Πρεσπαπιέ || εΙΜΑΣΤΕ άΝΘΡΩΠΟΙ_3

©Ντέπη Καράλη

[περιγραφή ενότητας]
είμαστε άνθρωποι. Είμαι, άρα υπάρχω. Πράττω σχηματίζοντας κι επιβεβαιώνοντας την ανθρώπινη ταυτότητά μου.

[μαρία καρβούνη]

Δοσμένο θέμα ΟΜΟΡΦΙΑ. Η απεικόνιση άμεση στο μυαλό μου. Η εικόνα απ' το όρος άμεση. Η θέα πλημμυρισμένη με το απέραντο γαλάζιο, τις κορφές που σαν όρια μετατρέπουν το άπειρο σύμπαν της θάλασσας σε λίμνη ­παρηγοριά στη ματιά μου που δε φτάνει παραπέρα­ με χόρτασε.
Η θέαση του Δημιουργήματος, αυτή η ατέρμονη ενθύμηση της μικρότητάς μου. Οξύμωρο, όμως, εκεί πάνω νιώθω τεράστιος. Κοιτάζω. Μετέωρος. Ένα βήμα περικλείει όλες τις σκέψεις μου για τη ζωή. Βιαστικές περνούν μπροστά σαν εικόνες θανάτου που με αποχαιρετούν. Επιλέγω να σηκώσω αργά το βλέμμα από κάτω προς τα πάνω. Ν' αρνηθώ την πτώση και να διαλέξω την πτήση. Επακόλουθο το ένα του άλλου. Μα τώρα η απόφαση πρέπει να είναι οριστική κι η διαφορά μεγάλη. Ίσως το φως της ομορφιάς με τράβηξε ν' απορρίψω προς το παρόν το μόνιμο κάλλος του σκότους. Απολαμβάνω κάθε χιλιοστό της κόρης που ανεβαίνει σα μια θεατρική άσκηση που μου μάθε να νιώθω το σώμα στις διπλώσεις του. Το έδαφος μεταβάλλεται. Κύμα. Με καλεί να κολυμπήσω μαζί του. Ταξιδεύω. Όχι πολύ μακριά. Σταματώ στη μέση κοιτώντας απέναντι. Το νησί που προβάλλει οριοθετεί τη ζωή μου μέχρι σήμερα. Μου επιστρέφει την ανάσα που τόλμησα να εκπνεύσω προς αυτό. Δεν ξέρω πόσο μικρός είμαι για να μιλήσω γι' αυτή την ανάσα, που γέμισε την ύπαρξη μου. Για να αναφέρω πως γνώρισα την ομορφιά. Για να απαντήσω στο ερώτημα αν την ομορφιά τη βλέπεις ή τη νιώθεις. Δεν ξέρω τι ένιωσα σ' αυτό μου το αγνάντεμα. Δεν ξέρω αν θα σηκώσω τα μάτια πιο πάνω. Παρέμεινα ακριβώς εκεί. Με καρφωμένα τα μάτια στον ορίζοντα στην απόλυτη διάμεσο της ύπαρξης μου να ισορροπώ ανάμεσα στην πτώση και την πτήση κοιτώντας απέναντι. Πλήρωση. Μετέτρεψα την ανάσα σύντομα από αέριο σώμα σε υγρό. Οι υδρατμοί του συναισθήματός μου απειροελάχιστη προσθήκη στη θάλασσα που επί αιώνες γέμισαν άλλοι πριν από μένα. Το ερώτημα, όχι πια αναπάντητο, αποτελεί σήμερα τη δομή του όντος. Ένιωσα την ομορφιά. Μια αντικειμενική προσέγγιση θα θαύμαζε το μέρος, μα η υποκειμενική μου οπτική δεν ένιωθε πλέον θαυμασμό. Μονάχα δέος και αγάπη. Οι μνήμες, Ερινύες που με κυνηγούν, δε θέλουν πια την τιμωρία μου μα τη διδαχή μου. Ίσως ήταν η μοναδική εμπειρία ζωής που οδηγεί στην ολοκλήρωση κάθε ανθρώπινη ανάσα. Μαθητευόμενος στην Ομορφιά της Δημιουργίας βίωσα την ωραιότητα μέσα απ' το άγγιγμα που ονειρεύτηκα, μέσα από τη δροσιά που συναισθάνθηκα. Δεν ήμουν μόνος μου στο όραμα. Το συναίσθημα, μη όντας ένα απλό αίσθημα, δόθηκε στο άτομο που συν­κίνησε όλη μου τη Φύση. Η Ομορφιά αποτυπώθηκε παντού μέσα απ' αυτό. Η μοναδικότητα του κοιτάγματος εκτυφλωτική, ταυτόχρονα λυτρωτική και αποδυναμωτική. Επιλέγω να παραμείνω στη θέαση. Δε δύναμαι να εισχωρήσω πια στην ομορφιά που γνώρισα. Μένω να κοιτώ. Το Νησί που με αναγέννησε και τη Θάλασσα που σα μάνα με αγκάλιασε, όταν κυριευμένη από την ομορφιά αφέθηκα στην πτήση που εναλλάσσεται από τότε διαρκώς με την πτώση που απέφευγα. Υπάρχω πάλι και πάλι μέσα απ' τη μνήμη του Κάλλους σου. Αυτή η συναίσθηση της ομορφιάς επιβεβαιώνει πως...
Είμαστε Άνθρωποι.

0 σχόλια :