Περιοδικό || Μπλογκ Ιχνηλασίας: «Μικελάντζελο» on the corner

Γράφει ο Γιώργος Καββαδίας


Ήταν πρωί τ’ Αυγούστου, που λέει ο λόγος δηλαδή, και ούτε κοντά στη ροδαυγή ήμουν. Περπατούσα με μια φίλη στην παραλία Θεσσαλονίκης -την παλιά- και ψάχναμε πού θα καθίσουμε να πιούμε έναν ανθρώπινο καφέ. Όντας από τη Λάρισα η κοπελιά, μου προτείνει ένα νέο καφέ στην πόλη της συμπρωτεύουσας, πλέον πολύ γνωστό, το Μικέλ. Ε, λέω κι εγώ, πάμε να δούμε τι καφέ σερβίρει.

Σκάμε μύτη στο μαγαζί, τίγκα ε; Μιλάμε δεν μπορούσες να περάσεις. Τρελαίνομαι και λέω κάτι τρέχει εδώ. Χωνόμαστε μέσα, και ο… «μετρ» φροντίζει να βρει θέση. Η θέση βέβαια, ήταν δύο σκαμπό μπροστά στο ταμείο. Άραξε δικέ μου, σιγά μην σου πάρω και παραγγελία! Τον ρωτάω αν υπάρχει κάτι άλλο, και εκείνη την ώρα σηκώνεται μια παρέα δύο παιδιών και αδειάζει ένα τραπεζάκι. «Να να», μου λέει, «εκεί άδειασε το τραπεζάκι μπορείτε να καθίσετε!». Πάμε κι εμείς με τη σειρά μας προς τα εκεί, και τι να δω; Τα σκαμπό μάλλον τα είχαν κλέψει από το διπλανό νηπιαγωγείο, το ξαδερφάκι μου τρώει μεσημεριανό σε αυτά. ΟΚ, καταλαβαίνω, δε θέλετε να κάθετε πολύ ο κόσμος στο χώρο, οπότε ευκαιρία να πιαστεί λίγο πιο γρήγορα ο πισινός του. Κομπλέ, εγώ πάντως έφυγα από το μαγαζί, σιγά μην σας κάνω και τη χάρη. Λες και τι είστε…

Ας πάρουμε τα πράγματα ένα-ένα ρε παιδιά, γιατί κάπου ίσως ( ; ) να το έχω χάσει. Πετυχαίνω για πρώτη φορά το εν λόγω μαγαζί στη Σαλόνικα, όταν ακόμη σε λειτουργία στην πόλη υπήρχαν 3-4 υποκαταστήματα. Στην Αθήνα δε, ούτε λόγος. Ξαφνικά σε λιγότερο από χρόνο έχει τιγκάρει ο κόσμος μαγαζιά «Μικελάντζελο» -έτσι θα τα λέω από δω και μπρος-. Δέχομαι το επιχειρηματικό πλάνο να φτιαχτούν τα ελληνικά starbucks. Δέχομαι επίσης και τη λογική του franchise, γιατί όχι; Δεν δέχομαι όμως να βγαίνω στη Θεσσαλονίκη και να βλέπω αυτό που στην αρχή κυκλοφόρησε σαν αστείο, δηλαδή κάθε γωνία και καφετέρια «Μικελάντζελο». Ότι δηλαδή αν το ένα υποκατάστημα είναι γεμάτο, δεν πειράζει, θα πάμε στο επόμενο. Μια τακτική επεκτατισμού και όχι επέκτασης. Μια τακτική εξολόθρευσης οποιουδήποτε άλλου καφέ.

Την ίδια τακτική είδαμε πέρυσι και στην Αθήνα με την διακίνηση των περιβόητων donut Νανού, ή όπου τονίζεται. Αλλά τουλάχιστον εκεί υπήρχε μια ρήτρα για την απόσταση των καταστημάτων. Ορδές λαού έξω από τα donutσάδικα περίμεναν με αγωνία το τυποποιημένο γλύκισμα με ISO-216549874631594987632165991 το οποίο θα έφραζε μελλοντικά τις αρτηρίες του. Καλά πήγε, δε λέω, το βαρέθηκαν όμως μέσα σε ένα χρόνο και πλέον οι καταστηματάρχες ψάχνονται για το τι κέρδισαν και το αν πρέπει να κλείσουν.

