Περιοδικό || Νεφέλη: Με αφορμή το Ευτυχισμένο Νησί



Η Νεφέλη Συρίγου εμπνέεται από το νέο βιβλίο της Φωτεινής Τσαλίκογλου "Το Ευτυχισμένο Νησί" και...


Στο κέντρο του κύκλου της απόγνωσης
έφτασες κι οι άγονες θύμησες ολοένα σε ζυγώνουν.
Σιγή! Μα ξεχωρίζω τις λέξεις που λαξεύουν τη σιωπή.
Η εμπιστοσύνη σα θρόισμα σε βρίσκει
αποδέκτη για όσα αντέχω και καταλαμβάνεις
οριστική θέση στη ζωή μου, καθώς το
γάργαρο νερό απ' τη πηγή της λησμονιάς
κύλησε στα αμάραντα γιασεμιά.

Η εξίσωση της θλίψης δεν αινιγματίζει στ' άλυτα πια.
Με τα ναύλα που πληρώσαμε ακριβά,
διασχίσαμε την νύχτα στοχαστικά
και δε θα 'χα παρά ισχνές δικαιολογίες…
Αφήσαμε τους κόκκινους σηματοδότες
απ' των πεζών τις διαβάσεις
και φτάσαμε στην αθέατη πλευρά,
προπομπό της ελευθερίας που σιμώνει.

Κι η αλήθεια: δε μπορεί τίποτα
να 'ναι άθραυστο.
Τη στιγμή που το όνειρο
κι η πλάνη σμίγουν, λίγο πριν φανεί
το άλλο κόκκινο, της αυγής, στον ορίζοντα,
το σπάμε το γυαλί που μας χωρίζει πριν ραγίσει.

-

Θα ‘θελα να, να μ’ άπλωνα στον ήλιο
με δυο μανταλάκια απ’ τους ώμους.
Να σταφιδιάσω, να μην μείνει στάλα
απ’ την υγρασία που αφήσαν,
ενέχυρο, σαν φύγαν τα περασμένα.

Οι λεύκες θα ρίχνουν κομφετί,
δίπλα στα σεντόνια –τι γιορτή!–
θα στεγνώνω λησμονώντας
τη μέγγενη των ανθρώπων.

Δες. Αγνή θα μοιάζω θεϊκή!
Κίβδηλα λόγια, γέλια κι οιμωγές
δεν θα μου ματώνουν άλλο τα αυτιά
κι ένεκα αρνήσεως συμβιβασμού
στις αφερέγγυες μου αισθήσεις να,
θα υποσχεθώ ξανά να μην βασιστώ.

Θα έχω εμπρός μόνο ουρανό
και τα επιμύθια θα υψώσω
ίσια στου πελάγου την αρμύρα
να αδράξουν κάτι απ' το πάντα
λίγο πριν γίνουν ξανά φυσαλίδες.

Τότε, ήσυχα, εγώ, η εξαγνισμένη,
έτσι, ελαφριά που θα ‘μαι, θα ξεκρεμαστώ
έτοιμη για το φευγιό. Μα αγνοώντας
πώς αν κινήσεις για το μαργαριτάρι
πάντα το εξαργυρώνεις με την ανάσα
Κι ο από μηχανής θεός θα προσφέρει,
πόσο γενναία, ένα τυχαίο «εσύ».

Θα βρει την κερκόπορτα. Θα τον υποδεχθώ
με κρότο προδίδοντας τον κόσμο της σιωπής.
Αναμφιβόλως, είμ’ ακόμα υπαρκτή.
Ώσπου τα πρωινά θα με κλονίζει
ο σπαραγμός του μεσ’ την ηρεμία.
Θα παραπονιέται, θαρρείς, για την υγρασία.
Λες και δεν υπήρξε ποτέ νεφέλη
Και δε συμμερίζεται το βάρος του νερού.
Λες και δεν είναι ακόμα.

0 σχόλια :