Περιοδικό || Ποίηση: 8 Σεπτεμβρίου

Νίνα Ντούνη


Τα γελαστά σου μάτια
το τρυφερό σου στόμα
και τα πολύτιμα χέρια σου.
Κι η κυνική πλάτη σου
αγέρωχη
που αγκαλιάζα.

Αδιαπέραστα
Τα μαύρα μάτια σου
που ψέλλιζαν πάντα αντίο
τα δόντια σου που πόναγαν το στήθος μου
ο έρωτάς σου που
ανάσαινε τα βράδια, βαρύς.

Που και που το χέρι σου
δικό μου.

Μια θλίψη μου
λικνίζονταν επάνω στο γυμνό σου σώμα
ανυπάκουη από ηδονή,
λιγόστευε τραβώντας
τα γκρίζα σου μαλλιά
που σέρνονταν σαν φίδια
επάνω στα χείλια μου
Και τα φιλιά σου,
τύψεις να γιάνουνε
τις χαρακιές από το ατημέλητο βλέμμα μου.

Έμεινα εδώ, να σε περιμένω
Χρόνια ασάλευτη
Με την μαρμάρινη διάθεση
νυχτερινής βροχής.
Η μνήμη σου έχει χαράξει
ένα άγαλμα
στη μέση των πεύκων.

0 σχόλια :