Πρεσπαπιέ || vis.it / Φάουστ_Δημοτικό Θέατρο Πειραιά


[περιγραφή ενότητας]
vis.it, visit it - επισκέπτομαι σημαίνει πως σκέφτομαι και μιλώ για κάτι που είδα με τα μάτια μου. Όχι ως άπιστος Θωμάς, αλλά ως αγγελιαφόρος.


Φάουστ.

Προσπερνώντας τους μύθους, την πραγματική ιστορία, τις θεατρικές εκδοχές του μύθου του δόκτωρα Φάουστους και τα συναφή, βουτάμε μονομιάς στο ζουμί: μια παράσταση στην οποία το εικονοκλαστικό, το χοροκινητικό και το αφηγηματικό θέατρο σμίγουν με καρέ κινηματογραφικά.
Η εμφάνιση του Μεφιστοφελή, όπως κι η έξοδός του αθόρυβη σαν άνεμος μες στην νύχτα, ο πνιγμός του παιδιού της Μαργαρίτας λιτός, οι προσευχές-κατάρες-κουτσομπολιά του περίγυρου για τον ξεπεσμό της Μαργαρίτας τρομερά κουρντισμένο, σαφές και υποβλητικό, σωματικά και πνευματικά εξουθενωτική η ερμηνεία του κ. Πανταζάρα που δίνει στον ρόλο του Μεφιστοφελή μια "μαύρη" σκόνη στο στοιχειό (το άκρως αντίθετο θα 'ταν ένας Πουκ από το "Όνειρο θερινής νύχτας" του Σέξπηρ), με απόλυτο αποκορύφωμα τη σκηνή στην Νύχτα της Βαλπουργίας. Μόνος ο θεατής μπορεί να νιώσει τη δύναμη και τη δυναμική της σκηνής αυτής, που τόσο προσιδιάζει στον έντονο βακχιασμό μιας αρχαίας ελληνικής τραγωδίας!

Η κυρία Ευαγγελάτου υπογράφει άλλη μία εμπνευσμένη λειτουργία που έχει την τιμή να την δει ανεβασμένη στο υπέροχο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.
Και μ' αυτό το σκεπτικό, άραγε τι χρειάζεται και τι όχι ένας δήμος; Σάμπως κι ο Πειραιάς μια λαϊκή γειτονιά δεν είναι; Πλάι στις επιθεωρήσεις κλπ μπορεί και φιλοξενεί και παραστάσεις τέτοιου επιπέδου. Χωρίς άλλοθι "μη μυημένου κοινού".
Δε λείπει και κάτι τέτοιο από το Μενίδι ή Αχαρνές;
(άσχετο πολιτικο-κοινωνικό σχόλιο)

Σταμάτης Παρασκευάς


0 σχόλια :