Περιοδικό || Μπλογκ Ιχνηλασίας: Penetration to presentations' audience

Γράφει ο Γ. Καββαδίας


Παρουσιάσεις… ή αλλιώς slideshow… ή στα βαριά ελληνικά, presentations.
Και ποιος δεν έχει παρακολουθήσει μία; Και ποιος δεν έχει αποκομίσει κάτι από αυτές; Και ποιος δεν έδωσε μάχη με τον εαυτό του, επιστρατεύοντας κάθε τρόπο και όλη του τη φαντασία ώστε να μην αποκοιμηθεί; Καφέδες, οδοντογλυφίδες στα βλέφαρα, παιχνίδια στο κινητό, διατήρηση σημειώσεων κ.ο.κ.(αλο). Ο αγαπητός Μορφέας όμως, πάντα νικά στα μαρμαρένια αμφιθέατρα!

Θέλω λοιπόν σήμερα να αναφερθώ στα διαφορετικά είδη ανθρώπων που παρακολουθούν, θέλοντας ή μη, αυτές τις εκδηλώσεις. Πανεπιστήμια, ξενοδοχεία, φεστιβάλς, εταιρείες, είναι μόνο μερικοί από τους χώρους που οι παρουσιάσεις αυτές οργανώνονται και λαμβάνουν χώρα.

Προφανώς και σε όλα αυτά τα events υπάρχουν οι άνθρωποι οι οποίοι πραγματικά ενδιαφέρονται, κρατούν σημειώσεις, παρακολουθούν, και εν τέλει κάτι τους μένει. Αυτό το κάτι, θα το χρησιμοποιήσουν μελλοντικά, ή και ποτέ. Αυτό το είδος ακροατηρίου το αγαπάμε, μας αρέσει. Είναι ευλογία για τον άνθρωπο που στέκεται και σπαταλάει σάλιο, ενέργεια και ώρα -μην ξεχνάμε την προετοιμασία- να μη μιλάει στο βρόντο.

Κακά τα ψέματα όμως, αυτό είναι ένα μόνο ποσοστό του ακροατηρίου. Τι μπορεί να ενοχλήσει λοιπόν έναν presenter;

1. Είναι ο τύπος που έσκασε μύτη με τον καφέ του στο χώρο, ενώ τα ροφήματα απαγορεύονται, άραξε στο κάθισμα, και άρχισε να σχολιάζει ταυτόχρονα με τον παρουσιαστή! «Καλά, το είδες το ματσάκι χθες;» «Πολύ ωραίο το φορεματάκι σου, από το FARA είναι;» «Καλά ρε πώς βάφτηκε έτσι το σούργελο;». Να σημειώσουμε εδώ πως σε όλη τη διαδρομή μέχρι την αίθουσα -ΜΜΜ, περπάτημα κ.τ.λ- ήταν μαζί με εκείνον/η που συζητάει…
Φιλαράκι, το καφεδάκι σου και λοσπού. Άντε γιατί μας τα ‘κανες τσουρέκια πασχαλιάτικα. Ναι, αυτά με τ’ αυγά!

2. Πιο πίσω, ένας ήχος… μας θυμίζει πρωινά στο σχολείο. Λίγο η δύσκολη νύχτα, λίγο το ξύπνημα, λίγο ο μουσακάς το μεσημέρι, τα μάτια κλείνουν και τα κρεατάκια δεν τα αφαίρεσες ακόμα…
Κάποιος να του κλείσει τη μύτη ρε παιδιά!

3. Τύποι και τύπισσες άσχετοι/ες με το αντικείμενο. Κάποιοι ήρθαν από καθαρό ενδιαφέρον, άλλους τους κουβάλησε ο/η κολλητός/ή τους για παρέα, και βέβαια υπάρχουν και τα ρεζίλια που ήρθαν γιατί είναι καλό γκομενάκι ο/η presenter.
Κι εκεί που ο διαφανειομάχος περιμένει δύσκολες ερωτήσεις, ακούει από κάτω, «Τι είναι το πληκτρολόγιο;». Εντάξει δεν τον χάλασε κιόλας, αλλά θα προτιμούσε να συζητήσει για την ουσία της παρουσίασής του, «Το σωματίδιο Χιγκς και η χρήση του στην υπερσυμμετρία».

4. «I said what-what, in the butt», «I came in like a wrecking ball», «Master of puppets I’m pulling your strings», «Ντριιιιιν», και άλλοι ήχοι γεμίζουν το χώρο την ώρα της παρουσίασης. Όσοι το ξέχασαν, ενεργοποιούν την αθόρυβη λειτουργία άμεσα. Κάποιοι προκλητικοί, απορρίπτουν την κλήση για να γίνει το απολύτως αναμενόμενο… ΝΑ ΞΑΝΑΚΑΛΕΣΕΙ ο απορριφθής, και να φάει άκυρο άλλες 5 φορές. Τι δεν καταλαβαίνεις άνθρωπέ μου γλυκέ; Πόσο λιανά να κάνουμε τον μηδενικό σου σεβασμό στον presenter; Τον αποσυντονισμό που του προκαλείς; Προτιμότερο θα ήταν να εξέλθεις, να μιλήσεις, και να επιστρέψεις! Αλλά πού…

5. Wannabe φωτογράφοι. Κινητούρες με led flash τελευταίας τεχνολογίας, κυκλώνουν το χώρο για ν’ απαθανατίσουν μια στιγμή. «Ήμουν κι εγώ εκεί #killingmytime» ή «Τέλεια παρουσίαση, όποια κράτησε σημειώσεις, να στείλει inbox».

6. Τέλος, μια από τις χειρότερες κατηγορίες… Οι δήθεν ενθουσιασμένοι. Οι δήθεν απορίες τους. Τα δήθεν καλά τους λόγια. Όσοι σπούδασαν, συνάντησαν πολλούς τέτοιους στα αμφιθέατρα. Τα γνωστά γλειφτράκια. Ελπίζουν στην αποκόμιση κάποιου είδους «κέρδους». Μάλιστα, αρκετές φορές το παίρνουν, ενώ θα προτιμούσαμε να έπαιρναν των ομματιών τους.

Το «κουδούνι» χτυπά.
Η παρουσίαση ολοκληρώνεται, και όλοι μας τρέχουμε πίσω. Σαν τότε που πηγαίναμε απροειδοποίητους περιπάτους με το σχολείο, και το μεσημέρι επιστρέφαμε να πάρουμε τις τσάντες και να γυρίσουμε σπίτι.

Μια απορία μένει μόνο στο μυαλό του presenter. Τελικά, κατάλαβε κανείς τίποτα;

0 σχόλια :