Περιοδικό || Σκέψεις: Ένας κόσμος που έμαθε το bullying

Γράφει η Μαρία Καρβούνη
*Max Ernst

Ένα ωραίο πρωί ξυπνήσαμε όλοι και μάθαμε τι εστί «μπούλινγκ». Τραμπουκισμός, εκφοβισμός,
εξαναγκασμός, νταηλίκι λίγα από τα συνώνυμα που θα μου έδινε ένας μαθητής στο μάθημα της
Έκθεσης. Για να πούμε και την αλήθεια όμως, δε νομίζω να μου έδινε την απάντηση μέχρι πριν από
ένα χρόνο, που εμφανίστηκαν τα σεμινάρια, οι εκδηλώσεις, οι ημερίδες, οι διαφημίσεις κλπ γύρω
απ' αυτό το θέμα. Ήταν σα να έβραζε για πολλά χρόνια η μάστιγα αυτή κάτω από την επιφάνεια της
γης και ξαφνικά εξερράγει εν μια νυκτί και έγινε ορατή σε όλους. Μπορέσαμε να μιλήσουμε γι'
αυτό, να γράψουμε άρθρα, να φτιάξουμε video. Ίσως πάλι, να ήταν άγνωστη αυτή η λέξη μέχρι
τον πρόσφατο θάνατο ενός παιδιού που πρωταγωνίστησε στα μέσα και έγινε κι αυτό το τραγικό
γεγονός από είδηση μια «μόδα» στη καθημερινότητα και τη συνείδηση μας. Το ίδιο το γεγονός ή
μήπως λέξη bullying;

Αρχικά θα ήθελα να σκεφτείτε πόσες φορές ακούσατε τη λέξη bullying τον τελευταίο μήνα και για
πόσους διαφορετικούς λόγους σημαντικούς κι ασήμαντους. Κι έτσι μια κοινωνία μέσω κοινωνικών
διεργασιών καθιερώνει μια ακόμη λέξη ως trend, ως μόδα, ως τάση. Έχει χρώμα άραγε αυτή η
λέξη; Βάθος; Σημασία; Όσο αθόρυβα μα και γρήγορα η κοινωνία υιοθέτησε τη λέξη αυτή στην
καθημερινότητα της τόσο εύκολα κι ο τραμπουκισμός πέρασε στο υποσυνείδητο. Με τον όρο
υποσυνείδητο δεν εννοώ κάποιο μυστηριώδες κομμάτι της ψυχής ή του εγκεφάλου, αλλά την
υποβίβαση της συνείδησής μας και την άρνησή μας να υπάρχουμε ως συνειδητά έλλογα όντα.
Χιλιάδες άνθρωποι δέχονται καθημερινά τραμπουκισμούς, χάνονται στο αδιέξοδο του εκφοβισμού
που δεν τους αφήνει να βγουν από το σπηλαίο και υποχωρούν μπροστά στο νταηλίκι του
ισχυρότερου. Μα δυστυχώς με όποια λέξη και να ονομάσω το πρόβλημα αυτό παραμένει ίδιο, ένα
χάπι που χρυσώνεται μέσα από αγγλικούς, ελληνικούς και τούρκικους όρους μα επί της ουσίας δρα
αποβλακώνοντας και εγκλωβίζοντας τον άνθρωπο, υποβαθμίζοντας τη φύση του. Η εκστρατεία
καταπολέμησης του φαινομένου μεγαλώνει, στόματα ανοίγουν, ψυχές αναπαύονται, μα το αίσθημα
του τρόμου διογκώνεται.

Ένα θέμα του πλατωνικού διαλόγου αιώνες πίσω, το δίκαιο του ισχυρότερου, παραμένει μείζον
πρόβλημα του ασθενέστερου μέχρι σήμερα. Δε διακρίνομαι για την αισιοδοξία μου, για να
προσπαθήσω να σας πείσω ότι αυτό θα αλλάξει. Δε θα αλλάξει, όπως δεν άλλαξαν ποτέ και τόσα
άλλα. Το θέμα είναι να αλλάξουμε εμείς. Να αποβάλουμε τους φόβους μας, να δεχτούμε τους γύρω
μας, να συνειδητοποιήσουμε την ισότητα που διακρίνει όλους μας, να αντιληφθούμε την
ιδιαιτερότητα της προσωπικότητας μας, να ζήσουμε ως σύνολο, στο οποίο συνυπάρχουμε με τη
δική του διαφορετική ταυτότητα ο καθένας. Η μαγκιά και η μόδα του τραμπουκισμού ας τραβήξουν
ένα διαφορετικό δρόμο από αυτό που επιβάλλουν τα ΜΜΕ. Το bullying ας μην αποτελέσει ένα
ακόμη θέμα για τις πανελλήνιες. Το παιδί που πέθανε ας μη γίνει απλά ένα σημείο αναφοράς στον
λόγο μας, αλλά σκέψη-κίνητρο για αλλαγή κάθε φορά που βιώνουμε τη σωματική, τη ψυχική ή και
τη λεκτική μορφή αυτού του φαινομένου. Ας γίνει μόδα και στάση ζωής, η τάση μας για αλλαγή,
και τότε μόνο θα φτάσουμε πιο κοντά στην εξάλειψη του εκφοβισμού. Ίσως τότε να αντιμετωπίσω
και εγώ το φόβο της απαισιοδοξίας μου και να πιστέψω σε μια κοινωνική αλλαγή και στην
κοινωνική δικαιοσύνη που δεν ορίζουν τα δικαστήρια αλλά οι συνειδήσεις μας και ο αυτοσεβασμός
μας.

***Τραμπουκισμός δεν είναι μόνο αυτός που ασκούμε στους άλλους αλλά και αυτός, στον οποίο
επιβάλλουμε τον ίδιο μας τον εαυτό χαμένοι στα αδιέξοδα και τους φόβους μας που αρνούμαστε να
αντιμετωπίσουμε καθημερινά. Η ισχύς της ψυχής μας είναι ο καταλύτης οποιουδήποτε φόβου
στοιχειώνει τις ζωές μας.***


“Το γυμνασμένο μάτι του τραμπούκου
να διέκρινε άραγε των ροδόδεντρων την αρμονία;
Όχι – όχι – μιαν απέραντη ηθικολογία
δε θα βοηθήσει να κάνουμε καλλίτερο τον κόσμο
να ελπίζεις – να ελπίζεις πάντα – πως ανάμεσα εις τους ανθρώπους
– που τους ρημάζει η τρομερή “ευκολία” –
θα συναντήσεις απαλές ψυχές με τρόπους
που τους διέπει καλοσύνη – πόθος ευγένειας – ηρεμία
ίσως όχι πολλές – ίσως να ‘σαι άτυχος: καμία –
τότες εσύ προσπάθησε να γενείς καλλίτερος
εις τρόπον ώστε να έρθει κάποια σχετική ισορροπία...

Νίκος Εγγονόπουλος, «Σονέτο μάλλον απαισιόδοξο» (απόσπασμα από το ποίημα)

0 σχόλια :