Περιοδικό || Σκέψεις: Τα δεδομένα Εγώ


Σε προηγούμενη ανάρτηση (πηγή: A Million Frames Per Second Ή αλλιώς... ο κόσμος μας) αναφέρθηκα στα δεδομένα του κόσμου μας. Μια πολύ γενική αναφορά σε πράγματα που λίγο πολύ όλοι τα ξέρουμε αφού γεννιόμαστε, μεγαλώνουμε και ζούμε στον ίδιο κόσμο. Αυτή τη φορά, θα αναφερθώ στα προσωπικά δεδομένα και πως δημιουργούνται.

Νιώθω πως πρέπει να διευκρινίσω την σημασία της λέξης «δεδομένα» όπως την αντιλαμβάνομαι. Θεωρώ σημαντική μια τέτοια διευκρίνιση γιατί στις μέρες μας οι περισσότερες παρεξηγήσεις γίνονται επειδή οι λέξεις έχουν διαφορετική βαρύτητα για τον καθένα μας. Ως «δεδομένο», λοιπόν, θεωρώ κάτι που υπάρχει, που ισχύει. Άρα, λέγοντας «τα δεδομένα μου» εννοώ αυτά που υπάρχουν και ισχύουν για μένα και που φυσικά δεν είναι απαραίτητο ότι ισχύουν και για σένα. Θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω και την λέξη «πεποίθηση» την οποία θεωρώ συνώνυμη και να φέρω ένα παράδειγμα. Λέμε ότι κάποιος είναι «εκ πεποιθήσεως εργένης». Αυτό σημαίνει πως θεωρεί σωστό να είναι εργένης...

Ας το δούμε ετυμολογικά. «Δεδομένο», είναι αυτό που έχει δοθεί, το δοθέν. «Πεποίθηση» από το ρήμα πείθομαι, αυτό για το οποίο έχω πεισθεί. Άρα, μιλάμε για πράγματα που μας έχουν δοθεί και έχουμε πεισθεί ότι είναι τα σωστά… για μας.

Ποιός μας τα έχει δώσει όμως; Δεν θυμάμαι κανέναν να έχει καταφέρει να με πείσει για τίποτα. Τα δεδομένα μας, οι πεποιθήσεις μας, δημιουργούνται σιγά σιγά από την στιγμή που γεννιόμαστε. Ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο με τις πρωταρχικές, αγνές πληροφορίες οι οποίες αλλοιώνονται στην αλληλεπίδρασή τους με το περιβάλλον.

Οι πρωταρχικές, αγνές πληροφορίες είναι η Ακεραιότητα, η Πίστη, η Μοναδικότητα, η Δυαδικότητα και η Δικαιοσύνη. Με την γέννηση μας και καθώς μεγαλώνουμε, αυτές οι πληροφορίες στην αλληλεπίδρασή τους με το περιβάλλον μας δίνουν τα γνωστά δίπολα που κυριαρχούν στη ζωή μας.

Έτσι, η Ακεραιότητα γίνεται ταπείνωση. Πρώτο δεδομένο (πεποίθηση). Πως μπορείς να είσαι ακέραιος όταν εξαρτάσαι από άλλους ή υποτάσσεσαι σε κανόνες;

Η Πίστη γίνεται προδοσία. Δεύτερο δεδομένο (πεποίθηση). Θα προδοθείς και θα προδώσεις.

Η Μοναδικότητα γίνεται απόρριψη. Τρίτο δεδομένο (πεποίθηση). Ενώ όλοι συμφωνούν ότι ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, οτιδήποτε διαφορετικό από τη μάζα, είναι απορριπτέο.

Η Δυαδικότητα γίνεται εξάρτηση. Τέταρτο δεδομένο (πεποίθηση). Η ένωση δύο μισών για την ολοκλήρωση τους, μετατρέπεται σε σχέση εξάρτησης.

Η Δικαιοσύνη ή Ισορροπία γίνεται αδικία. Πέμπτο δεδομένο. Θα αδικηθείς και θα αδικήσεις.

