Πρεσπαπιέ || #λογοτεχνία / πΑΙΧΝΙΔΙΣΜΑ_2




[περιγραφή ενότητας]
περισσότεροι του ενός συν-γράφουν. Ο ένας δίπλα στον άλλον, ο ένας μετά τον άλλον. Σαν διάλογος.


Ευθεία γραμμή, απόφαση θαρρετή, άγνωστη η διαδρομή και εμπρός μια νέα, ολοκαίνουρια μοίρα.
Ο φόβος φωλιάζει, μα η καρδιά μόνο τάζει,
απορεί ξαφνικά, γι' αυτό τα σύννεφα κομματιάζει, προσπερνά κι ησυχάζει.
Απ' την άλλη αντάρα, αλλοφροσύνη και δίψα ατελείωτη για της ζωής την ρότα την απρόβλεπτη
-μα συχνά προδομένη απ' τ' αεράκια που λυσσομανάνε στο περβάζι της.
Χαρά, προσμονή, πείνα και κάθε λογής συναίσθημα μα με θλιμμένο βλέμμα.
Ευαισθυσία. Αφού η ευαισθησία είναι μια θυσία.
Κομμάτι της ψυχής ξένο, μα τόσο γνώριμα μυρίζει,
της μοίρας τις καλοδουλεμένες συρραφές πάλι, πάλι να ηλεκτρίζει:
στρόβιλοι στον νου, κόμποι γόρδιοι του λαιμού και φύλακες του πόθου
που σφιχτά στην χούφτα, τους ορίστηκε να κρατάνε, παρόλο που συχνά πλην τυχαία τους γλιστράνε τα ολόχρυσα της ευτυχίας κλειδιά
και ο χορός δε κοπάζει ποτέ, βουτιέσαι και ξεχνιέσαι μα η αγκίδα έχει αφήσει ένα ψεγάδι...


Λουκία Γερακίτη

Νεφέλη Συρίγου

0 σχόλια :