Περιοδικό || Ποίηση: Αγερικά || Ποιητική

#Αγερικά || ΑΚ


Και τι, να μην υπάρχει ποίηση δηλαδή;
Εφόσον δεν στραγγίζει το ποίημα βροχή,
να παρατήσει τόσα και τόσα; Ή
μήπως να κλειστείς και να περιμένεις;
Ή τι, να μην υπάρχει γλώσσα που δουλεύεται,
που χαλκεύεται,
που ωσμώνεται;
Να υπάρχει μια γλώσσα
μάχιμη, να τη βγάζεις από τη συσκευασία του ποιήματος
και να την καταναλώνεις, να την ξεστομίζεις,
να έχουν άλλο βάρος,
να ΄χουν ειλικρίνεια,
να μην είναι μια κενή περιγραφή.
Αυτός που αυτοσαρκάζεται, δεν αλλάζει σάρκα κιόλας.
Το χρυσόμαλλο δέρας σου, ηλιοκαμμένο,
στα όρια του χιονιού και της νύχτας
υπονοεί ίσως μια μεταφορά ή μια ποιητική εικόνα της Αργώς, της εκστρατείας κλπ.
Το χρυσόμαλλο δέρας σου, μια Αλάσκα
αποκρυσταλλωμένη πλήρως ως πάγος και ως μνήμη ξαφνική
μετά τη χειμερία ή αιώνια νάρκη,
δε μπορεί να υπάρξει δίχως ποίηση:
να βγεις να διεκδικήσεις το σεβασμό.
να είσαι ολάκερος φωτιά κεριού που τρεμοσβήνει απ' την ανάσα του πιστού του,
να γράφεις
-θυμάσαι που μούγραφες στην πλάτη μου λέξεις
να τις αναγνωρίζω κι εμένα μ' άρεσε το χάδι κι ούτε καν έδινα σημασία,
ώσπου μ' έπαιρνε ο ύπνος;
Τι νόημα έχει τόση ποιητική; Στο ξανάπα πως ο ποιητής φαίνεται απ' την ποίηση, όχι απ' το ποίημα. Και δόξα σοι, η ποίηση το πολύ πολύ να ρίξει καμιά ματιά
απ' τα ηλίθια κυάλια των γραπτών,
ενώ στο μπαλκόνι πίνουμε αγκαλιά ή μόνοι
ή στις πλατείες γελώντας
ή φωνάζοντας για ό,τι δε μπορούμε ν' αλλάξουμε
ή χαμογελώντας όταν αλλάζει κάτι
ή όταν πιάνεις το χέρι ενός ανθρώπου που άλλοι βοηθούν και του λες,
μέχρι να με ξαναπροδώσεις εγώ σ' εμπιστεύομαι. Τι, δηλαδή, να μη μιλάμε κιόλας;

0 σχόλια :