Περιοδικό || Ποίηση: Η θλιβερή σας ομορφιά

Γράφει η Νίνα Ντούνη


Απ´ το σκοτάδι έρχεται η τρέλα μου
Η τρέλα με οδηγεί στο σκοτάδι
Το σκοτάδι είμαι εγώ
Εγώ είμαι το σκοτάδι μου
Με καταπίνει μια άγρια απελπισία
Εκείνη που ήμουν
Δεν θα ξαναγίνω
Εκείνη που ήμουν δεν θα ξαναγίνω
Κι αυτή που είμαι δεν την γνωρίζω ακόμα
Οι εαυτοί μου
Κάνουν αντίλαλο στο κενό μου κρανίο
Κι όλα πια δεν μοιάζουν σίγουρα με μοναξιά
Μα και σίγουρα ούτε
μοιάζουν ακριβώς να τα νοιώθω
Πάντως ποτέ δεν χάνουν
την ηδονή να υπάρξουν
Η ηδονή μου είναι η μοναξιά μου
η βαθιά μελαγχολία
είναι ο εαυτός μου
Ο εαυτός μου είναι η μοναξιά
Η μοναξιά είναι το κλάμα μου την ώρα που υπήρξα στον κόσμο
Η μοναξιά είναι ο εαυτός μου
Ο εαυτός μου είναι θηλιά
Στην ύπαρξη μου
Η ύπαρξή μου είναι σκιά που αιωρείται απ' το ταβάνι σας
Η ύπαρξή μου σας ορίζει
Δεν προσποιείται πως γελά
Γιαυτό
Θα σας συμφιλιώσω με τον θάνατο
Θα χορέψω ξυπόλητη στο χάος σας
Θα είμαι η μοναξιά σας
Θα σέρνομαι τις νύχτες στους τοίχους
Θα γίνω η αβεβαιότητα της αγωνίας σας
μια κραυγή στην ασημαντότητα της πλάνης.
Έτσι η μοναξιά θα γίνει αναγκαιότητα
Θα γίνει η παρέα σας.
Να ξέρετε λοιπόν πως
Δεν έρχομαι μονάχη
Κρατώ απ' το χέρι την θλιμμένη αλήθεια του νου μας
Και σας την φέρνω μπρος στην κλειδωμένη σας πόρτα.
Για να εξημερώσω επιτέλους την θλιβερή σας ομορφιά.

14/4/15 Νίνα

0 σχόλια :