Περιοδικό || Ποίηση #9: Συμμετοχή στον 1ο Διαγωνισμό του Καλλιτεχνείου



Μακρόπουλος Ξενοφώντας 


Μάθαμε
Μάθαμε στον έρωτα να βρίσκουμε τα πάντα
και συνάμα τίποτα
μάθαμε να τον βρίσκουμε στα σκισμένα εισιτήρια
στις μουτζούρες στις άκρες των σχολικών βιβλίων
στο χαμένο μεροκάματο
στο κερδισμένο μεροκάματο που είναι λίγο…
μάθαμε να του φορτώνουμε όλες τις πίκρες, όλες τις ήττες
όλες τις νίκες που ξέφτισαν με το χρόνο…

Και πάντα απορούσαμε
πώς αυτός στον οποίο βρίσκαμε τα πάντα
κι αυτός πάντα
ως φυλακισμένος μας κοιτούσε


15 λεπτά
Τα όνειρα μου
ξεχασμένα μέσα σε παλιά ποιήματα
σε βιογραφίες επαναστατών
στα δυο σου μάτια...
Πάντα μου υπενθυμίζουν την ύπαρξη τους
τα δεκαπέντε λεπτά που περνώ κάθε πρωί
αιχμάλωτος του πρωινού δρομολόγιου


Η αγάπη
Η αγάπη είναι ότι απέμεινε στα χαρακώματα
χιλιάδες κραυγές στρατιωτών που σιχαθήκανε να πολεμάνε
η αγάπη είναι οι σημαίες, τα λουλούδια,
τα δάκρυα για τη δολοφονία δέκα χιλιάδων αμάχων

η αγάπη είναι ένα ταξίδι στον κόσμο
χωρίς αρχή
μέση
και προορισμό


Κίνκυ
Μισό λεπτό
Κλείσε την κάμερα για λίγο
και έλα εδώ να σε φιλήσω
να σ΄πω "Σ'αγαπώ"
και να σου χαιδέψω τα μαλλιά

Την έκλεισες;
ωραία!
τα εγκλήματα δεν πρέπει να χουν μάρτυρες


Χομ Σγουιτ Χομ

Έχω μια αγάπη που είναι κάθε μέρα η ίδια
πάντα ανάμεικτη με λάσπη
λερώνει τα πεζοδρόμια που περπατάς
και χτίζει σπίτια για τους δυστυχείς

Οι διαβάτες περνούν τα πρωινά
πατούν στη λάσπη,βρίζουν,συνεχίζουν το δρόμο τους
κι όλα είναι όμορφα κάτω απ' τον Αθηναικό ήλιο
κρύβει τις δυστυχίες μιας πόλης που αργοπεθαίνει

Μα κάθε βράδυ
Οι ίδιοι άνθρωποι του πρωινού
γυρίζουν με όλα τα όνειρα διαψευσμένα
στα σπίτια που έκτισε η λάσπη

Τι κόσμος και τούτος...
Γεμάτος άστεγους με λερωμένα παππούτσια
κι άδεια σπίτια
γεμάτα ενοχές


*Η συμμετοχή του κ. Μακρόπουλος Ξενοφώντας έλαβε έπαινο στην κατηγορία "Ποίηση" του 1ου Διαδικτυακού Λογοτεχνικού Διαγωνισμού Καλλιτεχνείου Αχαρνών.

0 σχόλια :