Περιοδικό || Ποίηση #3: Συμμετοχή στον 1ο Διαγωνισμό του Καλλιτεχνείου



Μνημόνια και μνήμες || Mo Cion Daonnan

Εκδόσεις και αποδόσεις
Μια ζωή ξύπνια και μια υπνωτισμένη
εκδίδομαι μη κερδοσκοπικά
πετάω τις σελίδες μου από ψηλές ταράτσες
μα μόνο εγώ συγκινούμαι από μένα

ίσως πρέπει να βάλω ένα αντίτιμο συμβολικό στους στίχους μου και στην ψυχή μου
ακόμα και στο σώμα μου, ίσως
ίσως το δωρεάν δεν μ' εμπλουτίζει δέος ή σεβασμό
μα ίσως η ύπαρξή μου
είναι μόνο για να χαρίζεται
και να πετιέται
από ψηλές ταράτσες.

Σκυτάλη
Τικ τοκ τρέχα
ήχησε ήδη ο πυροβολισμός
της έναρξης κυνήγα με τικ τοκ
έφυγα μπροστά κι εσύ
καθρεφτίζεσαι στα τζάμια της διαδρομής
τικ τοκ
και δε με νοιάζει αν πληγιαστείς με τα χαλίκια που σου πετάω τρέχα
γιατί θα με χάσεις στη διασταύρωση
κι ύστερα τικ τοκ
θα 'χω κουραστεί γιατί η ζωή μου κυλάει στα γρήγορα και
ίσως να 'μαι κιόλας γριά κι εσύ
θα χεις ξεχαστεί στη λήθη του χρόνου τικ τοκ
τικ τοκ μια βόμβα
είμαι, μη με κρατάς
τικ τοκ.

Βαδί-ζην
Πολλές φορές ζαλίζομαι τόσο
Που το όνομά μου μου φαίνεται ξένο
Πολλές φορές ζαλίζομαι τόσο
Κι είμαι έτοιμη να σωριαστώ ανάμεσά σας
Ζαλίζομαι τόσο
Ζαλίζομαι τόσο
που θέλω να αφήσω το τιμόνι στο Σταυρό

Κι η κούραση που κουβαλάω
πολλές φορές με καταβάλλει
Αν με δεις να σιωπώ
αν μ' ακούσεις να τρέμω
μη με ρωτήσεις πάλι. Δεν ξέρω, στο είπα
Πέρασα και προσπέρασα
εικοσιένα χρόνια, μια ζωή

Ίσκρα
Συγχώρεσέ με. Θα γίνω λίγο σκληρή απόψε.
Κουράστηκα βλέπεις να ζω για τους άλλους.
Μα τώρα που γύρισα να κοιτάξω τη ζωή μου,
-τι λάθος εποχή για δράματα, αλήθεια-
δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια μάζα
που αγαπά να με έχει για περαστική.

Ίσως φταίω εγώ, που σαν περαστική έζησα
κι όταν σκουντούσα κόσμο στο δρόμο έλεγα

«συγγνώμη»
ενώ η υπόλοιπη Γη στα παγκάκια
εγώ περπατούσα γυρεύοντας την επανάσταση.

Και τώρα που ούτε επανάσταση βρήκα
ούτε επαναστατημένο λαό
ούτε καν κόκκινη σημαία να τυλιχτώ
ξέχασα το δρόμο για το σπίτι μου
και πρέπει να πάρω ξανά το δρόμο του γυρισμού
αναζητώντας εκείνους που σκούντησα, και, κυρίως,
εκείνους που δε με συχώρησαν.

Ρυτίδες
Ξυπνάω ξανά από μπερδεμένα όνειρα
αναζητώντας νέα δεσμά
ίσως γονιδιακά επιζητώ καινούρια πρόσδεση
για να μην οδηγήσω εγώ στην πτώση

Και δεν τρώω
δύσκολα, ξανά, κοιμάμαι
κι εύκολα γράφω
Ξέρεις, τα γνωστά μου
οι κύκλοι που από παιδί χαράσσω
με μαχαίρι
στο πρόσωπό μου.

*Η συμμετοχή της κ. Ιορδανίδου Αρσενίας Ευαγγελίας Χλόης έλαβε έπαινο στην κατηγορία "Ποίηση" του 1ου Διαδικτυακού Λογοτεχνικού Διαγωνισμού Καλλιτεχνείου Αχαρνών.

0 σχόλια :