Πρεσπαπιέ || εΙΜΑΣΤΕ άΝΘΡΩΠΟΙ_5



[περιγραφή ενότητας]
είμαστε άνθρωποι. Είμαι, άρα υπάρχω. Πράττω σχηματίζοντας κι επιβεβαιώνοντας την ανθρώπινη ταυτότητά μου.

[μαρία καρβούνη]


Κάθε μέρα το ίδιο άγρυπνο βλέμμα του κοιμισμένου όντος που νανούριζες το προηγούμενο βράδυ. Μια επανάσταση που παίζοντας με τις λέξεις και τα ονόματα θαμπώθηκε από τα μεγαλειώδη που δεν έφτασε. Οι σκιές του σπηλαίου τερατόμορφοι δαίμονες, φρικιαστικές Ερινύες που σου ψελλίζουν τον φόβο. Φόβος που γεμίζει το είναι σου. Αδιάκοπη η νοσταλγία του φωτός. Την καλύπτεις στεκόμενος κάτω από λάμπες. Μεταλλάσσεσαι. Κάνει τον φόβο σου σκιά να ενωθεί με τις άλλες, επαναπαύεσαι στο τέρας που δημιούργησες αρνούμενος να βρεις την ψυχή που έκρυψες. Άμυνα σε οποιοδήποτε θεσμό σε έπνιξε. Να γίνεις εσύ το πιο μεγάλο τέρας. Άμυνα κεντημένη με τις κλωστές των δεσμών σου. Μικραίνοντας την κόρη, στρέφοντας το βλέμμα πιο βαθιά, μη έχοντας τη δυνατότητα οπτικής επαφής με το θηρίο...έρχεται η ώρα που βλέπεις τον πραγματικό φόβο σου, που αγαπάς το τέρας σου και οι σκιές τριγύρω θολώνουν. Βάζεις το φως στο σπήλαιο που μόνος σου έχτισες, τα είδωλα σβήνουν κι έρχεσαι αντιμέτωπος με την πιο μεγάλη αλήθεια σου. Η έξοδος από το σπήλαιο δε χρειάστηκε...η δύναμη της αλήθειας σου θα δημιουργεί έναν άλλο κόσμο...απάλυνε την κατηγόρια σου, σαν κ εμένα κι εσύ δικαιολογώντας τη σκιά της φύσης σου, μπαίνοντας στον λήθαργο μ' ένα απλό...Είμαστε Άνθρωποι.

0 σχόλια :