Περιοδικό || Ποίηση: Αιώνια παιδική ντροπή

Ναι, είπε η γυναίκα της θάλασσας και με μια κίνηση έδειξε αυτό το πάθος μέσα της.


Άλλαξε κάτι;
Ναι, είπε η γυναίκα της θάλασσας, και προσπερνώντας άφησε τα ίχνη του τότε.
Γυμνά ίχνη, με μόνο σε μια μεριά, τα κορδόνια του καλοκαιριού, κι αυτά φθαρμένα από αλλόκοτες σκέψεις, από εμμονές, ‘’την ίδια ώρα, στον ίδιο τόπο, με την ίδια κίνηση, παράλυτο κορμί στα χέρια της μεγάλης απόφασης, μια ζαριά όλα για όλα’’.

Άλλαξε κάτι;
Ναι, είπε η γυναίκα της θάλασσας και με μια κίνηση έδειξε αυτό το πάθος μέσα της.
Τα νερά της θάλασσας κατέβηκαν τόσο χαμηλά, μα τόσο χαμηλά που γρήγορα-γρήγορα έφερα τα δάχτυλα στα μάτια από μια αιώνια παιδική ντροπή.

Άγγελος Πάσκος


0 σχόλια :