Περιοδικό || Σκέψεις: Σκέψεις για την ανυπαρξία

Γράφει η Χριστίνα Νάστου

Η συνείδηση μας επιτρέπει να υπάρχουμε - ή υπάρχουμε μέσω της συνείδησης.
Έξω από την συνείδηση του ατόμου το μόνο που υπάρχει είναι το σκοτάδι της ανυπαρξίας.
Σκέφτομαι ένα νεογέννητο μωρό. Η συνείδηση μου του επιτρέπει να υπάρχει, τι συμβαίνει όμως με την δική του συνείδηση;
Η συνείδησή του δεν του επιτρέπει να βιώσει την ύπαρξή του, επομένως, παρόλο που βρίσκεται μέσα στον χώρο και στον χρόνο, ποτέ δεν θα υπάρξει για τον εαυτό του σε αυτήν την νεογέννητη μορφή, παρά μόνο μέσω των συνειδήσεων των άλλων.
Σκέφτομαι κι έναν νεκρό. Μπορώ να δω το νεκρό του σώμα ,ακόμα και να το αισθανθώ, και μέσω της συνείδησής μου, η οποία αποτελεί συνιστώσα όλων των αισθήσεων αλλά και των προσωπικών μου βιωμάτων, να μπορώ να αντιληφθώ πως υπάρχει.Τι συμβαίνει όμως με την δική του συνείδηση?Δεν έχει. Κι επομένως δεν υπάρχει, παρά μόνο μέσα από 'μένα. Έχει περάσει στην ανυπαρξία. Σ' αυτό το ατελείωτο σκοτάδι που δεν μπορεί καμία μορφή συνειδητού ή υποσυνείδητου να φωτίσει.
Συνεπώς η ανυπαρξία δεν είναι τίποτα άλλο από την απουσία συνείδησης και ο θάνατος δεν μπορεί να είναι τίποτα πιο τρομακτικό από έναν ύπνο δίχως όνειρα.

0 σχόλια :