Περιοδικό || Ποίηση: Ανεκπλήρωτο ΙΙ

Γράφει η Νίνα Ντούνη


Τι στέκεις εκεί
Απρόσιτος
Και ανεκπλήρωτος
Χάρισε μου μια σου υπόσταση
Γίνε ο θεράπων χρόνος
Παρελθοντικών μιασμάτων
Πλήρωσε την ευδαιμονία μου
Με τα ιστία
Της θλίψης μας.
Τάξε λάφυρα στον πόθο
Και θα έρθει ο καιρός
Που θα ζέψουμε τους καρπούς της
Προδοσίας μας.
Εγώ η λαγνεία σου
Κι εσύ η αυταπάτη μου .

Επέτρεψε μου
Να λατρέψω απόψε τη σάρκα σου
Πόσες μορφές
Θα πάρει μέσα μου
Το σώμα σου.
Στέκεις εκεί και σιωπάς
Κι έχεις στιγματίσει με τις απώλειες μου
Ένα ολόκληρο παρόν.
Απόψε φορώ τη μάσκα μου.
Θαύμασέ με
μεταμορφώθηκε η ψυχή μου
σε φονιά και σκοτώνει τις μνήμες.

Οι άνθρωποι δεν είναι πια άνθρωποι
Είναι άγριες ενσαρκώσεις
Ανεκπλήρωτου.
Όσα κυνηγώ είναι εκεί έξω
Και έχουν μάθει καλά πόσο αρρωστημένα
Καταπιάνομαι με το απραγματοποίητο .

Π.Α

9/6/11

*Φωτογραφία: Πίνακας Magritte

0 σχόλια :