Περιοδικό || Μπλογκ Ιχνηλασίας: Χωρίς γραμματόσημο

Γράφει ο Γιώργος Καββαδίας


Πάει ένας μήνας περίπου που προσπαθώ να σου γράψω. Λέξη δεν μπορώ να αρθρώσω, περίεργο πράγμα ρε παιδί μου. Αναρωτιέμαι διάφορα, για τη φύση μας, τη συμπεριφορά μας, τον πεπερασμένο μας χρόνο.

Από τη μια στιγμή στην άλλη χρειάστηκε να μας αφήσεις πίσω, χωρίς κανείς να ξέρει αν θ’ ανταμωθούμε σε αυτό που οι θρησκείες ονομάζουν παράδεισο/κόλαση, δίχως να γνωρίζουν τίποτα γι’ αυτό μιας και κανείς δε γύρισε ποτέ από εκεί. Δίνει ελπίδα λέει στους ανθρώπους η πίστη στο ότι μόλις φεύγουμε από αυτή τη ζήση συνεχίζουμε να υπάρχουμε. Νομίζω είμαι λίγο πιο πεζός σε αυτό το κομμάτι.

Ήσουν άρρωστος. Ξέρεις, με αυτή τη δήθεν ανίατη ασθένεια, το Χάρο προσωποποιημένο, μιας και τα ποσοστά μιλούν από μόνα τους. Και λίγο πριν καταρρεύσεις, το είχες καταλάβει. Πήγες για εξετάσεις, και μέσα σε μια βδομάδα η κατάσταση είχε γίνει πολύ χειρότερη. Δε θυμάμαι ποτέ τον πατέρα μου, το φίλο σου, να ήταν τόσο χάλια. Ήθελα να είμαι κοντά του.

Όσο καιρό νοσηλευόσουν, βασάνιζα το μυαλό μου, και την ηθική μου. Έπρεπε να περάσω από το νοσοκομείο ή όχι. Δεν πέρασα, και αν σε στεναχώρησα, ζητώ συγνώμη. Ήθελα όμως να σε θυμάμαι ακμαίο. Όπως εκείνη την τελευταία φορά που πέρασα από το γραφείο σου για λογιστικές συμβουλές. Και στην τελετή κρατήθηκα πολύ, δε μου αρέσει να ξεσπάω μπροστά στους άλλους. Ξαφνικά σοκάρονται όλοι και σε κοιτάνε, ούτε εκεί δεν μπορείς να βρεις την ησυχία σου γαμώτο. Μου φαίνεται και λίγο γραφικό, δεν ξέρω, ίσως να είμαι περίεργος. Μονάχα στο studio, στο ραδιόφωνο μπόρεσα να ξεσπάσω. Μονάχα εκεί δεν κρατήθηκα.

Γιατί ήσουν εκεί, παρακολουθούσες διακριτικά όλα αυτά τα χρόνια τις κινήσεις μου. Γιατί ήσουν σαν δεύτερος πατέρας για τον οποίο ένιωθα εξίσου περήφανος. Γιατί πάντα ήξερα πως θα ήσουν εκεί για μένα. Τώρα δεν είσαι πια, και δεν ξέρω αν ήμουν άξιος για όλα αυτά.

Όλη αυτή η συναισθηματική φόρτιση αυτό το μήνα με είχε μπουκώσει. Έπρεπε να βγει. Ξέρω πως ακόμη κι αυτό, κάποιοι θα το ονομάσουν γραφικό. Καθένας όμως ξεσπάει με τον τρόπο του, κι εγώ γράφω. Άλλοι καταθέτουν στέφανα και μεγαλεπήβολους επικήδειους, εγώ γράφω. Άλλοι σπάνε πράγματα, γκρεμίζουν, εγώ γράφω.

Την ημέρα της τελετής, άκουσα τον πατέρα μου να λέει σε κάποιον άγνωστό μου, «Έμοιασε στον νονό του».
Σε ευχαριστώ για όσα μου έδωσες όλα αυτά τα χρόνια, και για όσα ίσως καταλάβω μεγαλώνοντας.


Πηγή φωτογραφίας: http://www.kulturosupa.gr/

0 σχόλια :