Περιοδικό || Μπλογκ Ιχνηλασίας: Οι οδηγοί της Κυριακής

Γράφει ο Γ. Καββαδίας


Κυριακή που λες, κι εγώ στο δρόμο να γυρίζω από το studio [όχι αυτό με τα ροζ γραμματάκια (και ναι φίλες μου, δε με νοιάζει αν είναι φούξια, ροζ, φλαμενγκινί ή οτιδήποτε άλλο )]. Εκεί που οδηγούσα ανέμελα λοιπόν, και σκεφτόμουν ποιο θα είναι το άρθρο που θα μοιραστώ μαζί σας γι’ αυτή την εβδομάδα, τον βλέπω…

Πενηντάρης, γύρω στο 1,60-1,70 με τα παπούτσια, κοντομάνικο μπλουζάκι, καράφλα με χωρίστρα στο πλάι και το απαραίτητο αξεσουάρ, μία Mercedes ΕςΕλΚέι (τώρα, τι καίει, είναι άλλο θέμα). Οδηγούσε κι αυτός ανέμελα, αλλά λίγο περισσότερο από εμένα. Η φάση του καθωσπρέπει κυρίου είναι, φτάνουμε σε διχάλα στο δρόμο αλλά δεν έχουμε αποφασίσει αν θα πάμε αριστερά ή δεξιά. Οπότε πάμε κέντρο, μισό αμάξι στη μια λωρίδα, μισό στην άλλη, μέχρι να καβαλικέψουμε το κράσπεδο και να καρφωθούμε στα προστατευτικά κιγκλιδώματα. Της επί χρήμασι εκδιδομένης γυναικός, με λίγα λόγια.

Λίγο παραπέρα, μια κυρία έχει πιάσει αριστερή λωρίδα στην εθνική και πηγαίνει με 30 γιατί δεν ξέρει αν αυτό που βλέπει μπροστά της είναι σακούλα που ανεμίζει ή η γατούλα της η Φλώρα που το ‘σκασε από το σπίτι. Εντάξει, μικρό το κακό, μπαίνεις λίγο πιο δεξιά και την αποφεύγεις. Τι γίνεται όμως όταν αποφασίζει κι εκείνη να αλλάξει λωρίδα την ίδια στιγμή χωρίς φλας;; Τίποτα το εξωφρενικό, απλά ρίχνεις κάτι καντηλάκια, με κλειστά πάντα τα παράθυρα γιατί ποτέ δεν ξέρεις αν οπλοφορεί ο άλλος οδηγός.

Κι εκεί που λες, Κυριακή, χαλαρά θα είναι ο δρόμος, πήζεις στον Κηφισό από ΣΕΦ ως Π. Ράλλη. Βάζεις τη μουσικούλα σου, κοπανιέσαι λίγο, μετά καπάκι κλαις, μετά χορεύεις, και οι διπλανοί αναρωτιούνται αν είσαι σχιζοφρενής ή αν φαίνονται το ίδιο περίεργοι κι εκείνοι σε άλλους οδηγούς. Κάπως πρέπει να προσπερνάμε τις δυσκολίες που η παντοδύναμη τεχνολογία φέρνει μπροστά μας. Πολεμάμε λοιπόν την τεχνολογία με την τέχνη και φέρνουμε μια ισορροπία στη βαρεμάρα της πόλης και του ανθρώπου.

Back to reality τώρα. Η ώρα κοντεύει 3 κι ακόμη δεν έχω φάει μεσημεριανό. Ένας κύριος, όπως τον περιγράφει ο Γ. Τσίγκος στα «Τετραγωνισμένα Φύλλα» του, «[…] ο χοντρός με την κοιλιά, με λιγουρεύεται […]», δαγκώνει με μανία ένα σάντουιτς ενώ ταυτόχρονα πλησιάζει απειλητικά το «παπάκι» ενός παππού. Φρενάρει απότομα λίγο πριν το μοιραίο, με αποτέλεσμα να πασαλείψει τα μούτρα του με την κίτρινη σως. Το σοκαριστικό συμβάν για τον ευτραφή κύριο, συμπληρώνει η παρατεταμένη πίεση στο μπουτόν της κόρνας και οι χυδαιολογίες που θα αναφέρουμε κάποια άλλη φορά. Ο παππούς, χωρίς να έχει πάρει χαμπάρι που έφταιξε, συνεχίζει ακάθεκτος τη διαδρομή του, και δεν κοιτάζει πίσω. Άλλωστε μόνο έτσι πας μπροστά σαν άνθρωπος, προσπερνώντας τα λάθη σου. Αρκεί πρώτα να τα καταλάβεις και να τα εμπεδώσεις βέβαια.