Επανέρχομαι στο αρχικό θέμα μου. Καφετέριες που σερβίρουν τον ίδιο ακριβώς καφέ, με την ίδια ακριβώς εξυπηρέτηση. Ένα αποστειρωμένο περιβάλλον ρομποτοποίησης των υπαλλήλων. Διάβαζα πρόσφατα μια συνέντευξη της υπεύθυνης προέκτασης της συγκεκριμένης επιχείρησης. Μιλώντας ανέφερε ότι χρησιμοποιείται ο καφές Illy. Τον καφέ αυτό λοιπόν προωθούν ως εκλεκτό καφέ; Τον καφέ που δουλεύουν τα περισσότερα mainstream καταστήματα; Και μη μου φέρεις σαν δικαιολογία τη γνώμη ένα σωρό άσχετων που μπορεί να κατακλύζουν τα franchisoμάγαζα. Ακόμη και φόλα να τους σερβίρεις στον χώρο αυτό, θα την πιουν και θα την χειροκροτήσουν κιόλας. Αλλά ξέχασα, είναι το τρομερό αφρόγαλο, φτιαγμένο από ζαχαρούχο γάλα.

Η ίδια κυρία σε συνέχεια της συνέντευξης ανέφερε πως σερβίρουν τον φθηνότερο καφέ. Δύο μόλις ευρώ αν τον πάρεις πακέτο και 3,20-3,50 αν καθίσεις. Σόρρυ μανδάμ, αυτό είναι το φθηνό;;; Πόσο πίνετε τον καφέ στη Λάρισα ρε παιδιά;;; Θα με τρελάνετε; Και να δώσω 3,20 για να πιω τι; Illy; Ληγμένα παίρνετε όλοι ρε; Τέλος τα ρητορικά ερωτήματα.

Πάει ο άλλος στο γραφείο, έχει καφετιέρες για τα είδη όλων των ροφημάτων και παραγγέλνει από «Μικελάντζελο» για το κεκάκι. Το κεκάκι από τα Lidl; Σοβαρά τώρα;

Πριν κλείσω, να πω πως μου αρέσει πάααρα πολύ η ιδέα που όταν ανοίγει ένα νέο «Μικελάντζελο», ένα πούλμαν πηγαινοφέρνει «πελάτες» μέχρι το συγκεκριμένο κατάστημα να μαζέψει τη δική του πελατεία.

Έχουμε λοιπόν μια εταιρεία που χρησιμοποιεί πολύ καλά το μάρκετινγκ, πατάει πάνω στην ηλιθιότητα των καταναλωτών και των ψώνιων, πουλάει mainstream καφέ αλλά όλοι μιλούν για το εκλεκτό χαρμάνι -σημ.: στη Λάρισα υπάρχουν τουλάχιστον δύο προμηθευτές καφέ από τους οποίους μπορείς να φτιάξεις το εντελώς δικό σου χαρμάνι-, τιμές καλές για takeaway, κακές για τραπέζι. Μία ακόμη μόδα που πλημμύρισε τις γειτονιές των πόλεων και μακάρι να μην κρατήσει πολύ, γιατί βλέπουμε τα μικρά καφέ να κλείνουν για χάρη μιας φιλόδοξης μελλοντικής πολυεθνικής που θα γίνει χειρότερη από τα starbucks. Γιατί στο κάτω-κάτω, ταstarbucks δεν κάνανε καφέ, γλυκά έφτιαχναν…

-Ο νόμος της μάζας, θριάμβευσε και πάλι. Και μετά μου λες για αλλαγή. Άσ’ το, πιες το καφεδάκι σου και τα λέμε όταν απαγορευτεί ο καφές. Γιατί ως γνωστόν, αν ο καφές σε ξυπνούσε στο ελάχιστο, θα είχε απαγορευτεί από το «κράτος».
-Αφού δεν υπάρχει κράτος.
-Αυτό λέω κι εγώ.
-Θες να σου φέρω τίποτα από το «Μικελάντζελο»;
-Μία ρωσίδα, και 3 πιτόγυρα.


Πηγή φωτογραφίας http://listdose.com/

0 σχόλια :