Περιοδικό || Animartists.com: Ο σταύβλος μου κάηκε κι έγινε στάχτη, τώρα μπορώ να δω το φεγγάρι

Γράφει η Δέσποινα Βαρβαρούση

Πρώτη δημοσίευση στο Animartists.com

Ο τίτλος του άρθρου είναι, ουσιαστικά, μια κινέζικη παροιμία. Νομίζω, πως η συγκεκριμένη αποτυπώνει πολύ καλά την έννοια της αισιοδοξίας. Ένας αισιόδοξος επικεντρώνεται στη θετική πλευρά των καταστάσεων και των ανθρώπων, ακόμα κι αν η αρνητική είναι αυτή που προβάλλεται ξεκάθαρα ως η κυρίαρχη. Δεν αφήνει άσχημα γεγονότα να κλονίσουν την πίστη του στη ζωή και στη θετική έκβαση των πραγμάτων. Είναι συνήθως χαμογελαστός και γεμάτος ενέργεια και ενθουσιασμό. Είναι ο ίδιος, που ίσως ένας απαισιόδοξος τον κοιτάξει με κοροϊδία στο βλέμμα, σκεπτόμενος την αθωώτοτητα και την άγνοια με τις οποίες, κατά τη γνώμη του, αντιμετωπίζει τα πράγματα. Ίσως όμως και με ζήλεια, με μια ευχή βαθιά μέσα του, που μπορεί να μην την παραδέχεται ούτε στον ίδιο του τον εαυτό: να μπορούσε να του έμοιαζε λιγάκι.

Προσωπικά, δεν είμαι αισιόδοξη με την κλασσική έννοια του όρου. Εν μέρει όμως, θαυμάζω αυτή την ομάδα ανθρώπων, γιατί έχει τη δύναμη, παρά τις εκάστοτε δυσκολίες και αδικίες της ζωής, να διατηρεί την ελπίδα και τη θετική οπτική της. Έχει την ικανότητα να προστατεύει την ελπίδα της από τον καθημερινό βομβαρδισμό αρνητικών πληροφοριών μέσα από τα ΜΜΕ. Δεν υποστηρίζω, προφανώς, ότι δεν υπάρχουν μεγάλα και σοβαρά προβλήματα στον κόσμο, ούτε ότι η ζωή είναι πάντα δίκαιη και απαλλαγμένη από το στοιχείο της τραγικότητας και σίγουρα δε προτείνω ως λύση την εθελοτυφλία απέναντι σε αυτά. Υποστηρίζω όμως, πως πέρα από την ασχήμια, υπάρχει και ομορφιά, η οποία αν και συνήθως παραγκωνίζεται, εξακολουθεί να υφίσταται, άλλες φορές μπροστά στα μάτια μας και άλλες, κρυμμένη σε διάφορες σκοτεινές γωνιές, περιμένοντας να την ξετρυπώσουμε. Θεωρώ, λοιπόν, αξιοζήλευτη αυτή την ικανότητα, να μην τυφλώνεται κανείς από την ασχήμια, αλλά να βρίσκει την ομορφιά και να χτίζει τον κόσμο του πάνω στα δικά της θεμέλια.

Πίστη στη ζωή, άλλο ένα σύνηθες χαρακτηριστικό των αισιόδοξων. Έχουν εμπιστοσύνη στο ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο ή, έστω, στη θετική έκβαση των πραγμάτων, διατυπώσεις που τους δίνουν την απαραίτητη δύναμη να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες της ζωής τους. Αυτές, κατά πάσα πιθανότητα, θα απέρριπτε ένας ρεαλιστής χρησιμοποιώντας ως ασπίδα τη λογική του. Θα μπορούσε να υποστηρίξει, για παράδειγμα, πως η πίστη σε κάτι τέτοιο δηλώνει απλά την αδυναμία του ανθρώπου να αναλάβει την ευθύνη των πράξεών του ή να αποδεχτεί τη μοναξιά του, πως είναι λιγότερο συνειδητοποιημένος όσον αφορά την πραγματικότητα και τα προβλήματά της. Ένας αισιόδοξος, ίσως θα αντέκρουε το τελευταίο λέγοντας πως και ο άλλος είναι λιγότερο συνειδητοποιημένος ως προς την πραγματικότητα, αυτή τη φορά όμως όσον αφορά τις καλές και ελπιδοφόρες πλευρές της. Τα επιχειρήματα, φυσικά, δε σταματούν εδώ. Συνεχίζονται για πολύ ακόμα και ίσως να είναι αδύνατο να αποτυπωθούν κάποτε υπέρ της μιας από τις δυο πλευρές.

[Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ]

0 σχόλια :