Περιοδικό || Άρθρο: Το παρελθοντικό σύμπαν και οι δημιουργοί του μέλλοντος


Πηγή: A Million Frames Per Second


Αρχική δημοσίευση εδώ


Όπως έχουμε επανειλημμένως παρατηρήσει σε προηγούμενες αναρτήσεις, μεγαλώνουμε με συγκεκριμένες δογματικές θεωρίες που τις υιοθετούμε αρχικά από το στενό οικογενειακό μας περιβάλλον και στην συνέχεια από το σχολείο. Έτσι, συμβάσεις όπως οι τρεις διαστάσεις, ο χώρος και ο χρόνος, έχουν γίνει η πραγματικότητα μας και δεν μπορούμε να δούμε πέρα από αυτή. Να φέρω ένα παράδειγμα.

Θεωρούμε πως σε όλα τα πράγματα υπάρχουν όρια. Οριοθετούμε τον χώρο του σπιτιού μας, του δωματίου μας, ενός συρταριού, την πόλη μας, τον πλανήτη μας. Οριοθετούμε τα πάντα, γνωρίζοντας επιστημονικά, πως υπάρχουμε σε ένα σύμπαν άνευ ορίων. Οριοθετούμε τα πάντα γνωρίζοντας πως «τα όρια» είναι δημιούργημα των περιορισμένων αισθήσεών μας. 

Η πραγματικότητα μας είναι οι συμβάσεις που χρησιμοποιούμε για να συνεννοηθούμε. Το μήκος, το ύψος, το πλάτος. Το δεξιά και το αριστερά. Συμβάσεις που τις αλλάζουμε κάθε φορά προκειμένου να εξυπηρετηθεί ο σκοπός μας. Παράδειγμα, η ακτίνα ενός κύκλου μετριέται με τις μονάδες μήκους. Όταν πρόκειται για το σύμπαν, την ακτίνα του την μετράμε με μονάδες χρόνου. Έτσι, αν γίνει μια έκρηξη στον ήλιο, εμείς θα την δούμε οκτώ λεπτά μετά. Η εικόνα λοιπόν, που έχουμε από ένα απομακρυσμένο σημείο του πλανήτη μας, είναι μια εικόνα δισεκατομμυρίων ετών ΠΡΙΝ. Αν ένας γαλαξίας καταστρέφεται αυτή τη στιγμή, εμείς θα το μάθουμε πολλά δισεκατομμύρια χρόνια ΜΕΤΆ. Καταλαβαίνουμε λοιπόν, πως όσο πιο βαθιά κοιτάμε στο διάστημα, τόσο πιο παρελθοντικές εικόνες έχω.

Οι επιστήμονες είναι πεπεισμένοι πως αν καταφέρουν να κοιτάξουν πολύ βαθιά μέσα στο σύμπαν θα δουν εικόνες από την Μεγάλη Έκρηξη. Κάτι που προς το παρόν μοιάζει αδύνατον αφού το σύμπαν διαστέλλεται άρα οι εικόνες του σύμπαντος απομακρύνονται από τον παρατηρητή. Άρα, κοιτάζοντας γύρω μας, αυτό που βλέπουμε είναι το παρελθόν της ύλης. Και η ύλη απομακρύνεται, παρόλο που εμείς, ο παρατηρητής, δεν αντιλαμβανόμαστε καμία απώλεια. Η ύλη που χάνεται με την απομάκρυνσή της στον χρόνο αντικαθίσταται από καινούργια ύλη που προφανώς προέρχεται από το μέλλον. Το σώμα μας είναι η πύλη από την οποία εισέρχεται το «μέλλον» στο «παρόν» μας για να απομακρυνθεί από μας ως παρελθοντική εικόνα στα βάθη του σύμπαντος. 

Όλα ξεκινούν από μέσα μας και καταλήγουν στον έξω κόσμο. Άρα το «μέλλον», αυτό που θα έρθει, αυτό που περιμένουμε, είναι μέσα μας. Το δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι κάθε στιγμή που περνά. Το πραγματοποιούμε μέρα με τη μέρα. Γεννιέται σαν επιθυμία, επιλογή, μέσα μας. Στη συνέχεια το μυαλό μας σχεδιάζει τις λεπτομέρειες που είναι απαραίτητες για να υλοποιηθεί στον κόσμο μας. 

Η τέχνη, για παράδειγμα. Είναι η έκφραση του μέλλοντος του καλλιτέχνη που μένει στο χρόνο. Η εκκίνηση κάθε τι νέου ξεκινά από τη καρδιά και το μυαλό του δημιουργού του. Ένα κτήριο, ένα ρούχο, ένα γλυπτό, ένας πίνακας, ένα φαγητό, ένα βιβλίο, ένα όνειρο, ένας στόχος, ο κόσμος όλος… Εμείς είμαστε οι δημιουργοί του. Σκεφτείτε… έχω μια ιδέα, σκέφτομαι όλες τις λεπτομέρειες καταρχάς άυλα. Στη συνέχεια της δίνω σχήμα και όνομα, στη σκέψη μου. Όταν αποφασίσω ότι πράγματι αυτό θέλω, δεν έχω παρά να πάρω τα κατάλληλα υλικά και να το πραγματοποιήσω στο «τώρα», στον υλικό κόσμο, όπου θα μείνει μέχρι να αλλοιωθεί ή απλά να ξεχαστεί. Πολλοί καλλιτέχνες θεωρούν ότι με τη γέννηση αρχίζει η φθορά… Όλα ξεκινούν από μέσα μας και καταλήγουν στον έξω κόσμο. Άρα το «μέλλον», αυτό που θα έρθει, αυτό που περιμένουμε, είναι μέσα μας.

Περιμένω την μέρα που θα νιώσουμε όλοι μας την δυνατότητα της δημιουργίας που έχουμε μέσα μας. Την «καλλιτεχνική μας φλέβα». Δεν αφορά σε αυτούς που όπως λέμε «πιάνει το χέρι τους». Δεν χρειάζεται να ζωγραφίζεις καλά και να γράφεις όμορφα. Μια ισορροπημένη σκέψη είναι δημιουργία και σου δίνει την ίδια χαρά που μπορεί να σου δώσει η δημιουργία ενός γλυπτού. Έτσι είναι. Ας μην κάνουμε σύγκριση με βάση την αναγνώριση που μπορεί να έχει το ένα ή το άλλο στον εξωτερικό, υλικό μας κόσμο. Η χαρά της δημιουργίας είναι το ζητούμενο και γι’ αυτό δεν έχει σημασία αν δημιουργήσεις τον πύργο του Άιφελ ή μια όμορφη σκέψη. 

Ο φόβος έχει κυριεύσει τις σκέψεις των ανθρώπων στις μέρες μας. Ένας φόβος κατασκευασμένος και απόλυτα χειραγωγούμενος. Βασισμένος σε πλαστές ανάγκες και ψεύτικες καταστάσεις. Η αναγνώριση του ψεύτικου αυτού φόβου μπορεί να είναι η αρχή για όμορφες δημιουργικές σκέψεις. Η αναγνώριση του σώματός μας σαν μοναδική πύλη για το μέλλον μας μπορεί να μας οδηγήσει στην δημιουργία του μέλλοντος όπως το θέλουμε εμείς για εμάς και όχι όπως το έχουν φανταστεί κάποιοι άλλοι.

Αναγνωρίστε τον δημιουργό μέσα σας. Θα σας δώσει απέραντη γαλήνη και ο κόσμος μας θα γίνει καλύτερος.

0 σχόλια :