Περιοδικό || Ποίηση: ΠΟΙΗΣΗ=ΜΝΗΜΗ

Γράφει ο Άγγελος Πάσκος

Κάθε βράδυ, περίπου τέτοια ώρα ξέρω ότι θα μου χτυπήσει τη πόρτα. Έρχεται, και με μια γρήγορη κίνηση μπαίνει ανάμεσά μας. Την αγκαλιάζω όπως κάθε φορά και αντί για τα φάρμακα πάνω στο κομοδίνο, παίρνω αυτήν, μια πολύ γερή δόση από αυτήν. Μου απλώνει το χέρι κι εγώ ακολουθώ. Μέχρι να ξημερώσει, και να πατήσω και πάλι στα πόδια, γίνεται η ξεναγός μου. Ένας κόσμος δικός μου, προσωπικός μου, άκρως απόρρητος με ασφαλιστικές δικλείδες. Έλα, μου λέει, πάμε. Και τρέχουμε μαζί , άλλοτε χαλαρά, και άλλοτε γρήγορα. Για το μόνο όμως που στεναχωριέμαι είναι αυτή η έλλειψη φωνής. Λένε πως τα μεσάνυχτα η μνήμη δεν μιλάει, απλώς με χειρονομίες, αλλά κυρίως με αυτό το γρήγορο , πέταγμα των ρούχων προσπαθεί όλα να στα παρουσιάσει. Γι αυτό μη μου ζητάς να ξεχάσω, και να γίνω όπως λες ένας καινούργιος άνθρωπος, με καινούργιες ιδέες, σκέψεις, και διατροφικές συνήθειες. Όχι, δεν μπορώ να σου κάνω το χατίρι, όχι μη μου ζητάς να πεθάνω. Η μνήμη με τραβάει στα γόνατά της κι εκεί μου κάνει όλα τα χατίρια, βγάζει το στήθος κι εγώ λαίμαργα βυζαίνω. Μη μου ζητάς να ξεχάσω, ξεχνάνε μόνο αυτοί που δεν ξέρουν να γλιστράνε σε κάποιο φυλλαράκι της φαντασίας.

0 σχόλια :