Περιοδικο || Μπλογκ Ιχνηλασίας: Συνδυασμός

Γράφει ο Γιώργος Καββαδίας

"Συνδυασμός" σου λέει, όπως και να το κάνεις είναι πιο εκλεπτυσμένο ρε παιδί μου. Ενώ ακούς "παράταξη" και σου 'ρχεται κάτι στρατιωτικό, κάτι βρώμικο και αηδιαστικό –όχι ότι δεν είναι τις περισσότερες φορές. Το θέμα είναι κάποια στιγμή να ξεκολλήσουμε από τα συναισθήματα των λέξεων και να δούμε την ουσία... Οι άλλοι στις σχολές πάλι ΔΑΠ(απ)άρα βγάλανε, αν είναι δυναμόν. Πού ζουν τα ζωάκια του προαυλίου και του κυλικείου; Οέο; Πού ζουν οι κάγκουρες Μικελάντζελο; Στους υπονόμους έρπονται και την αυγή το σκάνε -από το κρησφύγετο… Τσικαμπούμ κι όλα γυρίζουν στο κεφάλι μου. Φτου -προσοχή στο τάλιρο- κι απ’ την αρχή πάλι.

Όλα είναι θέμα μάρκετινγκ στην τελική. Δεν είναι όμως κάτι νέο αυτό. Ας θυμηθούμε τις παλιές συγκεντρώσεις των κομμάτων και τη λαοθάλασσα από κάτω που με σημαιάκια, πανό, καπελάκια, και τσίχλες trident σε κατάλληλες αποχρώσεις –αναλόγως την παράταξη- χειροκροτούσε εκστασιασμένο. Ε πλέον φύγαμε από αυτού του είδους το μάρκετινγκ, αρκετά έφαγαν οι σημαιοκατασκευαστές, και περάσαμε στα κοινωνικά δίκτυα, τις οργανωμένες καμπάνιες με αφίσες, και γενικότερα έντυπα, και φυσικά το SMS μάρκετινγκ. Αναμένουμε με αγωνία τον πρώτο πολιτικό που θα δημιουργήσει ιό στο φατσοβιβλίο, ο οποίος θα προσβάλει τον κομπιούτορα και θα δείχνει συνεχώς τη μάπα του να εκφωνεί λόγο. Επίσης, στα σκαριά βρίσκονται συμφωνίες με μεγάλους ραδιοφωνικούς σταθμούς, οι οποίοι έχοντας χάσει τον κόσμο τους λόγω των «κονσερβών» στο πρόγραμμα, κάνουν μια απέλπιδα προσπάθεια για επαναφορά.

Την ίδια προσπάθεια κάνουν και οι άρχοντες αυτού του τόπου, αλλά δεν έχουν το δαχτυλίδι. Το μόνο δαχτυλίδι που έχουν δει αυτοί κυρίες και κύριοι, και ζητώ συγνώμη από τις κυρίες, είναι αυτό της durex. Η ανικανότητα ικανοποίησης της/του συντρόφου τους, φανερή στα πρόσωπά τους. Εμ, πού πας βρε κακομοίρη, έχεις φάει του κόσμου τις κατάρες, voodoo και βελάκια στον τοίχο. Ο Ασκητής… στην έρημο, μάταια παλεύει να τους λύσει το σεξουαλικό τους πρόβλημα για να σταματήσουν να ορμάνε σε λάθος άτομα.

Αλλά κακά τα ψέματα, δε φταίνε μόνο αυτοί. Βλέπω τον κόσμο γύρω μου για άλλη μια φορά. Τον παρατηρώ πάλι. Θυμάμαι εκείνες τις ημέρες των αγανακτισμένων. Σωστή κίνηση δε λέω. Αλλά όλοι αυτοί οι αγανακτισμένοι κατεστάλησαν από τον κρατικό μηχανισμό και την υπαρκτή κατάσταση ευθυνών και υποχρεώσεων. Εκείνη την περίοδο βέβαια, έγιναν και κάποιες «ζυμώσεις», κάποιες συζητήσεις. Μα ο δρόμος χάθηκε πάλι. Η ωφέλιμη ενέργεια ελευθερώθηκε στο περιβάλλον και χάθηκε ξανά. Ίσως τελικά να μην ήμασταν όσο ώριμοι έπρεπε. Αγάλι αγάλι… -πόσο ακόμα;

Βλέπω λοιπόν σήμερα κάποιους από εκείνους τους αγανακτισμένους, παραδομένους, έτοιμους να ρίξουν μια ψήφο χωρίς σκέψη. Ξέρεις όπως γινόταν σε μεγάλο βαθμό από παλιά. «Εμένα η οικογένειά μου ψηφίζει πάντα το Χ κόμμα». Είναι κάτι σαν γονίδιο στοDNA. Μόνο που αυτό το γονίδιο δεν αναφέρεται στο τι θα ψηφίσεις, αλλά στην κουφάλα που έχεις στο κεφάλι σου. Χωρίς σκέψη δαγκώνουμε το φάκελο και πάμε. Δε φταίνε οι παππούδες και οι γιαγιάδες μανάρι μου.

Η κοινωνία μας έχει αλλοιωθεί. Υπνωτισμένοι άνθρωποι κυκλοφορούν παντού. Στο μετρό, στα πολυκαταστήματα, στα πεζοδρόμια, στα ποδήλατα πάνω, στη μέση των δρόμων αγνοώντας την νταλίκα του κυρ Μήτσου, στις πλατείες… παντού. Υπνωτισμένοι όχι από τους ψεκασμούς που κάποιοι υποστηρίζουν, αλλά από τις σκοτούρες που έκαναν download. Απομόνωση και θλίψη. Αυτά είναι τα κύρια συστατικά της αλλαγής. Όχι αυτής που περιμέναμε. Είναι λίγο διαφορετική αυτή η αλλαγή, λίγο πιο… ανάποδη.

Και εκτός από την εσωστρέφεια, τον ατομικισμό και την αδιαφορία, πλέον συναντάμε και την έπαρση –αν μπορούμε να την χαρακτηρίσουμε ως τέτοια. Είναι εκείνοι οι δήθεν «αναρχικοί» που μετράνε ποιος έχει μεγαλύτερο το φρόνημα, ποιος είναι περισσότερο αναρχικός και από ποιον. Είναι κι εκείνος ο πολιτικός που μετράει ποιος έχει κλέψει περισσότερο από εκείνον για να ξεγλιστρήσει. Αλήθεια δεν ξέρω ποιος είναι χειρότερος.

Ένα σύστημα σαθρό, που μόνο σύστημα δεν είναι στην τελική. Μου θυμίζει τα κοτόπουλα των φαστφουντάδικων. Ακινητοποιημένα ζώα που τα ταΐζουν και τα προετοιμάζουν για τη σφαγή. Κάτι σαν τα κοτοπουλάκια αυτά λοιπόν, είναι και κάποιοι από εμάς –ευτυχώς όχι όλοι ακόμα. Το ζήτημα είναι, ποιος θα φάει εμάς…

Όπως και να έχει, τα εξιλαστήρια θύματα θα τελειώσουν κάποια στιγμή, και στον καθρέφτη θα μείνουμε μόνοι μας. Θα κοιτάζουμε βουβοί και θα έχουμε υποχρέωση στον εαυτό μας.

Πηγή φωτογραφίας: http://www.ramnousia.com/

0 σχόλια :