Περιοδικό || Σκέψεις: Ψυχής τε και σώματος

Γράφει ο ΑΚ
Αλλάζουν οι όροι, αλλάζουν οι λέξεις, αλλάζουν τα βλέμματα κι οι κατηγορίες. Οι άνθρωποι, λοιπόν, ως πίνακες κυβιστικοί τέμνονται α λα θεωρία στην οποία κατατάσσονται, στα εργαλεία που υπόκεινται ως περιστατικά και δείγματα ερευνών ή κλινικών παρατηρήσεων κοκ.
Αυτό το κείμενο είναι όπως ακριβώς η μάνα με 0 βαθμούς Κελσίου έξω, σου λέει: "Ντύθηκες καλά;" Έτσι κι αυτό επαναλαμβάνει τα ίδια με άλλα και άλλα, αλλά είναι μια φωνή. Όπως ακούγεται η καλημέρα, έτσι γραφικά πρέπει να λέγονται όλα.


Κοιτούμε, χαρακτηρίζουμε, συμπεριφερόμαστε όπως νομίζουμε ότι πρέπει κι ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία οι άλλοι μοιάζουν στη συμπεριφορά μας. Αποδίδουμε χαρακτηριστικά στην ιδιοσυγκρασία ή στο καλούπι κάποιου. Δεν κοιτούμε τον άνθρωπο, αλλά τα κομμάτια του. Κάθε τι είναι μικρότερο απ' όσο το βλέπεις. Για να κοιτάξεις τον άνθρωπο πρέπει να κοιτάξεις κάτι ευρύτερο (τον χώρο που αναπτύσσεται, τον χρόνο, τα υλικά που παρεμβάλλονται, τους ανθρώπους). Δε γίνεται να έχεις εμπιστοσύνη σε έναν μονάχα άνθρωπο, πρέπει η εμπιστοσύνη ν' απλώνεται. Δε γίνεται ένας άνθρωπος να έχει κάτι παθολογικό -ένας παθολογικός άνθρωπος είναι σύμπτωμα, όχι αιτία, για ένα δυσλειτουργικό περιβάλλον (ναι, υπάρχει κι η κληρονομικότητα, ναι υπάρχει κι η αγάπη, η φροντίδα, ο σεβασμός και η αφιέρωση που τα επηρεάζουν όλα αυτά).

Όσο εξατομικεύουμε την παθολογία, τόσο μαζοποιούμε την επίλυση. Ωστόσο, τόσο πρέπει να εξατομικεύουμε τη θεραπεία (και θεραπεία σημαίνει εκπαίδευση). Τα πράματα συλλαμβάνονται, μνημονεύονται, αναπαράγονται, εφαρμόζονται μοναδικώς στον καθένα (καθεμία στιγμή και σε καθέναν χώρο). Οι στιγμές είναι συναστρίες.

Ω, ναι, όλα αυτά, ναι!
Αλλά τώρα τελευταία ένας μικρός φόβος με κατακλύζει, που ελπίζω να είναι μόνο προσβολή κι όχι πραγματικότητα: κάποιες ψυχικές καταστάσεις ξεκινούν ως σπίθα, αλλά και μεγεθύνονται από τον ίδιο και τον αυτό φακό της κουλτούρας της αχαριστίας μας ή έστω της δυσκολίας μας να είμαστε ευγνώμονες.

0 σχόλια :