Περιοδικό || Μπλογκ Ιχνηλασίας: Ταξίδι στο χρόνο

Γράφει ο Γιώργος Καββαδίας


          Το Υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών, με νέα του εγκύκλιο, θα απαγορεύσει τα ταξίδια στο παρελθόν για τους μη έχοντες ειδικού πάσο. Το πάσο θα χορηγείται από τις αρχές, σε άτομα χρήζοντα βοηθείας. Παραδείγματα τέτοιων ομάδων: υπουργοί, βουλευτές, τραπεζίτες, εκδότες κ.α. επιχειρηματίες.
          Πότε θα καταλάβεις επιτέλους αγάπη μου πως το ταξίδι στο χρόνο ήταν μια και μόνη απάτη της τηλεόρασης και του Dr. Brown; Κοίτα, ας μη γελιόμαστε, θες δε θες, μια μέρα θα ψοφήσεις. Κι εσύ και όλοι μας! Με το να κάθεσαι να ανησυχείς για το αν έβγαλες μια ρυτίδα, ή αν εμφανίζεται η κυτταρίτιδα που τόσα χρόνια κυνηγάς λες και είναι κατσαρίδα, ή τα ποδαράκια κόκορα, πάπιας Πεκίνου και λοιπών πτηνών έκαναν την εμφάνισή τους, δεν κερδίζεις και κάτι! Am I wrong? Νόου αμ νοτ!
          Κοίτα τα πράγματα είναι πολύ απλά, και συνεχώς τα κάνουμε δυσκολότερα, σαν τον κύβο του rubik ένα πράγμα. Αρχικά ηρέμησε. Πιες ένα ποτήρι νερό, γάλα ή μπύρα και άραξε. Ήρθαμε στη ζωή από την κοιλιά ενός θηλαστικού που ονομάζουμε μαμά. Καλά εντάξει εντάξει, πιο πριν έγινε κάτι άλλο στο οποίο έπαιξε σημαντικό ρόλο ο μπαμπάς, αλλά αυτά άστα για μετά τις 12. Ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο χωρίς να ξέρουμε ότι είναι μάταιος και αρχίσαμε σιγά-σιγά να τον ανακαλύπτουμε. Μερικές τούμπες από δω, λίγο ξύλο από κει, τσιγάρα και άλλα καπνιστά (γαλοπούλες, ζαμπόν κ.τ.λ)… Ναι είναι και οι χυλόπιτες αλλά δεν τις βάζω μέσα, νομίζω αυτές δεν έχουν ημερομηνία λήξης.
          Περιπλανηθήκαμε και περιπλανιόμαστε σε τούτη τη ζήση χωρίς να λογαριάζουμε ότι μια μέρα, θα τελειώσει. Δεν ξέρουμε αν θα υπάρχει άλλη. Ξέρεις εδώ έρχεται η πίστη του καθενός, αν πιστεύει. Μετενσάρκωση, παράδεισος/κόλαση, πιλάφι και παρθένες, και πάει λέγοντας*. Απλά το θέμα είναι ότι κανείς από όλους αυτούς δεν ξέρει πού καταλήγει ΑΝ καταλήγει κάπου. Άρα τι μας μένει φίλοι μου;;; Μας μένει αυτός εδώ ο κόσμος που μας έλαχε! Μένει να κάνουμε αυτή εδώ τη ζωή μας καλύτερη, και να προσπαθήσουμε για τους νεότερους, να τιμήσουμε τους παλαιότερους, να τους κάνουμε περήφανους, και να ξεκλέψουμε κι εμείς λίγη ικανοποίηση. Μια επιβράβευση ηθική ότι κάτι καταφέραμε σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς.
          Κι εσύ κάθεσαι μπροστά στον καθρέφτη αγάπη μου και γκρινιάζεις για τις ρυτίδες σου. Για τη λαμπρότητα του προσώπου σου που χάνεται. Και δε βλέπεις πως αυτό που πρώτο απ’ όλα χάνεται είναι η όρεξή σου για ζωή. Φθαρτοί είμαστε μωρό μου. Κι όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσεις, τόσο πιο λεύτερη θα ζήσεις.
          Η ζωή είναι ένα παιχνίδι που πάντα χαμένοι θα είμαστε εμείς στο τέλος. Αλλά μέχρι το τέλος, μπορούμε να κερδίσουμε μερικές μάχες, και να αφήσουμε κάποια τρόπαια πίσω. Φωτογραφίες σε κάδρα, μουσικές σε βινύλια (το cd είναι του διαβόλου, το λέει κι ο Τζίμης), κείμενα στο χαρτί υγείας, στο τσιγαρόκουτο, στο tablet, στους τοίχους. Η τέχνη είναι αυτή που αποδεικνύει την ύπαρξή μας, μόνο αυτή…

…Και η αγάπη μου για σένα…
…και ο μουσακάς έφτιαξα κι είναι το ψυγείο…
…και η σοκολατόπιτα που δε σου άρεσε, και παρ’ όλες τις φοβίες σου καταβρόχθισες…

Και τελοσπάντων, για να στο πω και πιο απλά, πώς θα κάνουμε επανάσταση άμα εσύ φοβάσαι να πεθάνεις;

* Πολύ λεπτά θέματα αυτά των θρησκευτικών, και συγνώμη εκ των προτέρων, δε θέλω να θίξω κανέναν.

Πηγή φωτογραφίας: www.hollywood.com

0 σχόλια :