Περιοδικό || Μπλογκ Ιχνηλασίας: Η... Πυραμίδα του Maslow

Γράφει ο Γιώργος Καββαδίας

Είχαμε βγει με ένα γνωστό μου, κι εκεί που πίναμε τον καφέ μας, «περάσαμε» από το γνωστό θέμα συζήτησης. Η πολιτική που βυθίζει την κοινωνία σε ένα όλο και πιο σκοτεινό αύριο. Οι άνθρωποι που το ανέχονται και δεν σηκώνουν κεφάλι. Πολιτείες - γιατί κακά τα ψέματα δεν έχουμε μόνο εμείς προβλήματα - που κακοποιούνται συνεχώς και όμως δεν ανοίγει ρουθούνι.

«Πότε επιτέλους θα αλλάξουν τα πράγματα; Τι γίνεται; Γιατί μιζεριάσαμε έτσι;», λέει ο φίλος μου. Μα καλά, δεν έχει καταλάβει ακόμα την πλεκτάνη που με πολύ προσεκτικές, οργανωμένες κινήσεις στήθηκε τόσα χρόνια γύρω μας; Δεν έχει δει τις οικογένειες που στέκουν χρεωμένες μπροστά από τον γκισέ για να διεκδικήσουν όπως μπορούν έναν «διακανονισμό»; Τους αστέγους που τρέχουν στα, αμφιβόλως αξιοκρατικά συσσίτια;

Πώς να αντιδράσουν αυτοί όλοι; Θα θυμάστε υποθέτω κάποια από τα μαθήματα που το ίδιο το σύστημα μας δίδαξε. Για παράδειγμα την πυραμίδα των αναγκών, ή αλλιώς γνωστή και ως πυραμίδα του Maslow. Αν δεν ολοκληρωθούν οι ανάγκες σε κάθε επίπεδο, δεν μπορείς να προχωρήσεις στο επόμενο. Πρώτο ρόλο έχουν οι φυσιολογικές ανάγκες, η τροφή, το νερό, ο ύπνος, η αναπνοή, το καταφύγιο. Πώς ένας άστεγος να κοιτάξει την αντίδραση σε όσα τον ρίχνουν όταν δεν έχει όλα αυτά τα βασικά;

Η απάντηση είναι απλή, αυτοί που πρέπει πρώτα να κινηθούν, είναι όσοι έχουν καλυμμένο τουλάχιστον το πρώτο επίπεδο της πυραμίδας. Μέσα σε αυτές τις ομάδες ανήκουν και οι απολυμένοι. Εκείνοι που τώρα με απεργίες διαρκείας, καταλήψεις και συναυλίες διαμαρτυρίας ψάχνουν να βρουν το δίκιο τους σε μια κοινωνία μπατσοφορεμένη.

Για να έχεις όμως αποτέλεσμα, πρέπει όλες οι δυνάμεις του σύμπαντος να κινηθούν από τα χέρια σου, το μυαλό σου, τη θέλησή σου! Δεν πρόκειται ποτέ να συνωμοτήσουν για πάρτη σου! Πώς λοιπόν περιμένουμε αλλαγές όταν μας χωρίζουν τα χρωματικά και «διανυσματικά» μας φρονήματα; Θυμάστε τον ορισμό του διανύσματος υποθέτω. «Ένα ευθύγραμμο τμήμα το οποίο έχει μέτρο, διεύθυνση και φορά».

Αν βάλουμε σε ένα pool τα προβλήματά μας, θα δούμε πόσο κοινά είναι, και πόσο κοινά είναι τα αίτια αυτών. Χώρια δε θα γίνει τίποτα. Ο γιδοβοσκός όμως παραμονεύει και το τσομπανόσκυλο βουτηγμένο στη λύσσα γουστάρει να σε οσφραίνεται και την κατάλληλη στιγμή να σε περιορίζει στη στάνη.

Κι από την άλλη έχουμε τους πολυαγαπημένους μας «κολίγους» των ΜΜε – ναι, με μικρό «ε» - οι οποίοι καλλιεργούν πετυχημένα ένα μέρος του χωραφιού, του νου των πολιτών. Καλλιεργούν συνειδήσεις και θερίζουν ψήφους για τους εργοδότες τους. Ένα έργο που έχουμε δει πολλές φορές ως τώρα, και κάθε φορά νομίζουμε πως θα ‘χει άλλο τέλος. Τζίφος όμως, τα όσκαρ και φέτος θα πάνε στη τρομοκρατία για την υπέροχη ερμηνεία της στην ταινία σεξ και βίας, «Λέγε με δημοκρατία».

