Πρεσπαπιέ || #λογοτεχνία / πΑΙΧΝΙΔΙΣΜΑ_3



[περιγραφή ενότητας]

περισσότεροι του ενός συν-γράφουν. Ο ένας δίπλα στον άλλον, ο ένας μετά τον άλλον. Σαν διάλογος.

Μίκρυνε ο κόσμος ξαφνικά. Μια πέτρα η ιστορία σκαλισμένη στον λαιμόσαν να 'ναι μεσοτοιχία, από έξω κρουστό ένα φιλί, από μέσα στο φάρυγγα μια φλέβα χτυπά απ' αγωνία.Ασφυξία.Ασφυξία. Πόσο φοβάται την ασφυξία. Κύστερα θυμάται ξανά πώς να ανασαίνει.Ποια ρυθμική ανάσα ή ποια ανάσα δίνει ρυθμί ή ποιος ρυθμός ανάσα στον κόσμο
και όλα γίνονται χρόνος;
Εφημερίδες, λόγια -χορό στήνουν τα δάχτυλα στα πληκτρολόγια- λέξεις, λέξεις, αναλύσεις, δοκιμές στον χώρο, αναμνήσεις, αστρικές εκρήξεις,που τ' ακούς μες στο στόμα, μες στο κεφάλι σου, σαν να μασάς χαλίκια, να φτιάξεις την άρθρωσή σου.
Ορκίζομαι μες στον πυρετό αλλεπάλληλες καταδύσεις κι ένα σίγουρο πνιγμό στου ωκεανού σου την αρμύρα που περίσσεψε απ' τα χαλίκια τα λογοθεραπευτικά,τα άστρα τα ουρανικόληκτα, τις ανάσες τις βαριές, τη μεσοτοιχία με την υγρασία.Το α! και το ναι!: αφελής νεφέλη, τώρα ανέφελη ως όφειλε.Ξεχνά μια για πάντα την δίοδο -παράθυρα, πόρτες, φινιστρίνια, κλειδαρότρυπες- ό,τι επικοινωνία είχε με τον κόσμο θα 'ταν οι υπόνοιες, απρόσιτες και όμοιες με αμαρτία πάντα οι ενδείξεις.Κι ό,τι επικοινωνία -ξανά- είχε θα βασιζόταν στις αντενδείξεις: όχι αυτό εκεί, όχι τ' άλλο παραπέρα.Γνωστό το τραγούδι, αρχαίο, παλιό, σε παίρνει και σε πάει κι άλλο μακριά, παρέα στην ωδή του γίνεσαι.

Νεφέλη Συρίγου
Σταμάτης Παρασκευάς

0 σχόλια :