Περιοδικό || Μπλογκ Ιχνηλασίας: Γαλόνια Καρφωμένα

Φωτογραφία: Μαριέττα Τούτση
Φωτογραφία: Μαριέττα Τούτση


Καταλήψεις, πορείες, ξύλο.
Απεργίες, πορείες, επιστράτευση, ξύλο.
Πολυτεχνείο, πορείες, πάλι ξύλο.

Κάτι κάνουμε λάθος ρε παιδιά, δεν εξηγείται. Τα αδέρφια μας οι μπάτσοι ξέρουν καλά τη δουλειά τους, δεν μπορεί να κάνουν λάθος…

Το πνεύμα αστυνομοκρατίας βρίσκεται σε αύξηση τον τελευταίο καιρό, με το ηθικό των ΜΑΤατζήδων να φουσκώνει στο παντελόνι τους και να σκορπίζει χαρά στα κατά τόπους «πουτανάκια». Αν το πάρουμε και λίγο ιστορικά, ο Ναπολέων δεν είχε όρεξη για συνεύρεση αν δεν κέρδιζε στη μάχη.

Οι κύριοι αυτοί διαδραματίζουν έναν κάποιο ρόλο μέσα στην κοινωνία, παρ’ όλο που ζουν έξω απ’ αυτήν.
Όταν καλούνται να χτυπήσουν και να ψεκάσουν γονείς, φίλους και ανθρώπους που γενικά διαδηλώνουν ειρηνικά. Όταν φοράνε το κράνος το οποίο θαρρείς και επιδρά επάνω τους σαν μια μάσκα μετάλλαξης -όχι σε όλους- και αρχίζουν απρόκλητα την επίθεση, αδυνατώ να τους εντάξω μέσα στους κόλπους της κοινωνίας. Κι έτσι προσπαθούν να τη βιάσουν μπας και περάσει το… ηθικό, που είπαμε πως τους ανέβηκε, στα ενδότερα.

Lock out από σχολές, ένα είδος κατάληψης δηλαδή από το κράτος. Τελικά κι αυτοί επαναστάτες είναι, τους είχα παρεξηγήσει! «Εμπρός στον έτσι που χάραξε ο τέτοιος» να πούμε δικέ μου.

ΟΚ, καταλαβαίνω, δε θες καταλήψεις. Γουσταρίζεις να καταστρέψεις την ήδη παραπαίουσα παιδεία χωρίς εμπόδια, χωρίς μα και μου. Ήσουν και θα παραμένεις μια μαϊμού. Θα σου δώσουμε μια μπανάνα στο τέλος και θα σε βάλουμε σε ένα κλουβί. Θα σου φορέσουμε και μια άσπρη μπλουζίτσα, ξέρεις αυτή με τα χεράκια δεμένα πίσω. Τέρμα χαριτωμένος μιλάμε.

«[…]Ορμώντας ξαφνικά απ’ όλες τις παρόδους, με τη μυριόστομη ιαχή «γ***στε τους! γ***στε τους!», οι τελευταίοι οφθαλμοφανώς το γλεντούσαν: επί ένα τέταρτο της ώρας χτυπούσαν ανελέητα τους πεσμένους φοιτητές, τους ποδοπατούσαν, τους ψέκαζαν κατάμουτρα με τις φυσούνες, εκτόξευαν μέσα στον κόσμο χειροβομβίδες «κρότου-λάμψης»[…]». Έτσι σας θέλω, εμπρός παλουκάρια μου, τα παλούκια βάλτε τα εκεί που ξέρετε για να ψοφήσετε σαν τα ζόμπι! Ζόμπι είστε κι εσείς, και μου θυμίζετε τον Πουλικάκο όταν μπήκε στο παλιό Can-Can στα πλαίσια της ταινίας «Ο δράκουλας των Εξαρχείων». Καταλάβατε ποια σκηνή λέω, εκείνη που μπαίνει μέσα να διαλύσει τη συναυλία, αλλά τελικά μια κοπέλα του κάνει στοματικό και το «όργανο» γίνεται όργανο…

Μου έρχονται κατά καιρούς στο μυαλό απόψεις πρώην και νυν ΜΑΤάδων που ατύχησα να συναντήσω σε κάποια παρέα. «Εγώ μπήκα στα ΜΑΤ γιατί γουστάρω να δέρνω», «Θα έρθει η καθηγήτρια (αναφερόμενος σε πορείες δασκάλων/καθηγητών) με καδρόνι να με χτυπήσει; Ε θα την γ***σω». Και όλα αυτά έρχονται και κάθονται on top της παλιάς δήλωσης -η οποία ήρθε πρόσφατα ξανά στην επιφάνεια- της κας. Αναστασίας Τσουκαλά, καθηγήτριας Εγκληματολογίας του Πανεπιστημίου «Παρί 11». Μιας δήλωσης που έκανε ιδιαίτερη αίσθηση και μετά την άνοδο των Χρυσών Αυγών του Πάσχα. «Είμαστε φασίστες και υπερήφανοι, υπάρχει πρόβλημα;». Εξαρτάται πού εντοπίζουμε το πρόβλημα, στο κεφάλι σας; Στην κοινωνία; Στα εγκλήματα της εξέλιξης του φασισμού σε ναζισμό; Πού;

Το χειρότερο όμως σε διαλύσεις πορειών είναι η βία απέναντι σε γυναίκες. Δεν ξέρω, μου φαίνεται πάντα πιο σκληρό. «[…]«Εγιναν μάχες σώμα με σώμα, σκληρές μάχες σώμα με σώμα, αλλά τελικά τους αποκρούσαμε», μετέδιδε με αγωνιστικό στόμφο στον ασύρματο ο επικεφαλής της διμοιρίας […]», μπράβο άντρακλά μου εσύ, μπράβο λεβέντη μου. Μωρέ τι θα κάναμε χωρίς εσάς με όλους αυτούς τους τρομοκράτες;

«[…] Σκληρές -πραγματικά- μάχες: οι μεν ανεβοκατέβαζαν ρόπαλα και... γαμοσταυρίδια, οι δε προσπαθούσαν απεγνωσμένα να ξεφύγουν. Ή έκλαιγαν, όπως εκείνα τα κοριτσάκια που, στριμωγμένα επί ώρα από μια διμοιρία στον τοίχο του Πολυτεχνείου, μάζευαν τη μια κλοτσιά ή φυσουνιά μετά την άλλη.[…]». Μπράβο και στο μεγαλείο της ΕΛ.ΑΣ. Άθελά μου πάλι, έρχονται στο νου μου δύο τραγουδάκια, το «ΕΛ.ΑΣ» από τους Αντίδραση, και το «Πολισμανία» από τους Βαβυλώνα. Αφιερωμένα εξαιρετικά!






Και μετά σκάει και η πορεία για την Επέτειο μνήμης -και υπενθύμισης να συμπληρώσω εγώ- για το Πολυτεχνείο. Εδώ Πολυτεχνείο, εκεί Πολυτεχνείο, πού ‘ν’ το Πολυτεχνείο; Οεο; «Περπατούσες κι είχε πέσει η βραδιά», και ξάφνου κρότοι, μπουμπουνητά από τις κάνες των ένστολων. Ε, λες, με τους δικούς τους θα παίζουν κλέφτες κι αστυνόμοι. Ο κλασικός κλεφτοπόλεμος στους δρόμους για να δημιουργηθούν τα σωστά πλάνα για το μεγάλο κανάλι, που την εκάστοτε περίοδο θα πρόσκειται στην μεριά της κυβέρνησης. Ο δρόμος της προπαγάνδας είναι δύσκολος φίλε μου, μην τους βλέπεις όλο χαχαχουχα και ταλοιπά. Κουράζονται οι άνθρωποι. Ξέρεις πόσο κόπο θέλει ένα καλό μοντάζ; Να κόψεις τα πλάνα που τράβηξε ο ανυποψίαστος ( ; ) εικονολήπτης πιστεύοντας πως θα ξεσκεπάσει μια σκευωρία εις βάρος των ειρηνικών διαδηλωτών, να ξαναηχογραφήσεις τα σχόλια του ρεπόρτερ ο οποίος επίσης περιέγραφε όλα όσα έβλεπε, και να καταλήξεις στο τελικό βίντεο που θα καταπλήξει σύσσωμους τον κ. Πρετεντέρ-Πρετεντέρ και το πάνελ «αξιότιμων» καλεσμένων.

Υπάρχουν όμως και αμοντάριστα πλάνα. Υπάρχουν αξιοπρεπείς δημοσιογράφοι -οι οποίοι εύχονται να μην τους στείλουν στο νοσοκομείο οι νταβραντισμένοι ένστολοι. Υπάρχουν και ερασιτεχνικά βίντεο και φυσικά το διαδίκτυο. Διψάνε μωρέ τα παιδάκια μου; Άχουτα, εδώ ο μπαμπάς θα σας δώσει νεράκια! Όλο, όλο πιες το! Και τώρα άντε στο δρόμο να παίξεις, περιμένει ένας Γερμανούλης στη γωνία. Μην ξεχάσεις το ψεκαστήρι και το γκλομπ σου ε; Χωρίς όπλο, πάνε μωρέ οι φαντάροι στον πόλεμο;

Όχι φίλε μου, δεν έχουμε ακριβώς δημοκρατία. Είναι μια αίρεση.

Τους βλέπεις στο δρόμο, σε κοιτούν προκλητικά, περιεργαστικά. Είσαι ένας υποψήφιος «τρομοκράτης» για αυτούς. Τρομοκράτης: Εκείνος που κρατά τον τρόμο, που τον σκορπίζει. Σε ποιους; Γιατί μάλλον έχουμε ξεχάσει ποιος τρομοκρατεί, ποιος εκφοβίζει, ποιος εκδικείται. Και γιατί εκδικείται;

Και ο κόσμος, σαν ένα δηλητηριώδες ερπετό, μαζεύει το δηλητήριό του μέρα τη μέρα, και όταν θα δαγκώσει δεν ξέρουμε τι θα γίνει. Ελπίζουμε να γίνει.

Περιλαμβάνονται αποσπάσματα του άρθρου του Τάσου Κωστόπουλου [efsyn.gr, "Γαμήστε τους!", 14/11/2014]

0 σχόλια :