Πρεσπαπιέ || εΙΜΑΣΤΕ άΝΘΡΩΠΟΙ_4


[περιγραφή ενότητας]
είμαστε άνθρωποι. Είμαι, άρα υπάρχω. Πράττω σχηματίζοντας κι επιβεβαιώνοντας την ανθρώπινη ταυτότητά μου.

[μαρία καρβούνη]


Χειμώνας.
Παράδοξο να βιώνεις τη θέρμη της λάβας. Λάβα από την έκρηξη που ακούστηκε. Εσωτερική ή εξωτερική κατέκλυσε το σύμπαν. Νεκροί. Ολόγυρα νεκροί. Η έκρηξη πυροδότησε μια περίεργη ζωντάνια. Νεκροί, ωχρές σκιές να κουβεντιάζουν τις στάχτες που απέμειναν. Έκλπηκτοι μα συνάμα τόσο αδιάφοροι όσο τους ορίστηκε. Με τη σιγουριά αντάμα πως θα συμβεί και σ' αυτούς. Ίσως ενδόμυχα κάποτε βιώσαν τον φόβο. Αντιστάθηκαν. Αντίσταση επιβαλλόμενη από μελίρυτα στόματα που δεν άρθρωσαν λόγο, μόνο σου πήραν το χέρι κι έγραψες. Υπέγραψες. Ρυθμίζοντάς σου το εσωτερικό είναι, που κι εσύ ο ίδιος πίστευες πως έπαιζε ένα παιδικό παιχνίδι κοροιδεύοντας το φαίνεσθαι. Παρέμεινες ένα είδωλο αναμένοντας τη στιγμή της έκρηξης. Τη λάμψη αυτή την ολέθρια που σήμερα συγκλόνισε κι άλλη μια Πόλη. Μένω παρατηρητής στο πλάι σου παρακολουθώντας την έκρηξη μα μέσα μου κραυγάζω, οδύρομαι...προσμένω τη μονάδικη έκρηξη που θα καταφέρει να συν-κινήσει την ύπαρξη μου. Την προσωπική έκρηξη που θα συνταράξει το είδωλο, που θα αντιταχθεί στην εικονοποιία του τζαμιού που τοποθέτησα, που τοποθέτησες απέναντι. Στα παράθυρα, στους τοίχους, σε ηχηρά κουτιά σε κάθε επιφανεία της φιλάρεσκης πραγματικότητας σου, θαυμάζοντας το Εγώ και τον κόσμο σου...ίδιον κι αυτό, τεκμήριο ότι Είμαστε Άνθρωποι.

0 σχόλια :