Περιοδικό || Μπλογκ Ιχνηλασίας: Χρόνος

Γράφει ο Γιώργος Καββαδίας


Πρωί… Ανοίγεις τα βλέφαρα και με αργές κινήσεις σηκώνεσαι από το κρεβάτι. Βαδίζεις και πλησιάζεις τη βιβλιοθήκη τόσο κοντά, ώστε τα ψηφία του ρολογιού να ξεκαθαρίσουν στα γεμάτα τσίμπλες μάτια σου.

Οχτώ το πρωί. Πενήντα λεπτά αργότερα από την ώρα που έπρεπε να σηκωθείς. Και ξαφνικά όλα παίρνουν φωτιά. Τρέχεις να ετοιμαστείς. Λίγο νερό στη μάπα, μια μπλούζα ανάποδα βαλμένη και έξω στο δρόμο. Για πρωινό ούτε λόγος φυσικά.

Λεωφορεία από δω, μετρό από κει, και κόντρα λεωφορεία. Τα ίδια πρόσωπα κάθε πρωί, οι ίδιοι άνθρωποι. Ανέκφραστοι, είτε από κούραση, είτε από υπνηλία, είτε από επιλογή. Κάποια στιγμή θα φτάσεις στον προορισμό σου, κλασικά, αργοπορημένος. Θα πέσεις με τα μούτρα στη δουλειά, άλλωστε πρέπει να ολοκληρώσεις τη χθεσινή σου εργασία ως το μεσημεριανό.

Μπράβο! Είσαι μοναδικός, ανεπανάληπτος, τέλειος! Η εργασία είναι στο γραφείο του διευθυντή σου. Εκείνος δεν ξέρεις που είναι, αλλά δεν σε ενδιαφέρει κιόλας. Τώρα τα έχεις καλά με τον εαυτό σου. Είσαι μάγκας και καραμπουζουκλής. Το «καμπανάκι» του γεύματος χτυπάει στο κεφάλι σου. Ώρα για διάλειμμα. Πρέπει ωστόσο να φας γρήγορα, και να γυρίσεις γρήγορα, και να χωνέψεις γρήγορα.

Βλέπεις τους συναδέλφους να σηκώνονται, ακούς φωνές στο διάδρομο, ήχους από χτυπήματα καρτών και μπινελίκια. Το ρολόι του υπολογιστή σου δείχνει πέντε το απόγευμα. Άλλη μια μέρα πέρασε χαρούμενα, αβίαστα, και παραγωγικά. Πάνω απ’ όλα παραγωγικά!

Λεωφορεία, μετρό και κόντρα λεωφορεία. Φτάνεις στο σπίτι σου στην ώρα σου. Την ίδια ώρα κάθε μέρα. Βγάζεις τα παπούτσια και τα ρούχα, μαζί και την ανάποδα βαλμένη μπλούζα, φοράς πυτζάμες. Βάζεις ένα ζεστό ρόφημα για το λαιμό, αυτή η ίωση δε θα αργήσει να στη φορέσει πισώπλατα.

Κι εκεί, στο τραπέζι της κουζίνας, με τηλεόραση κλειστή και blues χαμηλά να συντροφεύουν στο background, το ακούς. Ένας ενοχλητικός περιοδικός θόρυβος. Μια ηχώ που τινάζει το μυαλό σου απ’ τη θέση του… τικ-τακ τικ-τακ. Γυρίζεις απειλητικά το βλέμμα προς την κολώνα. Ήταν εκεί! Χρόνιος εχθρός σου! Ένας στυγνός δολοφόνος. Ένας μανιακός βασανιστής. Ο χρόνος!

Πάντα εκεί, στη θέση του, μετράς δε μετράς εκείνος δε σε ξεχνά. Πάντα εκεί, στη θέση του. Δεν τον νοιάζει η οικονομική σου κατάσταση, η ευημερία σου, η ευτυχία σου. Ό,τι και να είσαι θα σε κοιτάζει με τα ίδια μάτια, με το ίδιο βλέμμα θα σε περιφρονεί.

Σκέψου… Αν αφαιρέσεις από όσα είπαμε την ώρα, τι μένει; Μια αιωνιότητα απροσδιόριστη. Μια βασανιστική κατάρα στον αόριστο χρόνο που δεν είναι χρόνος αφού δε θα μετράει. Το χθες θα είναι το σήμερα. Και το αύριο το σήμερα θα είναι. Ένα σήμερα χωρίς διακοπές, χωρίς αναβολές, χωρίς ακριβείς προσδιορισμούς θλίψης, χαράς, πόνου, ευτυχίας. Ένα κενό…

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί πως ο χρόνος είναι ένας Θεός. Προϋπήρχε, μας ορίζει χωρίς να το θέλουμε, και μας γκρεμίζει χωρίς να το καταλάβουμε. Ο χρόνος είναι ο Θεός που σίγουρα όλες οι θρησκείες και όλοι οι άθεοι κρύβουν μέσα τους. Είναι ό,τι μας φοβίζει και ταυτόχρονα ανυπομονούμε να ζήσουμε.

Η πηγή της φωτογραφίας είναι η ιστοσελίδα fe-mail.gr

1 σχόλιο :