Και μου λες ύστερα, «Να, τα βιβλία των ανεξάρτητων συγγραφέων, οι μουσικές των ανεξάρτητων καλλιτεχνών, αυτά είναι αντίδραση!». Όχι φίλε μου, κάνεις λάθος πάλι. Αυτά δεν είναι αντίδραση. Αυτά είναι εκτόνωση, και όσο υπάρχει εκτόνωση στο καζάνι, δεν πρόκειται να σκάσει.

Δεν είναι ο ατομικισμός μας θέλω να πιστεύω. Είναι ο ρυθμός ζωής που ακολουθήσαμε. Οι παρωπίδες και η νοοτροπία μας που δεν αφήνει το σώμα να αντιδράσει, γιατί μπορεί να μας πούνε αριστερούς/φασαριόζους/κομμουνιστές/αναρχικούς. Είναι η άγνοια πολλών για τέτοιους χαρακτηρισμούς και η πανδημία της προπαγάνδας για οτιδήποτε διαφέρει. Είναι και η χαλαρότητα του «έχει ο Θεός» και η πίστη πως κάποιος άλλος θα φροντίσει για σένα. Θεός, συγγενής, φίλος.

Από την άλλη, ίσως να υπερβάλλω λίγο. Ίσως να θέλω και πολλά να γίνουν μονομιάς. Μπορεί κι εσύ να ανήκεις στην ίδια κατηγορία με μένα. Όμως, όσο κι αν δε σου αρέσει, ο Τζίμης Πανούσης είχε πει κάτι σοφό σε μια του συνέντευξη. Δεν θα το μεταφέρω ακριβώς όπως το είπε, αλλά όπως το εξέλαβα εγώ. Εγωισμός είναι και το να θέλεις να αλλάξουν όλα απευθείας στη δική σου στιγμή επάνω στη γη, για να ζήσεις καλύτερα. Ο καθένας από εμάς βάζει ένα λιθαράκι ή δημιουργεί μια τρύπα σε όλη την προσπάθεια. Κι ίσως, αν υπάρχει δεύτερη ζωή, σε τούτη τη γη ή σε κάποιο χώρο που τον λένε παράδεισο/κόλαση, να το δούμε σε live μετάδοση και HD.



Θα κλείσουμε, με λίγους στίχους του Νικόλα Άσιμου…

Δεν πα να μας χτυπάν με όλμους και κανόνια
Δεν πα να μας χαλάν τα πιο όμορφά μας χρόνια
Κι αυτοί που μας μιλούν πως θέλουν το καλό μας
Ποτέ τους δεν ακούν το δίκιο το δικό μας

Δεν είναι αυτή ζωή κι από τ’ αφεντικά μας
Δεν είναι ανθρώπινα τα μεροκάματά μας
Αυτοί καλοπερνούν και `μεις αγωνιάμε
Αν θά `χουμε δουλειά για να `χουμε να φάμε

Το δίκιο μας εμπρός να βγάλουμε στους δρόμους
Μπουρλότο και φωτιά σε κράτος κι αστυνόμους
Τον ξέρουμε καλά της γης μας τον αφέντη
Μας έμαθε πολλά το αίμα του Νοέμβρη

Δε πα να μας χτυπάν με όλμους και κανόνια
Δεν πα να μας χαλάν τα πιο όμορφά μας χρόνια
Θα βάλουμε μπροστά τη μαύρη και την κόκκινη σημαία
Για μας, για μια ζωή πιο λεύτερη πιο νέα

"Πάνω στα ματωμένα πουκάμισα των σκοτωμένων
Εμείς καθόμασταν τα βράδια
Και ζωγραφίζαμε σκηνές απ’ την αυριανή ευτυχία του κόσμου."

Έτσι γεννήθηκαν οι σημαίες μας.

Θα βάλουμε μπροστά τη μαύρη και την κόκκινη σημαία
Μ’ αγώνα η λευτεριά μας είναι αναγκαία.


Η φωτογραφία
προέρχεται από εδώ

0 σχόλια :