Αν και θα μιλήσουμε αναλυτικότερα σε επόμενες αναρτήσεις για κάθε μία ξεχωριστά, αυτές είναι οι βασικές πληροφορίες με τις οποίες όλοι ερχόμαστε σε αυτό τον κόσμο. Φυσικά δεν είναι μόνο αυτές, είναι κι άλλες που διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο και που τελικά διαμορφώνουν τον χαρακτήρα του ανθρώπου.

Αυτή, λοιπόν, η αλλοιωμένη επιστροφή των αρχικών πληροφοριών είναι η συνείδηση (συν + είδηση, είδηση πάνω στην είδηση) και έχει σαν αποτέλεσμα την δημιουργία των δεδομένων μας, των πεποιθήσεών μας. Μαζί με τις πεποιθήσεις κάνει την εμφάνισή του και το Εγώ. Φανταστείτε το σαν ένα κακομαθημένο παιδί μέσα στο σώμα που «τρέφεται» από τις πεποιθήσεις, αντιδρά στα αλλοιωμένα δεδομένα του κόσμου και δημιουργεί τείχη γύρω από τον αληθινό, αγνό Εαυτό. Θα τολμούσα να πω πως το Εγώ αναλαμβάνει την άμυνα του σώματος στα ήδη αλλοιωμένα δεδομένα του κόσμου που ζούμε. Λέω άμυνα γιατί όταν επιστρέφει η πληροφορία αλλοιωμένη, το σώμα μας πονάει. Εννοώ τον εσωτερικό πόνο. Τον πόνο που νιώθεις όταν κάποιος σε πληγώνει, όταν νιώθεις αδικημένος, όταν δεν γίνεται κάτι έτσι όπως το θέλεις.

Όμως... Ποιος πληγώνεται; Ποιος αδικείται; Το Εγώ, γι’ αυτό και αναλαμβάνει να προστατεύσει το σώμα από αυτό τον πόνο. Πως; Αντιδρώντας. Στήνοντας αναχώματα προστασίας που όμως ουσιαστικά, είναι συγκάλυψη της κατάστασης και όχι η ουσιαστική λύση… Και όσο αλληλεπιδρούμε με τον κόσμο γύρω μας, πληθαίνουν οι πεποιθήσεις μας και γιγαντώνονται τα Εγώ μας. Και όσο γιγαντώνονται τα Εγώ, γινόμαστε όλο και πιο δυσλειτουργικοί και δύσκολοι στην συμβίωση με τον υπόλοιπο κόσμο. Όχι μόνο με τους ανθρώπους αλλά γενικότερα, σαν παρουσίες στον κόσμο μας.

Παράξενο, όντως… μοιάζει σαν μια τεράστια παρεξήγηση… Πως θα μπορούσε όμως να μην γίνει όλο αυτό ή, αφού ήδη υπάρχει, να διορθωθεί; Με την αναγνώριση, την παρατήρηση και φυσικά την αποδοχή. Το πιο βασικό βήμα είναι να δεις τα Εγώ. Να νιώσεις την παρουσία τους. Θα την νιώσεις κάθε φορά που εκνευρίζεσαι, θυμώνεις, ζηλεύεις. Τώρα όμως θα ξέρεις πως αυτός που πραγματικά εκνευρίζεται, θυμώνει, ζηλεύει, δεν είσαι Εσύ αλλά τα γιγαντωμένα σου Εγώ. Αν τα παρατηρήσεις θα δεις ότι είναι πράγματι σαν κακομαθημένα παιδιά που πάντα θέλουν να γίνεται το δικό τους, πάντα έχουν δίκιο και πάντα βρίσκουν ένα σωρό δικαιολογίες για να πετύχουν το στόχο τους.

Δικός μας στόχος, να τα σταματήσουμε από το να χτίζουν τείχη μέσα μας και φυσικά, να γκρεμίσουμε τα ήδη υπάρχοντα…

Μια σειρά άρθρων για τις πεποιθήσεις και τον τρόπο που μεγαλώνουμε, που συνοδεύουν το άρθρο μπορείτε να βρείτε εδώ

0 σχόλια :