Περιοδικό || Ποίηση: Ανεκπλήρωτο

Γράφει η Νίνα Ντούνη


Ήταν οι μέρες εκείνες που
η αγωνία με είχε βυθίσει στα μακρινά δάση της
παράνοιας.
Με κυνηγούσαν τεράστια χέρια
Αυτογνωσίας.
;Aγριοι τιμωροί
της παιδικής μου αυταπάτης.
Τώρα με κρατάς σφιχτά
και η νύχτα
χαμηλώνει ντροπιασμένη τα βλέφαρα.
Ξεκουράζομαι στα ελαφριά δάχτυλα
της τρυφερότητάς σου
Αδειάζω την θλίψη όλου του κόσμου
στο καζάνι της απρέπειας
Ξεσκίζω την αιωνιότητα στα δυο
την κομματιάζω σε υποσχέσεις για
εκείνους που δειλιάζουν στην μυρωδιά σου
Σκεπάζομαι με το σύννεφο της πνοής σου.
Τα έπιπλα ανατριχιάζουν με τον αισθησιασμό σου.

Βυθίζομαι στα μουσκεμένα όνειρα
της ύπαρξής σου.
Σαλεύει μέσα μου ο άνεμος του πόθου.
Όσο αντιστέκομαι με μαστιγώνει.
Η ήττα μου γίνεται
μια αθώα συνεύρεση ψυχής.
Η σάρκα γίνεται ο δείκτης του ρίσκου
πύλη του ανυπέρβλητου χάους.
Δεν οδηγεί το σώμα. Μονάχα αποδέχεται.
Με διεγείρει η αϋπνία της ανυπότακτης φωνής σου
Σκύβεις επάνω μου
τις ανάλαφρες κραυγές του άτακτου ύπνο σου.
Γυρνάς πλευρό,
μυρίζει η ανάσα σου , ευλογία.

Όπως εσύ θα με αγαπάς
Θα αγαπάω κι εγώ τον κόσμο.
Έχω από την φύση μου έρωτα.
Ανθίζω και πεθαίνω στο ξιπασμένο του μεθύσι.

Θα σ’ αγαπώ
όπως το σοφό σου χέρι
Καταφέρει να με πείσει.
Με Έρωτα. Με Μέθη. Με Φιλία.
Με Αφοσίωση.
Με ανθρώπινη υποταγή.

Έχω ξεχάσει όσα έψαχνα να βρω
Τώρα μόλις διδάχτηκα ποια είμαι.
Σε θέλω, δίχως να χρειάζεται να σε αποχτήσω
σαν απόδειξη εμπιστοσύνης.
Όπως εκείνη η ανεξιχνίαστη θλίψη μου,
Επιθυμεί να λαξεύει πάντοτε
Το Ανεκπλήρωτο.

ε.χ
16/4/14
Νίνα Ντούνη

0 σχόλια :