Περιοδικό || Διήγημα: Βία *trigger warning*

Γράφει ο ΑΚ

*Το διήγημα έχει ως βασικό του θέμα τον βιασμό από έναν άνθρωπο, αλλά κι ύστερα, κατά την περίοδο της "δικαιοσύνης" από την δημόσια ακροαματική διαδικασία.


“Είμαι ήδη μέσα”. Ήταν ήδη μέσα. Πού; Πώς; Πότε πρόλαβε; Παρά το μέγεθός μου, παρά τα “ξύγκια” που μου προσάπταν άλλοι, εκείνος ήταν μέσα. Είχα ανοίξει την πόρτα νομίζοντας πως ήταν το ντελίβερι που θα έφερνε την πίτσα. Δεν θυμάμαι καλά. Την πίτσα ή τα σουβλάκια. Είχα μόλις γυρίσει από την δουλειά. Άνοιξα την πόρτα. Και πριν προλάβω να συνειδητοποίησω αν με ρώτησε ή όχι, αν έσπρωξε με βία την πόρτα ή όχι, αν με έριξε ή αν γλίστρυσα ήταν μέσα. Μέσα στο σπίτι. Θε μου! Δε μπορώ να θυμηθώ τίποτε από τα λόγια του, καμία από τις κινήσεις του, ούτε τις εκφράσεις του να δω πως ζωντανεύει το πρόσωπό του. Τον θυμάμαι μόνο από τις φωτογραφίες στο δικαστήριο: ακίνητος, βουβός.
“Είναι αυτός;”

Δεν ήταν αυτός. Ήταν ακίνητος, ήταν βωβός, ήταν ήσυχος, ανέκφραστος. Τίποτε από αυτά δεν ήταν αυτός που υπήρξε όταν ήδη ήταν μέσα.

“Αυτός είναι”.

Τι ψέμα, Θε μου, κι αυτό, αλλά έμοιαζε τόσο πολύ.

“Τι σας έκανε; Προσπαθήστε να απαντήσετε με λεπτομέρειες”.

Πόσο αργούσαν οι πίτσες ή τα σουβλάκια. Σαν να έπεσε σε ατέλειωτο μποτιλιάρισμα, σαν να έπιασε κουβέντα ή να γλίστρυσε το μηχανάκι σε λάδια και να χτύπησε. Γιατί αργεί; Ας χτυπήσει το κουδούνι. Τώρα! ΤΩΡΑ!
“Τι σας έκανε; Μπορείτε να θυμηθείτε να το ακούσουν οι ένορκοι;”
Σώπαινα. Τι να πεις; Τι να ξαναθυμηθείς. Πονούσα ολόκληρη. Δεν ήμουν εγώ. Αν ήμουν εγώ δε θα πονούσα. Αλλά ο πόνος με επανέφερε στην σωματική μου ταυτότητα. Αν μπορούσα να τραβήξω με όλη τη δύναμη τα γεννητικά μου όργανα θα το έκανα. Δε θα είχα πονέσει τόσο πολύ. Εδώ μπροστά τους. Δε θα ντρεπόμουν περισσότερο. Κι ενώ δεν θα πονούσα, ούτε θα ντρεπόμουν περισσότερο, τράβηξα με ελάχιστη δύναμη τις αναμνήσεις, τις μνήμες, την φρίκη, τον φόβο, την ανυπομονησία να έρθει το μηχανάκι.

Έβαλα το πόδι μου αντίσταση. Κι ενώ ήμουν αρκετά δυνατή και πιο μεγαλόσωμη από αυτόν, εκείνος μπήκε. “Μην προσπαθήσεις να φέρεις αντίσταση”. Δεν θυμάμαι. Κι έπειτα ήταν ήδη μέσα.

“Ολοκλήρωσε την σεξουαλική του πράξη;”
“Ένσταση, κύριε πρόεδρε”.

“Απορρίπτεται. Συνεχίστε. Όσο πιο αναλυτικά τόσο πιο σαφής και ξεκάθαρη θα είναι η τιμωρία.”
Θα τα θυμούνταν όλα. Θα με έδειχναν με το δάχτυλο και δε θα μπορούσα να κρυφτώ στο δικό μου. Ό,τι κι αν έλεγα θα ήταν μια φλούδα που θα με ξεγύμνωνε όλο και περισσότερο μπροστά τους. Ω Θε μου, ας τελειώσουν... ας τελειώσει! Πού είναι το μηχανάκι;

Χτυπάει το κουδούνι!
“Ησυχία παρακαλώ στο ακροατήριο, για να συνεχίσει η κοπέλα”.



Δεν μπορώ να συνεχίσω. Δεν μπορώ να συνεχίσω! Δεν μπορώ! ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ!

0 σχόλια :