Πρεσπαπιέ || vis.it / Billy Elliot



[περιγραφή ενότητας]

vis.it, visit it - επισκέπτομαι σημαίνει πως σκέφτομαι και μιλώ για κάτι που είδα με τα μάτια μου. Όχι ως άπιστος Θωμάς, αλλά ως αγγελιαφόρος.


γράφει η Λένια Σίκλα

Πρόκειται για μια παράσταση πολύ γλυκιά και αισιόδοξη, που σε παρασύρει στο κυνήγι του ονείρου, ακόμα κι αν οι γύρω σου σε αποθαρρύνουν, ακόμα κι αν υπάρχουν αντικειμενικές δυσκολίες! Αναλυτικότερα, μέσω της παράστασης μεταφερόμαστε χρονικά και τοπικά γύρω στα τέλη του εικοστού αιώνα στην Αγγλία, όταν η τότε πρωθυπουργός της χώρας λαμβάνει την απόφαση να κλείσει τα ορυχεία, με αποτέλεσμα οι ανθρακωρύχοι στην πλειονότητά τους να προβαίνουν σε απεργία διαρκείας. Μέσα σε μια οικογένεια ανθρακωρύχων απεργών, λοιπόν, την ώρα που περνάνε την πιο σκληρή τους δοκιμασία, έρχεται να «ξεφυτρώσει» το όνειρο του πιο μικρού τους μέλους, ενός εντεκάχρονου αγοριού, για… κλασικό χορό. Αυτό συμβαίνει, γιατί το αγόρι ονόματι «Billy» συναντά τυχαία μια δασκάλα χορού, τον κατάλληλο άνθρωπο δηλαδή, ώστε να αναγνωρίσει το ταλέντο του, να τον ωθήσει στην αξιοποίησή του και την ανακάλυψη του πάθους του, μα και να τον προετοιμάσει για την ευκαιρία της ζωής του, που δεν είναι άλλη από μια ακρόαση, η έκβαση της οποίας κρίνει την εισαγωγή του ή όχι στην πιο επιφανή σχολή χορού.

Αλλά, ο Billy έχει να αντιμετωπίσει τις έντονες αντιρρήσεις του πατέρα του και του αδερφού του, που είναι οι «στυλοβάτες» του σπιτιού του, καθότι το αγόρι έχει χάσει τη μητέρα του, και οι οποίοι πρεσβεύουν πράγματι την στερεότυπη αντίληψη πως το μπαλέτο δεν προορίζεται για αγόρια. Η παράσταση είναι συγκινητική, ωστόσο, ακριβώς επειδή στο τέλος «σπάει» το ταμπού και τους «κλειστούς» ορίζοντες, που δεν μπορούν να «χωνέψουν» πως το μπαλέτο προσφέρεται και για το αρσενικό φύλο, νικά η πατρική αγάπη, όπως κι η έγνοια του πατέρα να πετύχει ο Billy σε αυτό που τόσο ξεχωρίζει, προκειμένου να ξεφύγει κι από τη μίζερη ζωή, μες την οποία «έχει καταδικαστεί» όλη η κοινότητα των ανθρακωρύχων μετά την απόφαση της Θάτσερ. Ο πατέρας ο αρχικά ανένδοτος, επομένως, καταλήγει απεργοσπάστης, για να είναι σε θέση να αντεπεξέλθει οικονομικά στις σπουδές του παιδιού του. Θυσιάζει τον αγώνα, γιατί αφουγκράζεται εν τέλει πως η ευκαιρία για τον ταλαντούχο γιο του δεν μπορεί να περιμένει, αλλά επείγει να την «αρπάξει», γιατί ο Billy είναι ευλογημένο πλάσμα και δεν αξίζει να «θαφτεί». Και τελικά αντικρίζουμε όλη τη μεταστροφή της κοινότητας υπέρ της διαφορετικότητας του νεαρού αγοριού, σαν ο κοινός καλός σκοπός να αλλάζει προσανατολισμό και να επικεντρώνεται πλέον στο πώς δε θα χαραμιστεί ένα διαμάντι που βρέθηκε κατά τύχη ανάμεσα σε άνθρακες…

Η παράσταση πραγματικά είναι πολύ τρυφερή και σού τρέφει την πεποίθηση πως το όνειρο δεν πρέπει να εγκαταλείπεται, αλλά να δικαιώνεται! Καθ’ όλη την πορεία εξερεύνησης του ταλέντου του ο Billy σε συνεπαίρνει, σε μαγνητίζει με τον κόσμο που ξεδιπλώνει με τον χορό του και σε παρακινεί με τον τρόπο του να συμμετάσχεις κι εσύ στον χορό του, έως που αυθόρμητα να φωνάξεις στο τέλος μαζί με τον υπόλοιπο θίασο «Ζήτω η διαφορετικότητα! Ζήτω ο χορός!». Ο θίασος, να συμπληρώσω, είναι γεμάτος από παιδιά, γεμάτος από νιάτα, που σε πλημμυρίζουν με ελπίδα και συγκίνηση. Θα προσέθετα ότι η εικόνα όλων των «δροσερών», ενθουσιωδών παιδιών στη σκηνή μού ενίσχυσαν την πίστη πως αυτού του κόσμου πάντα θα του απλώνεται η ευκαιρία ν’ αλλάξει και πάντα θ’ αξίζει να γίνει μια επανεκκίνηση, ενώ κι ο χορός των προχωρημένων σε ηλικία χαρακτήρων με το φουρό του μπαλέτου στο κλείσιμο της αυλαίας, ιδίως των ανδρών, έρχεται τόσο όμορφα να «σφραγίσει» πως στην τέχνη δεν χωράνε όρια και ταμπού, πως τα όνειρα είναι πολύ πιο υψηλά από οποιαδήποτε κοινωνική προκατάληψη!

Λένια Σίκλα

0 σχόλια :