Περιοδικό || Μυστικών μουσική: Τζουζέπε Βέρντι

Γράφει ο ΑΚ


Τζουζέπε Βέρντι, Ιταλός Ζυγός
(9 ή 10 Οκτώβρη 1813 - 27 Γενάρη 1901)
ρομαντικός που έχει πει:
"Τώρα που δεν παράγω πια νότες, φυτεύω λάχανα και φασόλια"


Κλασική μουσική εν έτει 1800 και μετά, κοινώς 19ος αιώνας. Ρομαντικοί και παραδοσιακοί (Λιστ και Βάγκνερ versus Μπραμς) σφάζονται. Τον Βέρντι δεν τον ενδιέφεραν οι πόλεμοι της μουσικής, ωστόσο εκείνος υπήρξε -μη ηθελημένα- μέρος μιας διαμάχης: Στο Μπουσέτο (ας πούμε την γενέτειρά του) γινόταν καβγάς για τη θέση του μουσικού διευθυντή. Απ' τη μια οι οπαδοί του Βέρντι, απ' την άλλη οι ιερείς που προωθούσαν άλλον υποψήφιο. Ο Βέρντι τελικώς "νίκησε" και παντρεύτηκε έπειτα την Μαργκερίτα Μπαρέτσι. Τα επόμενα δυο χρόνια έκαμαν μια κόρη κι έναν γιο.

Αν κι ο Βέρντι παρέμεινε πιστός στις ρίζες του (αργότερα θα επέστρεφα κάθε χρόνο για να επιβλέπει τις κτηνοτροφικές και γεωργικές εργασίες στην έπαυλή του) είχε φιλοδοξίες που δεν τις ικανοποιούσε το Μπουτσέτο. Φθινόπωρο 1838 παραιτείται από μουσικός διευθυντής και 1839 στο Μιλάνο ανεβάζει το Ομπέρτο, το οποίο οι κριτικοί το υποδέχτηκαν ως κλειδί για ένα λαμπρόν μέλλον του Βέρντι.

Στο μεταξύ έχασε έναν έναν: πρώτα την κόρη του, μετά τον γιο του κι έπειτα την Μαργκερίτα. Μετά έρχεται το Μια μέρα βασιλείας, απόλυτο φιάσκο και αφορμή να δηλώσει μεγαλόπνοα ο συνθέτης ότι δε θα ξανασυνθέσει ξανά!

Μερέλι: ιμπρεσάριος που δίνει το πρώτο λιμπρέτο για την μετέπειτα όπερα Ναμπούκο. Ο Βέρντι αδιαφόρησε για πέντε μήνες. Μετά το έπιασε και πότε γράφοντας μια νότα (!), πότε μια μουσική φράση κάποτε την ολοκλήρωσε αυτήν την όπερα για τον Βαβυλώνιο Ναβουχοδονόσοαρα. Πρεμιέρα το 1842 στη Σκάλα του Μιλάνου (ουάου!). Τεράστια επιτυχία, ιαχές και φωνές. Ο Βέρντι φοβόταν πως ήταν γιουχαϊσματα κι όχι επευφημίες!!!

Η λογοκρισία, οι τσακωμοί με σολίστες δεν έλειψαν, αλλά ένα ένα έρχονταν τ' αριστουργήματα.

Η Τζουζεπίνα Στρεπόνι (τετράκις εγκυμονούσα επί της σκηνής με την κοιλιά τούρλα ενώπιον του κοινού κι έπειτα χύτριζα -εγκατέλειπε σε ορφανοτροφεία- τα μωρά) με την εκπλητική φωνή, σοπράνο, ήταν το νέο αμόρε του Βέρντι. Όταν πήγαν κάποια στιγμή στο συντηρητικό Μπουσέτο οι άνθρωποι εκεί επιτέθηκαν μέχρι και με πέτρες στα τζάμια του σπιτιού του Βέρντι φωνάζοντας από κάτω "Πόρνη, πόρνη" τη Στρεπόνι. Αν και παντρεύτηκαν το 1859 οι χωρικοί εκεί ποτέ δεν τη συμπάθησαν.

