ο ρόλος που επιτελεί το έργο είναι να μας βγάλει από την εσωστρέφεια, κι ο δημόσιος χώρος μέσα στον οποίο γίνεται το έργο είναι ένα τέτοιο κομμάτι. Το βασικό στοιχείο για να βγούμε κατά κάποιον τρόπο είναι να είμαστε πιο εξωστρεφείς, να μιλήσουμε με σεβασμό, με ειλικρίνεια, με εμπιστοσύνη στον άλλον, να ανοιχτούμε να προτείνουμε, να συζητήσουμε, να συνεργαστούμε και να καινοτομήσουμε. Αλλά αυτό προϋποθέτει να φύγουμε από έναν φαύλο κύκλο, είτε αυτός είναι ο προσωπικός, ο οικογενειακός, είτε της παρέας/κλίκας, είτε μιας θεατρικής ομάδας η οποία αμπαρώνεται σ' ένα θέατρο και δεν βγαίνει στο δρόμο-που πραγματικά εκεί μπορεί να την ακούσει οποιοσδήποτε- .


Και πιστεύω ότι είναι μεγάλη κατάκτηση και πολύ άμεσο το μήνυμα, ότι διαλέγετε αυτό το έργο και το παρουσιάζετε στο δημόσιο χώρο. Είναι ξεκάθαρα τα πράγματα.

Σταμάτης: Ακριβώς, αντί να βασιστούμε στο ότι ο θεατής ''θα κάτσει να το σκεφτεί'', που μπορεί και να μην γίνει, βασιζόμαστε στην κίνηση και την έκφραση που είναι πιο απλή από τα σκεπτικά.
Το να πας να κάνεις το θεατρικό σε μια εγκαταλελειμμένη βιτρίνα, μπορεί να δώσει ζωή σ'ενα εγκαταλελειμμένο κτίριο, να οδηγήσει τον δρόμο στο να γίνει πεζόδρομος, να δείξεις ότι έτσι μπορεί η τέχνη να βγει στον κόσμο, βγαίνοντας έξω στο δρόμο κλπ κλπ. Μπορεί να υπάρχουν χίλια δυο μηνύματα που μπορεί να πει κάποιος εκ των ύστερων ή εκ των προτέρων, αλλά να μην τα δηλώσει ξεκάθαρα διατυπώνοντάς τα, παρά μονό να κάνει μια πολύ απλή κίνηση.





2 σχόλια :

  1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή