Περιοδικό || Σκέψεις: Η ζωή είναι μια τέχνη κι εμείς οι καλλιτέχνες της

Γράφει η Μαρία Κρεμμύδα


"Πρόσεχε, οι συγκινήσεις φτιάχτηκαν για να μοιράζονται, η δύναμη και το κουράγιο είναι όπως δυο μπαστούνια που μπορούν να στραφούν ενάντια σ’ αυτόν που τα χρησιμοποιεί άσχημα. Οι άντρες έχουν κι αυτοί το δικαίωμα να κλαίνε, Άρθουρ, οι άντρες γνωρίζουν κι αυτοί την οδύνη. Τα κοινά όνειρα είναι οι πιο όμορφες αναμνήσεις. Η μοναξιά είναι ένας κήπος όπου η ψυχή μαραίνεται, τα λουλούδια που φυτρώνουν εκεί δεν έχουν μυρωδιά.
Η αγάπη έχει μια υπέροχη γεύση, να θυμάσαι πως πρέπει να δώσεις για να λάβεις. Να θυμάσαι πως πρέπει να είσαι ο εαυτός σου για να μπορέσεις να αγαπήσεις. Έχε εμπιστοσύνη στο ένστικτό σου, να είσαι πιστός στη συνείδηση και στη συγκίνηση, ζήσε τη ζωή σου, έχεις μία μονάχα. Στο εξής είσαι υπεύθυνος του εαυτού σου κι αυτών που θα αγαπήσεις. Να είσαι άξιος, αγάπα, μη χάσεις αυτό το βλέμμα που μας ένωνε τόσο όταν μοιραζόμασταν τις αυγές. Θυμήσου τις ώρες που περάσαμε φροντίζοντας τα τριαντάφυλλα, παρατηρώντας το φεγγάρι, μαθαίνοντας το άρωμα των λουλουδιών, ακούγοντας τους θορύβους του σπιτιού για να τους καταλάβουμε. Πρόκειται για πράγματα απλά, ίσως ξεπερασμένα, αλλά μην αφήσεις ποτέ τους πικρόχολους ανθρώπους να διαστρεβλώσουν αυτές τις στιγμές που είναι μαγικές γι’ αυτόν που ξέρει να τις ζήσει. Οι στιγμές αυτές έχουν ένα όνομα, Άρθουρ, «έκσταση», και από σένα εξαρτάται να είναι η ζωή σου έκσταση. Είναι η πιο μεγάλη νοστιμάδα του ταξιδιού που σε περιμένει."

"Κι αν ήταν αλήθεια... "

Mαρκ Λεβι


Σκέψεις ενός ανήσυχου μυαλού ... :) Αθήνα 2009-2014

(Κείμενο που είχα αφήσει ανολοκλήρωτο απο το 2009 και το ολοκλήρωσα σήμερα.)

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΤΕΧΝΗ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΗΣ...

Φως και σκοτάδι, όλα τα έχει, όλα τα υπόσχεται κάθε νέο έτος. Όλες τις γιορτές, όλα τα όνειρα, όλους τους εφιάλτες. Και «χρυσά, ζεστά και ζωηρά κεράκια», αλλά και «κρύα κεριά, λιωμένα και κυρτά».

..Έτσι είναι...όλα μες στο πρόγραμμα της ζωής..της τέχνης να ζούμε,να μαθαίνουμε,να δημιουργούμε.Όλα μέσα σε μια τέχνη τρελή κι απρόβλεπτη που δεν εχει τέλος. Μια τέχνη που κρύβει χαρά,λύπη,ηρεμία,φόβο,φαντασία,λογική.Μια τέχνη που είναι εφιάλτης και όνειρο γλυκό και περιπετειώδες.Ένα όνειρο-λαβύρινθος που περπατάς και διαλέγεις δρόμους,μονοπάτια έρημα,μονοπάτια με πολύ κόσμο,δρομάκια δύσβατα και δρομάκια πιο εύκολα.Διαλέγεις σταυροδρόμια, παλεύεις με δράκους, ρεμβάζεις στην απόλυτη μοναχικότητα και επιστρέφεις ξανά σε γνώριμα μονοπάτια, με άλλα μάτια, έτοιμος ν'ανακαλύψεις ό,τι δεν έγινε την πρώτη φορά αντιληπτό.
Κι έτσι ταξιδεύουμε άλλες φορές μόνοι μας και άλλες φορές με παρέα. Άλλοτε με κάποιον προορισμό κι άλλοτε χωρίς.Και το ταξίδι παίρνει την μορφή του καθενός μας ξεχωριστά.Κι όταν ενώνεται με το ταξίδι κάποιου άλλου,αλλάζει και πάλι μορφή.Σαν δύο έργα τέχνης που συμπτύσσονται και εκφράζουν μια παρεκκλίνουσα πορεία. Θα μπορούσε να ήταν μια μουσική εναλλαγή σ'ένα ιδιαίτερο κομμάτι, ακόμα και μια φάλτσα νότα μέσα σε αυτό ή η παρεμβολή ενός ακόμα μουσικού οργάνου σε μια μελωδία.Θα μπορούσε επίσης να είναι μια παρεμβολή χρώματος σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία ή μια ασπρόμαυρη διαδρομή σε μια έγχρωμη.

Όλα περιλαμβάνονται στο ταξίδι της ζωής. Όλα αυτά που φανταζόμαστε και ζουν μέσα μας είναι τα βασικά εργαλεία μας.Τα χρώματα μας, οι νότες μας, οι φακοί μας και οι ρόλοι που υποδυόμαστε στην τέχνη της ζωής.

1 σχόλιο :

  1. Και μια πινελιά ποίηση μια και σύμφωνα με τα παραπάνω Η ζωή είναι Τέχνη κι εμείς οι Καλλιτέχνες της

    ΧΙΟΝΙ
    Σπάει ο πάγος;
    Εϊσαι χιόνι..
    Αν δεν ξεγλυστρίσεις στα χνάρια του καιρού, θα γίνεις χιονοθύελλα!
    Και τότε νιώθω τον κίνδυνο.
    Αγγίζω και παγώνω………….. Την καις την αφή μου
    Χιόνιζε καθώς η χιονάτη αναζητούσε τον εγωιστή Γίγαντα εκείνο τον χειμώνα να του πει το μυστικό του αφράτου χιονιού : Άφατο λευκό στις χιονίστρες της εργάτριας καθώς οι νιφάδες ολο-τριγύρω δεν πιάνονται μέσα στον χορό της παραζάλης τους……….
    Δώσε αξία στις χιονίστρες γιατί είναι ανθρώπινος πόνος, όχι στην εύκολη ομορφιά, όχι στο κρύσταλλο του πάγου__

    ΑπάντησηΔιαγραφή