Περιοδικό || Άρθρο: Μεγάλωσα...

Γράφει η Έφη Φλώρου


Μεγάλωσα. Και δεν αλλάζω πια. Με όλες μου τις ανασφάλειες, όλα μου τα προτερήματα, όλα μου τα θέλω και τα φοβάμαι...αυτή είμαι. Κι αν κανείς δεν φρόντισε να με διορθώσει τον καιρό που ακόμα υπήρχε περιθώριο, δε φταίει μόνο εκείνος που δεν το έκανε, φταίω κι εγώ. Έκλεισα τα μάτια μου, χωρίς να κοιτάζω δεξιά και αριστερά. Αλλά έτσι, έχασα μαζί με την ασχήμια και την ομορφιά. Έχασα το χαμόγελο και γέμισα ρυτίδες. Γιατί μεγάλωσα...όχι στην ηλικία αλλά στην ψυχή μου.

Κι είναι κι αυτός ο χαρακτήρας...ο απόλυτος, που δεν δέχεται μύγα στο σπαθί του. Που ήθελε από μικρός να του κάνουν όλα τα χατίρια και τα διεκδικούσε με ζήλο, υπερβάλλοντα ζήλο. Και τα χατίρια είναι εύκολο να γίνουν. Αυτό που δεν είναι εύκολο, είναι να τα πάρεις πίσω μόλις βλέπεις ότι κακομαθαίνεις. Μεγάλωσα και κακόμαθα. Τα πόδια μου είναι πολύ απαλά για να πατάνε σε αγκάθια...ας μου έλεγε κάποιος ότι θα έτρωγα τα μούτρα μου για να μην με έλουζε κρύος ιδρώτας τώρα από τη δυσάρεστη έκπληξη που με περίμενε: την ίδια τη ζωή.

Κι είναι κι αυτός ο χαρακτήρας..που έμαθε να πορεύεται μόνος του γιατί αρνείται να συμβιβαστεί με τα θέλω κάποιου άλλου. Και προτιμά να μαραίνεται μέσα στη μοναξιά, να καλλιεργεί τις δικές του ιδέες και να τις κρατά σαν ακριβά κοσμήματα σε προθήκη. Να τις κοιτάει κάθε μέρα να παγώνουν και να παγιώνουν, αφού το γυαλί δεν έχει ούτε μια χαραμάδα για να μπει φρέσκος αέρας.

Μεγάλωσα...και τιμωρήθηκα. Τα πράγματα δεν είναι όπως νόμιζα. Τίποτα δεν χαρίζεται σε κανέναν αλλά δεν έμαθα και να παλεύω. Τι να κάνω; Κανείς δεν με αφήνει να στηριχτώ στις δικές του πλάτες αλλά και να με άφηνε κάποιος, θα με έτρωγε η περηφάνια και θα έσπρωχνα τις πλάτες μακριά. Μεγάλωσα... κι αυτή είναι η αλήθεια που νομίζω πως δεν θα αντιμετωπίσω αλλά έλα που μου φωνάζει μέσα από το ασπρόμαυρο είδωλό μου στον καθρέφτη...


*Ο πίνακας ανήκει στον Νίκο Χατζηκυριάκο-Γκίκα

1 σχόλιο :