Περιοδικό || Ποίηση: Μιλάς - ΑΚ

ΑΚ

Μιλάς με λέξεις ξένες
που γεννήθηκαν πριν από σένα,
για πράγματα που υπήρξαν πριν από σένα
και ξέμειναν
-για τις λέξεις λέμε πάντα-
ή ταξίδεψαν πολύ
-παίζει να γίναν και τα δυο.
Μιλάς.
Να βγάζεις αλήθεια όταν μιλάς,
να αλαφρώνεις
κι αυτό σημαίνει πρώτα απ' όλα το αναντίστοιχο:
να μην ψάχνουμε απάντηση
στου άλλου την "αυθόρμητη" συνάντηση
σε δικά μας αισθήματα.
Να μην περιμένεις απ' την αλήθεια τίποτε,
όταν μιλάς.
Να κατακτήσεις τι μιλώντας;
Να προσφέρεις σώμα στο απρόσφορο,
σ' αυτό που χέστηκε κι αν δε σου προσφέρει τίποτε.
Αυτό που συντελείται στους ανθρώπους γίνεται σε πολλές διαστάσεις
και σύμπαντα
και χρόνους μικρούς
και αστρικούς.
Χρόνια πριν, αιώνες πριν, δευτερόλεπτα και μέρες μετά, ταυτόχρονα.
Μεσολαβούμε
να συντελεστεί αυτό που δε θα λάβουμε ποτέ με όλες του τις προθέσεις.
Μιλάς με λέξεις παρελθόντος,
ενώ το μέλλον θα έπρεπε να χτίζεται
στα λόγια σου,
το μέλλον θα χτιζόταν μες στην απέραντη μοναξιά
του ακατανόητου. Όλοι θα μιλούσαμε και πάλι με λέξεις ξένες
μεταξύ τους.
Μιλάς
-για τις λέξεις μιλάμε πάντα-
και πάντα κάτι ανεπίδοτο θα μένει
που δεν το συμπληρώνει καμιά τέχνη, καμιά έκφραση
και καμιά αλήθεια.
Όσο αληθής κι αν είσαι,
πάντα κάτι ανεπίδοτο θα μένει.

0 σχόλια :