Περιοδικό || Ποίηση || Υπογραφή: Κατερίνα 10.07.14

Γράφει η Νίνα Ντούνη


Πώς γίνατε όλοι κυνικά ερπετά.
Η θλίψη μου δεν σας αγγίζει.
Παραμιλώ και κινούμαι σπασμωδικά στον ύπνο μου,
όμως δεν καταφέρνω να σας διώξω.
Δίπλα μας στροβιλίζεται το Χάος,
κάθε κίνησή μας μια υπνωτική ρωγμή στον Χρόνο.
Ένα ξεψύχισμα γρατζουνάει το πρόσωπό μου,
μου ρουφάει την παιδικότητα.

Ο Χρόνος εισβάλει στο ρίγος της νύχτας,
μετακινεί τα πράγματά μου.
Όπου κι αν κοιτάξεις,
όλα
ματώνουν.
Σέρνονται παθητικά από τις αδυσώπητες αποφάσεις
του Χρόνου.
όλα φτιαγμένα από δουλικά κύτταρα,
γαντζωμένα στη συνήθεια.
Ουρλιάζουν μέσα μου,
οι Μνήμες.
Έχουν, πληγές στο στόμα,
στις άκρες των ματιών τους
έχουν στεγνώσει κόκκινες κουρτίνες μοναξιάς.
Όλα,
σφηνώνουν, μέσα μου
εδώ
κι επιδεινώνονται.
Είδα τους φόβους μου σήμερα.
Το έρημο τέλος, χωνεύτηκε από τον Χρόνο.
Οι δειλοί εραστές
έγιναν ουλές
αφηρημένης ανίκανης εποχής
κρεμασμένες στο ταβάνι.
Οι φίλοι μου μαύρα παλτά επιληπτικά.
Συναντιόμαστε έτσι αιώνες,
στις πλαστικές διαθέσεις του καπνού .
Ανταλλάσσουμε τσιγάρα.
Μας ενώνει μια προσπάθεια αλληλεγγύης
επάνω από ποτήρια ουίσκυ,
ή
ίσως εκείνη η ύπουλη προδοσία.

Σήμερα, μάλλον υπήρξα ο εαυτός μου
κι εσύ
που ξύπνησες αυτήν εδώ την ερήμωση
κι εκείνη την ανθρώπινη αγωνία μου για θάνατο,
ύστερα από τα τόσα σκουριασμένα χέρια που σε άγγιξαν,
μαρμάρωσες
τόσο κενός
αποτυπωμένος
σε μια φωτογραφία.

Σε μιαν αποστροφή της νύχτας,
ο χρόνος λύγισε τα πάντα.
Μένουν, όλα, εδώ κι επιδεινώνονται,
σε ένα δωμάτιο
δίχως αντικείμενα.

Πρέπει, να παίξω
στο άδειο μου δωμάτιο.
Έστω κι έτσι
που έμεινε ορφανό
να μεγαλώνει το παιδί
που έζησε εντός μου τη ζωή ,
σαν να μην συνέβη
στ' αλήθεια
ποτέ
Ζωή.

Κατερίνα 
10/07/14

0 σχόλια :