Ο Βέρντι έζησε όταν ακόμη η Ιταλία ήταν χορισμένη σε κρατίδια. Το "Viva VERDI" χρησιμοποιήθηκε ως ακρωνύμιο του "Vittorio Emanuele, Re d'Italia" (Βίκτωρ Εμμανουήλ, Βασιλιάς της Ιταλίας). Η Ιταλία γίνεται εθνικό κράτος το 1861 μετά από πολυετείς αγώνες. Ο Βέρντι εξασφάλισε έδρα στο νέο κοινοβούλιο κι ήταν κι ο συνθέτης του Il Risorgimento (Αναζωπύρωση) που έφερε την ένωση της Ιταλίας.

Ήρθαν κι άλλες επιτυχίες. Μα ήρθαν και ταραχές στον γάμο καθώς το 1870 δεσμεύεται με μιαν άλλη σοπράνο, την Τερέζα Στολτς. Εφτά χρόνια μετά αποφασίζει όμως να μείνει με την Τζουζεπίνα η οποία πεθαίνει το 1897.

1901 παθαίνει εγκεφαλικό σ' ένα ξενοδοχείο. Ο ξενοδόχος μετατρέπει το ξενοδοχείο σε γραφείο τύπου για την πορεία της υγείας του συνθέτη, ως κι ο βασιλιάς λαμβάνει τηλεγραφήματα γι' αυτόν.

27 Γενάρη πεθαίνει ξημερώματα. Το πρωί τα περισσότερα καταστήματα παρέμειναν κλειστά εις ένδειξη πένθους.

Άφησε πίσω του μοναδικές όπερες. Μετά τον Ναμπούκο ακολούθησαν οι Ριγκολέτο (1851), Τροβατόρε (Γενάρης, 1853), Τραβιάτα (Μάρτης, 1853), Δύναμη του πεπρωμένου (1862), Αϊντα (1871), Οθέλλο (1887), Φάλσταφ (1893). Στην πορεία των τιμών απαρνήθηκε την τιμή του μαρκησίου από τον βασιλιά δηλώνοντας "Είμαι ένας χωρικός", μα έλαβε τη Γαλλική Λεγεώνα της Τιμής, ονομάστηκε Cavaliere του Μεγάλου Σταυρού της ιταλίας κι έγινε μέλος της Ιταλικής Γερουσίας.


Quotes
- "Όταν έφτασα εδώ (στο εξοχικό του στο Μπουσέτο) όλα τα όργανα έπαιζαν σκοπούς του Ριγκολέτου, του Τροβατόρε κι όλες τις άλλες όπερες βράδι-πρωί. Μ' ενόχλησε τόσο, που νοίκιασα όλα τα μηχανικά πιάνα που έπαιζαν οι πλανώδιοι μουσικοί γι' αυτή τη σεζόν. Μου κόστισαν 1000 φράγκα, αλλά τουλάχιστον έχω την ησυχία μου"
- "Ω, γράψτε απλώς: Μαέστρο Βέρντι, Ιταλία" (σε νεαρό που ζητούσε την διεύθυνσή του για να του στείλει κάτι / τόσο γνωστός ήταν στη χώρα του!)
- Το "Φτερό στον άνεμο" απαγόρεψε στους μουσικούς να το διαδόσουν μέχρι την ημέρα της πρεμιέρας. να μην το έπαιζαν στο σπίτι τους, να μη το σφύριζαν. Όταν πρωτοπαίχτηκε έγινε αμέσως επιτυχία το επόμενο πρωί!

Πληροφορίες:
- Wikipedia
- Η μυστική ζωή των μεγάλων μουσουργών

0 σχόλια :