Ένας γκαζιάρης μηχανόβιος, με την γκόμενα στο πίσω κάθισμα, προσπερνάει σφαίρα. Ίσα που πρόλαβα να δω το κολάν που με το ζόρι κρατούσε τα οπίσθια της δεσποινίδος, και διέγραφε πλήρως το ανύπαρκτο ( ; ) εσώρουχό της. Α, επίσης δεν φορούσαν κράνος. Ναι έχουμε συνηθίσει σε αυτή την εικόνα και μόνο το αντίθετο μας κάνει αίσθηση. Επίσης αίσθηση μας κάνουν και τα χυμένα μυαλά στο πεζοδρόμιο μετά από κάποιο δυστύχημα. «Κρίμα, κι ήταν καλό παιδί». Αυτό ακριβώς, ήταν. Γιατί να ήταν και να μην είναι δηλαδή; Τόσο δύσκολο είναι να χαλάσεις το μαλλί σου, να ιδρώσεις λίγο, και να μην χαλάσεις το κεφάλι σου; Μάλλον ναι ε;

Λίγο παρακάτω, κι ενώ ξεμπλέκουμε από το σημειωτέον του δρόμου, μας πιάνει φανάρι. Η μανδάμ στο πίσω αυτοκινούμενο, μιλάει στο κινητό ενώ ταυτόχρονα φρεσκάρει το κραγιόν της κοιτώντας το καθρεφτάκι. Ο «Σταμάτης», μας καλησπερίζει και ετοιμάζω την πρώτη. Με το που αλλάζει ο σηματοδότης, η κυρία μακιγιέζ από πίσω, κολλάει την παλάμη της στην κόρνα, γιατί ως γνωστόν είμαι τυφλός και ακόμη δεν έχω δει το πράσινο για να φύγω ωσάν τον φλας με 350 μίλια την ώρα.

Αγαπητέ οδηγέ που το ένα σου χέρι έχει προέκταση το κινητό και το άλλο την κόρνα, θα είχες προσέξει πολύ, υποθέτω, τα μαθήματα οδήγησης στα οποία λάδωσες για να πάρεις το δίπλωμα. Ξέρεις επομένως τις προτεραιότητες, τη χρήση της κόρνας, την ομιλία μέσω κινητού και όλα τα συναφή. Παρ’ όλα αυτά συνεχίζω να πιστεύω πως πήρες νύχτα το δίπλωμα, και μάλλον με βροχή. Το αμάξι που οδηγείς, ποτέ δε σε έκαναν καλύτερο από κάποιον που οδηγούσε ένα «παπάκι», ή ένα κατώτερο φαινομενικά αυτοκίνητο. Στο ίδιο χώμα θα πας κι εσύ κι ο άλλος. Αλλά πες μου λίγο, εσύ έχεις όρεξη να αυτοκτονήσεις, οι άλλοι τι σου φταίνε;

Και επίσης, άσε την ηλίθια την κόρνα μόνο για ώρα ανάγκης! Κορνάρεις στο φανάρι. Κορνάρεις όταν σε κατοικημένη περιοχή τρέχεις με 100 και δε θες να πεταχτεί κανείς από στενό. Κορνάρεις όταν πετάγεται κάποιος από στενό. Κορνάρεις όταν θες να βγει κάποιος από το σπίτι του, λες και δεν μπορείς να τον πάρεις τηλέφωνο. Αλλά ξέχασα, σου τελείωσε η κάρτα στη διαδρομή που δεν έκλεινες τη συσκευή. Σοβαρέψου αγόρι/κορίτσι μου, είσαι κινούμενος στόχος ηλιθιότητας και ανωριμότητας.
Είδανε ήλιο ξαφνικά, και βγήκαν όλες οι «σαύρες» των δρόμων να λιαστούν, κατάλαβες;

Υ.Γ. 1 Τους «κάγκουρες» δεν τους έπιασα, είναι μεγάλη κατηγορία από μόνη της, ίσως κάποια άλλη φορά.
Υ.Γ. 2 Από την άλλη, αν δεν πετύχαινα κι αυτούς στο δρόμο, ακόμα θα σκεφτόμουν για τι πράγμα θα μιλήσω στο νέο άρθρο. Να τα λέμε όλα λοιπόν! Respect στους απανταχού μελλοθάνατους.
Υ.Γ. 0 Ζω για τη μέρα που θα βγει στο δρόμο ένας τύπος με καραμπίνα, και θα πυροβολεί όσους κορνάρουν άσκοπα.

Σημείωση: Τα παραπάνω ουδεμία σχέση έχουν με αληθινά πρόσωπα, και ομοιότητες δε χρήζουν καμίας ανησυχίας. (κάτσε μη σκοτώσουν κι εμάς)


Οι οδηγοί της Κυριακής - Χάρρυ Κλυνν (Ανακατεύθυνση εδώ)

Πηγή φωτογραφίας http://svouranews.blogspot.com/

0 σχόλια :