Πρεσπαπιέ - Περιοδικό Καλλιτεχνείου || λΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ αΝΑΣΑ_Πλάτωνος, Φαίδρος




[περιγραφή ενότητας]
Παίρνουμε μια μικρήν ανάσα από την καθημερινότητα και διεισδύουμε στο μαγικόκόσμο της λογοτεχνίας. Έναν κόσμο αχρονικό, δίχως όρια και κανόνες, που ακροβατεί ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα και πλάθεται από το μεγαλείο της ανθρώπινης εμπειρίας, το οποίο μετουσιώνει σε τέχνη. Η εν προκειμένω στήλη σκοπό έχει να προτείνει βιβλία, διηγήματα, ποιήματα της ελληνικής και ξενόγλωσσης λογοτεχνίας, παρέχοντας μία συνοπτική παρουσίαση της υπόθεσής τους και έναν προσωπικό σχολιασμό για καθένα από αυτά. Θα επέλθουν, άραγε, η πολυπόθητη συγκίνηση και κάθαρση στα κείμενα που θα ακολουθήσουν;

[ιωάννα λικιαρδοπούλου_λΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ αΝΑΣΑ]

Ο Φαίδρος, ένας από τους σημαντικότερους πλατωνικούς διαλόγους, διαδραματίζεται σε μία όχθη του Ιλισού, όπου καθισμένοι κάτω από ένα πλατάνι, συνομιλούν ο Σωκράτης με το νεαρό Φαίδρο. Η θεωρία των Ιδεών, η φύση κι ο προορισμός της ψυχής, η λειτουργία της ανάμνησης, το ταξίδι προς την Αλήθεια και την ευδαιμονία, διαπλέκονται και συμπορεύονται με το μοναδικό φαινόμενο του έρωτα, που ο Πλάτων καθιστά αναπόσπαστο κομμάτι του φιλοσοφικού του συστήματος και εντάσσει στο χώρο του υψηλού. Το εντυπωσιακότερο, όμως, είναι ότι πρόκειται για ένα έργο – ύμνο στην ομορφιά, που για πρώτη φορά συναντά τη φιλοσοφική της θεμελίωση και αγγίζει το απόγειό της, καθώς αποτελεί το σημείο τομής του αισθητού – μη πραγματικού και του νοητού – πραγματικού κόσμου, λόγω του φωτός της που ακτινοβολεί εξίσου και στους δύο. Το κάλλος, από όλα όσα αντικρίζουμε γύρω μας, διαθέτει τη μοναδική ιδιότητα να αφυπνίζει τη μνήμη της ψυχής, που τότε, κινούμενη από τον έρωτα, βγάζει φτερά και οδηγεί στην εξύψωση του ανθρώπου. Με λογικό μα συγκινητικό τρόπο, μέσα από μύθους και κυρίως μέσω της διαλεκτικής και μαιευτικής μεθόδου του Σωκράτη, φτάνουμε στη θαυμαστή διαπίστωση: ο έρωτας, τελικά, είναι έρωτας της ομορφιάς.

Απόσπασμα (σε ελεύθερη νεοελληνική απόδοση):
«… όταν, λοιπόν, η ψυχή στρέψει το βλέμμα της στην ομορφιά του νέου, μέρη της ομορφιάς έρχονται από εκεί και ρέουν μέσα της – εξού αυτό το ρεύμα της ομορφιάς ονομάζεται ίμερος – και καθώς η ψυχή δέχεται τον ίμερο, ποτίζεται και θερμαίνεται και ησυχάζει από τον οδυνηρό πόνο και γεμίζει χαρά…»

0 σχόλια :