Περιοδικό || Μπλογκ Ιχνηλασίας: Οι πόρτες ανοίγουν αυτόματα

Γράφει ο Γιώργος Καββαδίας

Εσύ, όρθια δίπλα στην πόρτα. Κι εκείνος, φάτσα κάρτα στο μπροστινό κάθισμα. Μερικές κλεφτές ματιές μα τίποτα παραπάνω. Ακουστικά, δυνατή μουσική, νυσταγμένα βλέμματα, και μια αλυσίδα που επιτρέπει κινήσεις στη διάμετρο του μισού μέτρου, έτσι για να ξεμουδιάζετε.

"Παρακαλώ μη στηρίζεστε στις πόρτες, ανοίγουν αυτόματα". Αυτοματοποιήθηκαν τα πάντα και ο κόσμος ξέχασε να προσπαθεί. Παλιά έπαιζες μπάλα στις πλατείες, στο δρόμο. Χτυπούσες αλλά σηκωνόσουν και προσπαθούσες να συνεχίσεις. Τώρα πια υπάρχουν οι υπερήρωες της κονσόλας. Χτυπάνε και σηκώνονται, συνεχίζουν ακάθεκτοι, δε νιώθουν πόνο, λύπη, χαρά. Παίζουν ασταμάτητα. Νιώθεις κι εσύ υπερήρωας μαζί τους, ένας άξιος εκπαιδευτής.

"Παρακαλώ προσέχετε τα προσωπικά σας αντικείμενα". Αυτοματοποιήθηκαν τα πάντα, ακόμη κι ο τρόπος που μοιράζεις την αγάπη και το μίσος σου, την εκτίμηση και την αδιαφορία σου. Μια ψεύτικη ζωή που μετράει περισσότερο από την αληθινή. Με λίγο παντεσπάνι από “φατσοβιβλίο”, γέμιση από “κελαηδήματα”, σαντιγί από “γούγλε πλας” και γαρνιτούρα από “ΣυνδεδεμένοιΜέσα” – έτσι για να συνεχίζεται η ανεργία επιτυχημένα – προχωράμε και προωθούμε την amazing ζωή μας. Ατομισμός, έπαρση και βήματα πιο γρήγορα και πιο μεγάλα από αυτά που μπορούμε να ελέγξουμε.

"Σας ενημερώνουμε ότι ο ανελκυστήρας στο σταθμό του Ευαγγελισμού δε λειτουργεί σήμερα λόγω εργασιών συντήρησης”. Αυτοματοποιήθηκαν τα πάντα, κι εκείνος που ήθελε να σου μιλήσει, να σου πιάσει το χέρι και να μοιραστεί μαζί σου μία καθόλου τολμηρή σκέψη του, παραμένει δεμένος εκεί μπροστά, κοιτώντας σε από την αντανάκλασή σου στο τζάμι και ελπίζοντας πως ίσως σε μια επόμενη στάση θα καθίσεις δίπλα του, να μυρίσει έστω το άρωμά σου. Ξέρεις, σαν εκείνους τους μανιακούς δολοφόνους που παρουσιάζουν στη Θεά Τιβί.

Κι εσύ όμως, τον παρατηρείς, και τα αντανακλαστικά σου σε οδηγούν να γυρνάς τα μάτια σου αλλού όταν τα δικά του σε αγγίζουν. Μια ασυνείδητη κίνηση, ή μήπως συνειδητή; Θες να καθίσεις δίπλα του, μα τι θα σκεφτούν οι άλλοι επιβάτες; Επιβάτες που δεν σε νοιάζει ποιοι είναι, ή αν θα τους ξαναδείς. Δεν κάνεις βήμα, σκέφτεσαι… Θα σου μιλήσει; Τι θα σου πει; Μήπως είναι ένας ακόμη βλάκας; Τα ρούχα του είναι ωραία, έχει γούστο. Ακούει μουσική και χτυπάει το πόδι στο ρυθμό, ένας παλιοροκάς θα είναι, δεν αξίζει. Και ποιος ξέρει με τι παρέες θα είναι μπλεγμένος. Συν τοις άλλοις, τόσο χωμένος που είναι στη μουσική του, ούτε καν που θα με προσέξει…

ΣΤΟΟΟΟΟΠ!!!! Φτάνει ρε παιδί μου, φτάνει, τι δεν καταλαβαίνεις;! Ουφ, στο τσακ γλίτωσα από το λαβύρινθο της γυναικείας σκέψης. Πάμε πάλι πίσω. Δυο άνθρωποι μέσα σε ένα συρμό. Κοκαλωμένοι και οι δύο, ο καθένας για τα δικά του στερεότυπα, τις δικές του αμφιβολίες και φόβους. Κοκαλωμένοι γιατί η πολλή σκέψη σε βυθίζει σε ένα βαθύ λήθαργο. Ακινητοποίησε κι ύστερα εξαϋλώνεσαι παρέα με το ξύπνιο σου όνειρο. “Επόμενη στάση, Δουκίσσης Πλακεντίας”. Έτσι, απλά γυρνάει την πλάτη ο ένας στον άλλο και κατεβαίνει, αφήνοντας μέσα στο συρμό τη σκέψη εκείνου που μένει πίσω να ταξιδεύει. Να ταξιδεύει πιο γρήγορα τώρα, πιο γλαφυρά - έχοντας τη σιγουριά πως τίποτα πια δε θα γίνει – να προσπερνάει την αμαξοστοιχία και να καρφώνεται στο stopper. Η σειρά σου να κατέβεις τώρα…
Σκέψη: η ευχή και η κατάρα του ανθρώπινου είδους.

Μέχρι το βράδυ, το θέμα αυτό θα έχει ξεχαστεί. Θα έχεις ανοίξει 8 παράθυρα στον browser σου και θα ελέγχεις τα mails και τις προσφορές που ξέρουν τι ζητάς. Θα ψάχνεις ψεγάδι στους “φίλους” σου στα social, μιας και με τους πραγματικούς φίλους τα έχεις καλά, κι ένα αίτημα φιλίας θα εμφανίζεται και θα εξαφανίζεται στις ειδοποιήσεις σου. Βλέπεις, δεν είναι το διαδίκτυο που μας κάνει διστακτικούς και φοβισμένους, μα η “τρέλα” της κοινωνίας, που κάποιοι μας εμφύσησαν ή μας πέρασαν ενδοφλέβια σε κάποια επέμβαση ρουτίνας.

Η φωτογραφία
πρόκειται για άτιτλο έργο του Γιάννη Γαϊτη
στον Σταθμό Λαρίσης

0 σχόλια :